Αρχείο ετικέτας Ιστορία Θεολογία

«Όταν δίνω τροφή στους φτωχούς, με λένε Άγιο. Όταν ρωτάω γιατί είναι φτωχοί, με λένε κομμουνιστή». Χέλντερ Καμάρα, ο αρχιεπίσκοπος με το τριμμένο ράσο που έγινε η φωνή των καταπιεσμένων και αγνόησε το Βατικανό.

«Πρέπει να θεραπεύσουμε τα αίτια με τη δικαιοσύνη και όχι τα αποτελέσματα με την ελεημοσύνη», συνήθιζε να λέει Είχε μάθει από μικρός να μην έχει, ούτε να ζητά πολλά. Γεννημένος σε μια φτωχογειτονιά στα βορειονατολικά της Βραζιλίας, μεγάλωσε σε μια καθημερινότητα που λεγόταν πείνα. Η επαφή του με τους πάμφτωχους, αλλά γεμάτους θάρρος συντοπίτες του, τον έκανε να βάλει σκοπό της ζωής του την ηθική, υλική και πνευματική απελευθέρωση του λαού του. Το μεγάλο σοκ για τον επίσκοπο ήρθε όταν πήγε στο Ρίο, το 1936, όπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού στοιβαζόταν σε τσίγκινες καλύβες, χωρίς δουλειά, χωρίς ασφάλιση, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ταυτίστηκε μαζί τους και ταυτόχρονα έμαθε για τη δράση των πολυεθνικών τραστ εις βάρος του πληθυσμού. Κι αμέσως άρχισε τον αγώνα του σε κάθε γωνιά της Βραζιλίας για την ανάπτυξη και την απελευθέρωση των καταπιεσμένων.
Το 1955 βγήκε από τη Βραζιλία και ανακάλυψε ότι η υπανάπτυξη δεν είναι αποκλειστικότητα της χώρας του. Όλη η Λατινική Αμερική έχει τα ίδια προβλήματα. Το 1962 ο Καμάρα βρέθηκε στη Ρώμη, στη δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού. Εκεί έμαθε για τη φτώχεια και τη μιζέρια στην Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Πίστεψε ότι ο αγώνας ενάντια στη φτώχεια και την καταπίεση δεν είναι υπόθεση μιας χώρας, αλλά πρέπει να πάρει οικουμενικές διαστάσεις. Γύρισε όλο τον κόσμο καταγγέλλοντας τα βασανιστήρια και τους φόνους του χουντικού καθεστώτος και μιλούσε σε πλατείες και πανεπιστήμια. Στόχος του ήταν να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι ο μετασχηματισμός των παγκόσμιων πολιτικών και οικονομικών δομών, είναι απαραίτητος ώστε να μπορέσουν οι μάζες που είναι στο περιθώριο να συμμετάσχουν στην οικοδόμηση μιας ανθρώπινης και αλληλέγγυας κοινωνίας. «Είσαι ένα ανθρώπινο πλάσμα που έχει τα ίδια δικαιώματα με χιλιάδες άλλα ανθρώπινα πλάσματα.
Σπεύσε να τα ανταμώσεις και μαζί τους να χτίσεις ένα ανθρώπινο κόσμο», έλεγε στους πιστούς. Με τα λόγια του και τις πράξεις του ο Καμάρα έγινε εχθρός της Εκκλησίας. Ήταν «προδότης» γιατί δεν επιτέλεσε το «καθήκον» του, να κηρύσσει την παθητικότητα προς τις ανθρώπινες αδικίες και την εναπόθεση των ελπίδων στη μετά θάνατον δικαιοσύνη. Αψήφισε την εντολή του Βατικανού να σιωπήσει και συνέχισε να επικρίνει τον ρόλο των πολυεθνικών στον Τρίτο Κόσμο. Ακόμα κι όταν τελείωσε η χούντα στη χώρα του, εχθρός του έγινε ο νεοφιλελευθερισμός. «Όποιος ιερέας κηρύξει το Ευαγγέλιο απαιτώντας δικαιοσύνη σαν προϋπόθεση της Ειρήνης, κινδυνεύει να κλειστεί στις φυλακές. Και το χειρότερο γι΄ αυτόν είναι να βλέπει φυλακισμένους τους λαϊκούς αγωνιστές που το μόνο τους αμάρτημα ήταν το ότι ανταποκρίθηκαν στο ευαγγελικό του κήρυγμα», δήλωνε σε συνεντεύξεις του.
Ο Καμάρα προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης το 1973, αλλά η υποψηφιότητά του υπονομεύθηκε από δύο συντηρητικά μέλη της επιτροπής, τα οποία συνεργάστηκαν με τον πρεσβευτή της Βραζιλίας, καθώς η στρατιωτική δικτατορία ήταν εναντίον του και δεν ήθελε να του απονεμηθεί το βραβείο. Το 1980 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος τον χαρακτήρισε αδερφό των ανθρώπων, όταν τον συνάντησε στην Ρεσίφε. Όταν όμως ο Καμάρα αποσύρθηκε από την αρχιεπισκοπή, ο Πάπας διόρισε στη θέση του κάποιον που χρησιμοποίησε το επισκοπικό μέγαρο ως κατοικία του, τονίζοντας ότι σημασία δεν έχει η κοινωνική δράση, αλλά η σωτηρία της ψυχής.
*Με πληροφορίες από το περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος Οκτωβρίου 1975 …
Πηγη mixanitouxronou.gr

Ανακαλύφθηκε η πόλη των Αποστόλων Πέτρου, Ανδρέα και Φιλίππου

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι ανακαλύφθηκε η χαμένη ρωμαϊκή πόλη Ιουλία, παλαιότερα γνωστή ως Βηθεσδά, που ήταν ο τόπος καταγωγής των Αποστόλων Πέτρου, Ανδρέα και Φιλίππου.

Τον Ιούλιο, αρχαιολόγοι από το Kinneret Institute for Galilean Archaeology, του Kinneret College στο Ισραήλ, και το Nyack College της Ν. Υόρκης, ολοκλήρωσαν ανασκαφές στο el-Araj, στη βόρεια ακτή της Θάλασσας της Γαλιλαίας. H el-Araj για καιρό θεωρούνταν ως ο πιθανός τόπος της αρχαίας Ιουλίας, που είναι επίσης γνωστή ως Βηθεσδά.

«Τα αποτελέσματα αυτής της ανασκαφής δείχνουν ότι η el-Araj θα πρέπει τώρα να θεωρηθεί ως η πλέον βασική υποψήφια πόλη για την χαμένη πόλη των Αποστόλων», εξήγησε η ανασκαφική ομάδα μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος στο Fox News.

«Υπάρχουν ενδείξεις ότι έχουμε ανασκάψει τη Βηθεσδά-Ιουλία – θα πρέπει όμως να συνεχίσουμε την ανασκαφή για να επιβεβαιώσουμε και να αποσαφηνίσουμε», είπε στο Fox News ο καθηγητής Steven Notley του Nyack College, ακαδημαϊκός υπεύθυνος της ανασκαφής.

Ενώ πολλοί ειδικοί θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε ανθρώπινη παρουσία στην el-Araj κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, οι πρόσφατες ανασκαφές έριξαν νέο φως στην περιοχή. Για παράδειγμα, ένα βυζαντινό οικοδόμημα που είχε αποκαλυφθεί πρόσφερε πολλά στοιχεία στους αρχαιολόγους. Βρέθηκαν περισσότερα από 30 νομίσματα κάτω από το πάτωμα του οικοδομήματος, τα οποία χρονολογούν την κατασκευή του στον 5 αι. μ.Χ.

Ωστόσο, κάτω από το βυζαντινό επίπεδο, βρέθηκαν κεραμικά της ρωμαϊκής εποχής που πηγαίνει πίσω μεταξύ 1ου και 3ου αι. μ.Χ., μαζί με ένα χάλκινο νόμισμα των τελών του 2ου αιώνα και ένα ασημένιο δηνάριο του Αυτοκράτορα Νέρωνα, το οποίο χρονολογείται μεταξύ 65 και 66 μ.Χ.

Κάτω από το βυζαντινό πάτωμα ανακαλύφθηκε επίσης μια ρωμαϊκή περίοδος. Δίπλα στον τοίχο υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα από ασπρόμαυρο μωσαϊκό με κονίαμα, πήλινα τούβλα και κεραμικοί αεραγωγοί τυπικοί των ρωμαϊκών λουτρών. Οι αρχαιολόγοι επισημαίνουν ότι αυτά τα λουτρά δεν συνηθίζονταν σε αγροτικές οικίες, οπότε η παρουσία τους δηλώνει αστικό μέρος, καθιστώντας έτσι τον τόπο ως σημαντικό υποψήφιο για την πόλη Ιουλία.

Οι γεωλόγοι βρήκαν ότι η τοποθεσία είχε καλυφθεί με λάσπη και άργιλο, πιθανώς από πλημμύρα του παρακείμενου ποταμού Ιορδάνη, και εγκαταλείφθηκε μεταξύ 250 και 350 μ.Χ., ενώ φαίνεται να κατοικήθηκε εκ νέου στα τέλη του 4ου αι. μ.Χ., κατά τη βυζαντινή περίοδο.

Πηγή: FoxNews.com

(ΒΙΝΤΕΟ) ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ BOSE ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ (In Italiano)

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, σήμερα Τετάρτη 6 Σεπτεμβρίου 2017 το πρωί, κήρυξε με την εναρκτήρια ομιλία Του τις εργασίες του 25ου Συνεδρίου Ορθοδόξου Πνευματικότητος, που διοργανώνει η Μονή του Bose στην Βόρειο Ιταλία από 6 – 9 Σεπτεμβρίου 2017, με γενικό θέμα: «Τὸ δῶρο τῆς φιλοξενίας». 
Τον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και όλους τους συνέδρους καλωσόρισε με χαιρετισμό του ο ιδρυτής της Μονής του Bose, εμπνευστής των συνεδρίων Ορθοδόξου Πνευματικότητος και επί δεκαετίες ηγούμενος της Μονής π. Enzo Bianchi. 
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανέπτυξε στα ιταλικά το θέμα του: «Φιλοξενώντας τὴν ἀνθρωπότητα σὲ μία κατοικήσιμη γῆ». Δημοσιεύουμε στη συνέχεια ολόκληρη την ομιλία του Πατριάρχου. 
Ακολούθησε ομιλία του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β’, με θέμα: «Διακρίνοντας την ευλογία του ξένου».

ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΗΣ

ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Πραγματοποιήθηκε το εσπέρας της Τρίτης 5 Σεπτεμβρίου η επίσημος έναρξις των εργασιών της Συντονιστικής Επιτροπής του Διεθνούς Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, στη Λέρο.
Στις 7 μ.μ. τελέστηκε η Εναρκτήριος Δοξολογία στον Ι. Ναό του Αγίου Σωφρονίου, και κατόπιν στην αίθουσα του Συνεδριακού Κέντρου της Ιεράς Μητροπόλεως, εγένοντο οι καθιερωμένες προσφωνήσεις.
Ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ.Παΐσιος, υπεδέχθη τους κ.κ. Συνέδρους λέγοντας τα εξής:
«Εντιμώτατοι άρχοντες, πεφιλημένοι Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί, ελλογιμώτατοι  κ. καθηγηταί.
Η ταπεινή μου επαρχία, Επαρχία του Σεπτού Οικουμενικού Θρόνου, υπό τας ευχάς και ευλογίας της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Αυθέντου και Δεσπότου του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, δέχεται και υποδέχεται σήμερον την ευλογητήν επίσκεψιν της ομηγύρεως της Συντονιστικής Επιτροπής του Διεθνούς Θεολογικού Διαλόγου, μεταξύ των δύο Εκκλησιών, Ανατολικής και Δυτικής, και χαίρει μετά του Ιερού Κλήρου, των Αρχόντων και του ευγενούς λαού της νήσου Λέρου.
Πατέρες και αδελφοί, Σεις, ευαγγελιζόμενοι «εν τω συνδέσμω της αγάπης», τό «πάντες εν ώσιν» κατά τόν Υψιπέτην αετόν της θεολογίας Ευαγγελιστήν Ιωάννην τον Θεολόγον, θα συσκεφθείτε καί θα διασκεφθείτε επί τω αυτώ εν τη ενότητι της αγάπης.
Επί τούτοις, ευχόμεθα πάντες Κλήρος και Λαός και Άρχοντες της νήσου, όπως δια πρεσβειών των Αγίων Πρωτοκορυφαίων Αποστόλων, Πέτρου και Παύλου, τύχη η διάσκεψίς Σας υπό πλήρους κατανοήσεως αμφοτέρων των μελών, προς δόξαν του Παντοδυνάμου Θεού.
Καλώς ορίσατε ,  καλή διαμονή».
Κατόπιν τον λόγο πήραν κατά σειρά, ο Δήμαρχος Λέρου κ.Μιχ.Κόλιας, ο Έπαρχος κ.Ι.Θεμέλαρος, ο κ.Μιχ.Κονταφούρης ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης του Δημοτικού Συμβουλίου, ο καρδινάλιος Kurt Koch συμπρόεδρος εκ μέρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και πρόεδρος του πολιτικού συμβουλίου για την προώθηση της χριστιανικής ενότητος στο Βατικανό, και ο Αρχιεπίσκοπος Τελμησσού κ.Ιώβ, συμπρόεδρος.
Σκοπός της Συνάντησης είναι να μελετήσουν τό θέμα της προσεχούς φάσης του Διαλόγου, περατώσαντες το θέμα: «Τό Πρωτείο του Επισκόπου Ρώμης κατά την πρώτην Χιλιετίαν».

40 σπάνιες φωτογραφίες από την καταστροφή της Σμύρνης

Μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση μιας νεαρής Σμυρνιάς και με τη βοήθεια του Φωτογραφικού Αρχείου του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, αναβιώνει την πιο σκοτεινή σελίδα του ελληνισμού της Μικράς Ασίας , 94 χρόνια μετά τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922 «Οι γονείς μου κατοικούσαν στη Σμύρνη και ωνομάζοντο Ανδρομάχη και Κωνσταντίνος Χατζημάρκου. Ο πατέρας μου είχε ξενοδοχείο ύπνου, καφενείο και ηλεκτροκίνητο καφετριβείο “η Μόκα” στην προκυμαία της Σμύρνης. Γεννήθηκα στη Σμύρνη, στο ξενοδοχείο μας, στες 15 Μαρτίου του 1909. Επειδή οι αδελφές μου μεγάλωσαν και δεν ήθελε ο πατέρας μου να ζούμε στο ξενοδοχείο, κατοικήσαμε σ’ άλλο προάστειο, τον Κιός Τεπέ. Το σπίτι μας ήταν μία ωραία έπαυλις σ’ένα ύψωμα, από όπου εφαίνετο ωραία η κίνησις του κόλπου… Η ζωή μας κυλούσε ήρεμη και ανέφελη, την ευτυχία μας δε τη μεγάλωσε ο Ελληνικός στρατός, που κατέλαβε τη Σμύρνη. Θυμούμε μάλιστα με τι λαχτάρα στες 2 Μαΐου 1919 τους υποδεχθήκαμε στο σπίτι μας, τον χορό που έδωσε ο πατέρας μου στον 1ον λόχο των ευζώνων, που ήλθε στο χωριό καθώς και τον Εθνικόν Ύμνον που για πρώτη φορά έπαιξα στο πιάνο με την αδελφούλα μου. Έτσι πέρασαν τρία χρόνια γεμάτα χαρά και ευτυχία, που βλέπαμε τη Σμύρνη μας γαλανόλευκη. Η ευτυχία μας όμως δεν βάσταξε πολύ· και μια μέρα του 1922, στες 14 Αυγούστου , μάθαμε την οπισθοχώρησι του Ελληνικού στρατού. Στην αρχή μας φάνηκε απίστευτο, γιατί ο εγωϊσμός μας δεν μας άφινε να το πιστέψωμε. Και όμως ένα Σάββατο… ακούστηκε ο φοβερός ερχομός των Τούρκων…» Η Αμφιλύκη Χατζημάρκου, ήταν ένα κορίτσι που μεγάλωνε στη Σμύρνη ανέμελα και με σχετική οικονομική άνεση μέχρι την καταστροφή της πόλης το Σεπτέμβριο του 1922. Η αφήγησή της αναβιώνει μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης, που σφράγισε επί της ουσίας το θάνατο του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και την αποτυχία της υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας. Μικρασιατική Καταστροφή για τους Έλληνες, Αγώνας Ανεξαρτησίας (Kurtuluş Savaşı) για τους Τούρκους Το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 1923 ο τουρκικός στρατός, ο ίδιος ο Μουσταφά Κεμάλ και οι άτακτοί του, μπήκαν στην Σμύρνη. Επτά μέρες πριν είχε αποχωρήσει και το τελευταίο ελληνικό στρατιωτικό τμήμα από τη Μικρά Ασία με το Μέτωπο να έχει καταρρεύσει από τις παραμονές του Δεκαπενταύγουστου. Η ήττα του Ελληνικού στρατού και η κατάληψη της πόλης από τους κεμαλικούς βρήκε την οικογένεια της Αμφιλύκης απροετοίμαστη. Αναζήτησαν ασφάλεια «στο στόμα του λύκου», στο ξενοδοχείο της Προκυμαίας, αλλά κατάφεραν να σωθούν με τη βοήθεια ενός άλλου ξενοδόχου μουσουλμάνου, πιθανόν του Ναΐμ Μούλαβιτς, ιδιοκτήτη των «Σμύρνα Παλάς» και «Σπλέντιτ Παλάς». Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι αντάλλασαν εξυπηρετήσεις και προστασία κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας και της ελληνικής κατοχής του 1919-1922, ως τεχνολογία επιβίωσης απέναντι στις υπερβάσεις των αρχών και τη βιαιότητα των ατάκτων ενόπλων ομάδων. Μόνο που τον Αύγουστο – Σεπτέμβριο του 1922 οι παλιές ασφαλιστικές δικλείδες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς…

Φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα

7b4c17bd2afe9f6f0f367bc6b7af004b

Όποιος μπορέσει ας σωθή· η Σμύρνη καίεται «Την Τετάρτη το βράδυ έρχεται ο Τούρκος ξενοδόχος και μας λέγει: “Όποιος μπορέσει ας σωθή· η Σμύρνη καίεται”» περιγράφει η Αμφιλύκη Χατζημάρκου στην σπάνια σήμερα έκδοση «Από τας ημέρας της Μικρασιατικής Καταστροφής, Αυτοβιογραφίαι των Προσφύγων Κοριτσιών του Οικοτροφείου του Διεθνούς Συνδέσμου Γυναικών» (Αθήνα, 1926). «Βγήκαμε όλοι έξω και βλέπομε τη Σμύρνη να καίεται από τέσσερα μέρη και όλος ο κόσμος να φωνάζη και να μη ξεύρη που πηγαίνει. Ο πατέρας μου βλέποντας το κακό που γινότανε έξω, αποφάσισε να καούμε εκεί για να μη πέσωμε στα χέρια των θηρίων αυτών». Ο πατέρας μου βλέποντας το κακό που γινότανε έξω, αποφάσισε να καούμε εκεί για να μη πέσωμε στα χέρια των θηρίων αυτών. «Η απόφασις του ήτο σταθερά. Η μητέρα μου κ’ εμείς με κλάματα τον παρακαλούσαμε να φύγωμε. Τόσο τραγικό το σύμπλεγμα αυτό φάνηκε στον Τούρκο ξενοδόχο που ήρθε και είπε στη μητέρα μας: “Έλα πάρε τα παιδιά σου και θα σωθούμε όλοι μαζί. Έχω ατμάκατο”. Μια αχτίνα χαράς μας παρηγόρησε και αφού μας έδωσαν σκεπάσματα οθωμανικά μαζί με τη μητέρα και αδελφή του ξενοδόχου μας παρέλαβον μερικοί ωπλισμένοι Τούρκοι και μας πήγαν στην ατμάκατο. Προχωρήσαμε λίγο και ύστερα από πολλά εμπόδια, γιατί τα πτώματα των πνιγμένων κτυπούσαν δεξιά και αριστερά στην ατμάκατο, σταθήκαμε στο μέσον του κόλπου. Μπροστά στα μάτια μας είχαμε το τραγικό θέαμα, που μας παρουσιάζει φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα. Σ’ όλη μου τη ζωή δε θα ξεχάσω την τραγική αυτή νύχτα». Μπροστά στα μάτια μας είχαμε το τραγικό θέαμα, που μας παρουσιάζει φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα. Σ’ όλη μου τη ζωή δε θα ξεχάσω την τραγική αυτή νύχτα.

Η μεγάλη πυρκαγιά εκδηλώθηκε αρχικά στην αρμενική συνοικία από την ανατίναξη της Αρμενικής Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Με τη βοήθεια του ευνοϊκού για τους Τούρκους ανέμου (που έπνεε αντίθετα από την τουρκική συνοικία) και της βενζίνης με την οποία ράντιζαν τα σπίτια, η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη, εκτός από τη μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία. Η φωτιά διήρκεσε από τις 13 έως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1922 (31 Αυγούστου έως 4 Σεπτεμβρίου με το παλαιό ημερολόγιο). Καθώς η οικογένεια Παπαμάρκου προσπαθούσε να διαφύγει, ο πατέρας συνελήφθη. Στην αφήγησή της η Αμφιλύκη χρησιμοποιεί το παλιό ημερολόγιο αλλά και αυτές οι ημερομηνίες φαίνεται πως είναι συγκεχυμένες στο μυαλό της. «Στες 4 το πρωΐ της 1ης Σεπτεμβρίου φθάσαμε στο Κορδελιό, προάστειο της Σμύρνης. Οι Τούρκοι για να δείχνουν δυσκίολες στους χριστιανούς, ζητούσαν διάφορα πιστοποιητικά. Ο πατέρας κατώρθωσε με τη βοήθεια ενός δικηγόρου, Τούρκου να κάνη ένα τέτοιο πιστοποιητικό, που έπρεπε να επικυρωθή από την Τουρκική κυβέρνησι, και γι αυτό πήγε στο Διοικητήριο. Αλά δυστυχώς για μας εκεί κρατήθηκε από τους Τούρκους. Ήτανε Σαββάτο στες 15 Σεπτεμβρίου του 1922, η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής μου . Αφού άδικα γυρέψαμε να τον σώσωμε και δεν μπορέσαμε, στες 15 Σεπτεμβρίου το πρωΐ φύγαμε αφήνοντας πίσω μας τον καλό μας πατέρα, περιουσία, σπίτι και την πατρίδα μας, με ένα επίτακτο Αμερικανικό που ήλθε να μας σώση».Πιθανόν αναφέρεται στο Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου, τελευταία μέρα που επιτρέπονταν η ελεύθερη αποχώρηση του χριστινικού πληθυσμού από τον Τουρκικό στρατό. Φαίνεται ότι η οικογένεια εξάντλησε άδικα κάθε περιθώριο για τη σωτηρία του πατέρα…

Ξεριζωμός

563ac307fb1d3f36347296c69a1325f4
b1d177ab04e30b1aa17ac2f7dfcb30be

Φύγαμε αφήνοντας πίσω μας τον καλό μας πατέρα, περιουσία, σπίτι και την πατρίδα μας Ο ξεριζωμός ενός μεγάλου μέρους του χριστιανικού πληθυσμού, Ελλήνων και Αρμενίων, προς τη μικρασιατική ακτή, που -κατά τους υπολογισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου- έφτανε τις 250.000, άρχισε μετά την ήττα του ελληνικού στρατού και την κατάρρευση του Μετώπου στα μέσα Αυγούστου του 1922. Την επομένη της αναχώρησης και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από τη Σμύρνη, οι χιλιάδες των προσφύγων Έλληνες και Αρμένιοι που κατέκλυζαν όλο το μήκος της περίφημης Προκυμαίας “Κε” μάταια περίμεναν πλέον τα επιταγμένα ελληνικά πλοία για τη μεταφορά τους στα γειτονικά ελληνικά νησιά. Μετά από παρέμβαση του Αμερικανού Προξένου G. Horton, στάλθηκαν δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά για την εξυπηρέτηση των προσφύγων.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/40-spanies-fotografies-apo-tin-katastrofi-tis-smirnis/

Ανακαλύπτοντας τα χωριά της Τήνου…

Ανακαλύπτοντας τα χωριά της Τήνου.

Ο Ιερός Ναός Της Ευαγγελιστρίας Τήνου και η ιστορία του…!

Πηγη fragkiska.com

Το Ενετικό Μουσείο Domus Ντελλαρόκα – Μπαρότση δεν μένει πια… εδώ

«Με το που θα κάνεις τα πρώτα βήματα στο μουσείο, αμέσως ταξιδεύεις σε μια άλλη εποχή. Ένας πολύ όμορφος και καλοδιατηρημένος χώρος. Μας έδωσαν φυλλάδιο με επεξηγήσεις για τα αντικείμενα και στο τέλος μας κέρασαν και ρακόμελο. Επίσης η θέα από τα παράθυρα του μουσείου είναι εξαιρετική. Η επίσκεψη έγινε βραδινή ώρα και η φωτισμένη χώρα ήταν μαγεία». Κριτική επισκέπτη του Ενετικού μουσείου Domus Ντελλαρόκα-Μπαρότση στο κάστρο της Χώρας Νάξου… Μία από τις χιλιάδες που βρίσκονται στο διαδίκτυο… Και με το συγκεκριμένο μουσείο να αποτελεί ίσως το πιο ζωντανό κύτταρο τα τελευταία χρόνια στο Κάστρο… Κι όμως εδώ και μερικές εβδομάδες είναι κλειστό. Ο λόγος; Οικογενειακές υποθέσεις καθότι ιδιωτική επιχείρηση. Όμως, η Νάξος δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει αυτού τους είδους τις πολιτιστικές δράσεις…

Το οφείλει στον εαυτό της… Και την περασμένη Δευτέρα για πρώτη φορά στο Δημοτικό Συμβούλιο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων μετά από εισήγηση του Δημάρχου κου Μαργαρίτη σημείωσε ότι «Θα αναφερθώ σήμερα στο κλείσιμο του ιστορικού ενετικού μουσείου με την επωνυμία Domus Ντελλαρόκα-Μπαρότση. Όλοι ξέρουμε το μουσείο αυτό το οποίο βρίσκεται πάνω στο κάστρο της Χώρας Νάξου και το οποίο (αυτό μουσείο) κάθε χρόνο εκτός από την μεγάλη επισκεψιμότητα που έχει κάνει και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Είναι πραγματικά ένας πυρήνας πολιτισμού. Για δικούς τους λόγους, οι συγγενείς ερίζουν για το μουσείο και βρίσκονται στα δικαστήρια. Αυτό έχει ως συνέπεια το μουσείο να οδηγείται σε κλείσιμο.

Η καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Άνδρου-Τήνου-Μυκόνου μας έχει στείλει κάποια επιστολή και μας ζητά να εκδώσουμε κάποια απόφαση δική μας για να δείξουμε την αξία που έχει αυτό το μουσείο. Μας γράφει, συγκεκριμένα:

 «Προς δήμαρχο και δημοτικό συμβούλιο: Αξιότιμοι κύριοι, γράφει ο Αρχιεπίσκοπος κύριος Νικόλαος, με λύπη πληροφορηθήκαμε ότι το Ενετικό Μουσείο Domus Ντελλαρόκα-Μπαρότση έκλεισε τις πόρτες του και κινδυνεύει να στερηθεί το νησί μας από ένα τόσο γνωστό διεθνώς κέντρο προβολής της πολιτιστικής κληρονομιάς της Νάξου και όχι μόνο.

Δεν είναι της δικής μας αρμοδιότητας να εξετάσουμε τους λόγους αυτής της ενδεχόμενης απώλειας ενός φορέα ο οποίος έχει σκοπό να προβάλλει όχι μόνο το ιστορικό κάστρο της Νάξου, αλλά όλο το νησί και το ευρύτερο Αιγαίο. Αυτό γινόταν κατορθωτό χάρη στην ακάματη εργασία και την αγάπη για τον πολιτισμό του τόπου μας, Νικολάου Καραβία.

Γνωρίζουμε την αγάπη και την φροντίδα σας για τον πολιτισμό και τα πολιτιστικά δρώμενα στο ιστορικό νησί της Νάξου το οποίο κατακλύζεται από ένα συνεχώς αυξανόμενο αριθμό επισκεπτών που λατρεύουν την ιστορία και τον πολιτισμό του πάλαι ποτέ Δουκάτου και σήμερα πρωτοποριακού Δήμου μας. Γι’ αυτό και απευθύνομαι στην τοπική κυβέρνηση της Νάξου και των Μικρών Κυκλάδων, κάνοντας έκκληση να καταβληθούν όλες οι απαραίτητες προσπάθειες και να ληφθούν οι πρωτοβουλίες εκείνες που θα συμβάλλουν στο να μη στερηθεί το νησί μας από τον φυλασσόμενο με τόση φροντίδα θησαυρό: το ιστορικό Ενετικό Μουσείο Domus Ντελλαρόκα-Μπαρότση και να συνεχιστούν οι πολλαπλές πολύμορφες εκδηλώσεις εκ μέρους του αξιέπαινου φύλακα και λάτρη της ιστορίας του χτες και της προβολής του σήμερα, κυρίου Καραβία. Σας ευχαριστώ για την ιδιαίτερη προσοχή σας στην παρούσα παράκλησή μου. Με εξαιρετική τιμή Αρχιεπίσκοπος, Νικόλαος».

Και στη συνέχεια πρόσθεσε ο κος Μαργαρίτης ότι «Εγώ από την πλευρά μου, κύριοι συνάδελφοι, έχω να πω ότι το μουσείο αυτό προσέφερε επί σειρά ετών στον πολιτισμό του νησιού μας τεράστια –να χρησιμοποιήσω την λέξη κέρδη- στον πολιτισμό μας. Και θα ήθελα να ζητήσω, χωρίς να υπεισέρχομαι στις διαφορές και στα δικαστικά θέματα, την με οποιοδήποτε τρόπο συνέχιση της λειτουργίας αυτού του πολιτιστικού κέντρου που λειτουργούσε μέχρι τώρα στο νησί. Εμείς δεν μπαίνουμε στα προσωπικά θέματα και στις αδελφικές διενέξεις για το κτήριο. Εμείς, υποστηρίζουμε και βεβαίως αναδεικνύουμε την λειτουργία του μουσείου που έχει συμβάλλει τα μέγιστα στον πολιτισμό και στην εν γένει προβολή της Νάξου στον τομέα αυτόν και του Δήμου μας ευρύτερα, μέλος του οπίου αποτελεί και το νησί μας. Το διευκρινίζουμε αυτό.

Λοιπόν: Συμφωνούμε να βγει ψήφισμα που να υποστηρίζει την αναγκαιότητα της λειτουργίας του μουσείου. Εμείς, θέλουμε τη συνέχιση της λειτουργίας του μουσείου. Εκεί ή σε κάποιο άλλο κτήριο. Δεν επιθυμούμε το κλείσιμο του μουσείου». Και είχαμε την ομόφωνη απόφαση από το Δημοτικό Συμβούλιο…

Από εκεί και πέρα, ο χώρος είναι άδειος… Πριν από δέκα περίπου ημέρες ο κος Νίκος Καραβίας πήρε και τα τελευταία αντικείμενα και πλέον έχει μεταφέρει τις πολιτιστικές δραστηριότητες στον Αγιο Προκόπιο για την καλοκαιρινή σεζόν.. Όμως, οι χώροι του Μουσείου είναι άδειοι. Και φωνάζουν… Ζητούν και πάλι την ενεργοποίηση του…

Ιστορία

Ο πύργος Della Rocca-Barozzi βρίσκεται στην βορινή είσοδο του Κάστρου της Νάξου, τη λεγόμενη «Τρανή» Πύλη, δεξιά όπως εισερχόμαστε. Κτίστηκε στις αρχές του 13ου αιώνα από τους Ενετούς, κυρίαρχους τότε της Νάξου και των Κυκλάδων και επισκευάστηκε το 1694 από τον σταυροφόρο Sforza Castri όπως είναι γραμμένο με επιγραφή στο Κύριο Δωμάτιο του Πύργου. Οι τοίχοι του Πύργου (φάρδους 6 μ. στην βάση και 1,65 μ. στην κορυφή) είναι λιθόκτιστοι. Τα υλικά που κυρίως έχουν χρησιμοποιηθεί είναι μαρμάρινοι και γρανιτένιοι ογκόλιθοι που προέρχονται κατά μεγάλο μέρος από ερείπια αρχαιοελληνικών και βυζαντινών κτηρίων. Ο Πύργος αποτελείται από τον κυρίως όροφο (σαλόνι, υπνοδωμάτια, τραπεζαρία, κουζίνα, βιβλιοθήκη παρεκκλήσι) και υπόγεια ανεπτυγμένα σε τέσσερα επίπεδα.

Στις μέρες μας, ένα από τα μέλη της οικογένειας, ο κ. Νίκος Καραβίας (μαζί με τους συνεργάτες του), ξεναγεί με πολύ χαρισματικό τρόπο τον επισκέπτη στα πολυάριθμα δωμάτια του σπιτιού όπου στεγάζονται έπιπλα και χρηστικά αντικείμενα των χρόνων της ακμής του, όπως επίσης και φορεσιές, όπλα αλλά και πίνακες που απεικονίζουν τον τρόπο ζωής των ευγενών σε προηγούμενους αιώνες.  Άξιες λόγου είναι επίσης και οι μουσικές εκδηλώσεις (τζαζ, κλασικής κιθάρας, πιάνου, κ.ά.), που πραγματοποιούνται στους χώρους του αρχοντικού από τον Απρίλιο έως και τον Οκτώβριο, στις οποίες μεταξύ των άλλων συμμετέχουν και ντόπιοι καλλιτέχνες.

Και όπως διαβάζουμε ακόμη στο διαδίκτυο «Καθώς περάσαμε την πόρτα του μουσείου, αμέσως περάσαμε και σε μια άλλη εποχή. Και περπατούσαμε από το ένα δωμάτιο στο άλλο και παρατηρούσαμε ότι τα πάντα ήταν τοποθετημένα με προσοχή κι επιμέλεια, πιστέψαμε πολλές φορές πως θα δούμε και τους παλιούς ένοικους να ξεπροβάλλουν από κάποια γωνιά, αφού όλα έμοιαζαν σαν να τα είχαν αφήσει εκεί και τους περίμεναν… Πολύ όμορφος χώρος!!!

Με πληροφορίες από την εφημερίδα «Κυκλαδική»

Πηγη naxospress.gr

Δύο οικογένειες μουσουλμάνων είναι εδώ και αιώνες οι φύλακες και κλειδοκράτορες του Ναού του Παναγίου Τάφου…

Από τις λιγότερο, σε πολλούς τουλάχιστον, πτυχές της ιστορίας του είναι αυτές που σχετίζονται με τις αντιπαλότητες, τα μίση και τα πάθη που έχει προκαλέσει….

H έναρξη των εργασιών συντήρησης, στον λαξευτό τάφο στην καρδιά του Ναού της Ανατάσεως όπου παραδοσιακά θεωρείται πως εναποτέθηκε η σορός του Ιησού Χριστού, έχει προκαλέσει το έντονο ενδιαφέρον επιστημόνων από ποικίλους κλάδους, πολλών πιστών αλλά και διεθνών ΜΜΕ. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αφού αυτό είναι το ιερότερο μνημείο της Χριστιανοσύνης εκεί που όπως γράφει η Washington Post «εκατομμύρια προσκυνητών έχουν γονατίσει και προσευχηθεί, εκεί που το αλάτι τον δακρύων και ο ιδρώτας έχουν λειάνει την πιο σκληρή πέτρα».

Από τις λιγότερο, σε πολλούς τουλάχιστον, πτυχές της ιστορίας του είναι αυτές που σχετίζονται με τις αντιπαλότητες, τα μίση και τα πάθη που έχει προκαλέσει….

Βιντεο του National Geografic

Η ιστορία του Ναού Ο πρώτος ναός χτίστηκε με εντολή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου τον 4ο αιώνα, αφού κατέστρεψε τον προϋπάρχοντα ναό του Αδριανού που είχε χτιστεί προς τιμήν της θεάς Αφροδίτης. Ο Πανάγιος Τάφος διασώθηκε από τον μουσουλμάνο κατακτητή Ομάρ το 638 μ.Χ, αλλά καταστράφηκε από τον Αιγύπτιο χαλίφη Αλ-Χακίμ το 1009. Ακολούθησε η ανέγερση ενός ακόμη ναού από τους Σταυροφόρους και ξανά τέθηκε υπό την προστασία των μουσουλμάνων και συγκεκριμένα του διάσημου κατακτητή Σαλαντίν για να καταστραφεί όμως στη συνέχεια το στρατό της Δυναστείας των Χωρεσμίων, που εισέβαλαν έφιπποι στην εκκλησία ενώ αποκεφάλιζαν στο πέρασμά τους, τους μοναχών που προσεύχονταν. Όπως τονίζει όμως η Washington Post, ακόμη και όταν ο ναός δεν βρίσκεται εν μέσω του χάους που προκαλούν μικρής ή μεγάλης έκτασης εχθροπραξίες στην ευρύτερη περιοχή, οι θρησκευτικές εντάσεις είναι πάντα παρούσες. Εδώ και αιώνες τη «διαχείριση» του Ναού έχουν από κοινού έξι χριστιανικές Εκκλησίες. Η Ρωμαιοκαθολική, η Ελληνική Ορθόδοξη, η Αρμένικη Αποστολική, των Σύριων Ορθοδόξων, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας και αυτή των Αιγυπτίων Κοπτών….

Οι διαφορές των ομόθρησκων Οι διαφορές μεταξύ των Εκκλησιών έχουν προκαλέσει πολλές και συχνά μεγάλης έντασης ταραχές που δεν έχουν περιοριστεί σε αίθουσες συνεδριάσεων αλλά έχουν βάλει «φωτιά» και στους δρόμους της Ιερουσαλήμ. Όπως τονίζεται στο δημοσίευμα, κληρικοί διαφόρων ταγμάτων έχουν δώσει «μάχες» ακόμη και για πράγματα, όπως για την τοποθέτηση χαλιών μπροστά από τους βωμούς έως για το δικαίωμα συμμετοχής σε ιερή πομπή προς το Ναό. «Οι αντίπαλες ομάδες πιστών πολέμησαν όχι μόνο με τις γροθιές τους, αλλά με σταυρούς, κηροπήγια, δισκοπότηρα, λάμπες και λιβανιστήρια, ακόμη και με κομμάτια ξύλου που αφαίρεσαν από τα ιερά προσκυνήματα», έχει γράψει ο ιστορικός Orlando Figes, αναφερόμενος στην σφοδρή αντιπαλότητα Καθολικών και Ορθοδόξων το 1846 και τονίζει: «Οι μάχες συνεχίστηκαν με μαχαίρια και πιστόλια που πέρασαν λαθραία μέσα στον Πανάγιο Τάφο οι πιστοί και των δύο πλευρών»….

Οι εχθρότητες επιβιώνουν μέχρι και σήμερα και «ευθύνονται» και για την καθυστερημένη απόφαση να ξεκινήσουν τα έργα συντήρησης και αποκατάστασης. Για παράδειγμα το 2009, ξέσπασε μια ακόμη αιματηρή συμπλοκή μεταξύ των Αρμενίων και των Ελλήνων Ορθοδόξων ιερέων και τελικά η εκκλησία «πλημμύρισε» από τις ισραηλινές αστυνομικές δυνάμεις. Περί ασήμαντης αφορμής Σύμφωνα δε με την ιστοσελίδα Loweringthebar.net κάποιες από τις αφορμές για την έναρξη νέου γύρου εχθροπραξιών είναι από ανούσιες έως και αστείες, όπως: Το 2002 ένας Κόπτης μοναχός που η δουλειά του ήταν να κάθεται στην οροφή για να υπενθυμίζει τη διεκδίκηση των Κοπτών στο τμήμα της οροφής που διεκδικούσαν οι Αιθίοπες, μετακίνησε την καρέκλα του στη σκιά. Οι Αιθίοπες διαμαρτυρήθηκαν, ξέσπασε καβγάς και 11 μοναχοί κατέληξαν στο νοσοκομείο. Το 2004 ένας Ορθόδοξος μοναχός φέρεται πως άφησε ανοιχτή την πόρτα που οδηγεί στο παρεκκλήσι των Φραγκισκανών μοναχών. Οι Φραγκισκανοί εξέλαβαν αυτή την πράξη ως ένδειξη ασέβειας, ήρθαν στα χέρια και ακολούθησαν συλλήψεις. Το 2008, την Κυριακή των Βαΐων, ξέσπασε ένας ακόμη καβγάς αφού ένας Ορθόδοξος μοναχός βρέθηκε εκτός του ναού. Όταν άνδρες της αστυνομίας έφτασαν στο σημείο οι εμπλεκόμενοι μοναχοί κυνήγησαν και αυτούς. Και φυσικά υπάρχουν πάντα οι εντάσεις κατά την τελετή αφής του Αγίου Φωτός. Οι φύλακες του Ναού από τον 12ο αιώνα Η διαιώνιση λοιπόν αυτών των αντιπαλοτήτων οδήγησε σε μια μάλλον περίεργη όσο και μοναδική «διευθέτηση» του ζητήματος που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα όταν ένας Άραβας κουρασμένος από τις χριστιανικές έριδες, αποφάσισε να αναθέσει σε δύο μουσουλμανικές οικογένειες το ρόλο του φρουρών του ναού. Πρόκειται για την οικογένεια Joudeh που κρατά το κλειδί του ναού, και την οικογένεια Nuseibeh που έχει την ευθύνη να ανοίγει την πόρτα της εκκλησίας κάθε πρωί και να κλειδώνει το βράδυ. Σε μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο CNN νωρίτερα φέτος ο Adeeb Joudeh, ο οποίος είναι και ο σημερινός κάτοχος του κλειδιού, θεωρεί το καθήκον που του έχει ανατεθεί ως οικογενειακή κληρονομιά. Εκλαμβάνει δε την όλη «ρύθμιση» ως μια αλληγορία για την θρησκευτική ανοχή. «Για μένα, πηγή της συνύπαρξης για την ισλαμική και χριστιανική θρησκεία είναι η Εκκλησία του Παναγίου Τάφου». Ο δε Wajeeh Nuseibeh, μιλώντας στο San Francisco Chronicle το 2005, περιέγραψε το ζωτικό ρόλο αυτών των δύο μουσουλμανικών οικογενειών. «Όπως όλα τα αδέλφια, έτσι και αυτοί έχουν μερικές φορές προβλήματα», είπε, αναφερόμενος στις διενέξεις μεταξύ των Χριστιανών. «Τους βοηθάμε να επιλύσουν τις διαφορές τους. Είμαστε ουδέτεροι. Είμαστε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Μπορούμε να συμβάλουμε στη διατήρηση της ειρήνης σε αυτό το ιερό μέρος»….

Η Ελλάδα υποδέχεται την Αγία Ισαπόστολο Ελένη

Σε απευθείας σύνδεση με τον προσκυνηματικό Ι.Ν. Αγίας Βαρβάρας, η τελετή υποδοχής του Τιμίου Ξύλου και του Ιερού Λειψάνου της Αγίας Ισαποστόλου Ελένης από την Α.Μ. τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο Β΄ και την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Προκόπιο Παυλόπουλο καθώς και η Δοξολογία με αφορμή το ιστορικό γεγονός.