Αρχείο κατηγορίας Βιογραφίες

Σύμβολα της Ιεράς Καρδιάς Του Ιησού

«ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ ΤΗΣ ΚΑΛΚΟΥΤΑΣ» (MOTHER TERESA OF CALCUTTA) – 2003

Η εμπνευσμένη εικόνα της Μητέρας Τερέζας (σε 6 συνέχειες), μιας απλής καλόγριας που έγινε μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα. Οπλισμένη με μια πίστη που θα μπορούσε να μετακινήσει βουνά, η Μητέρα Τερέζα ακολούθησε την κλήση της για να βοηθήσει τους φτωχούς, τους λεπρούς, τα λομοντονούντα και εγκαταλελειμμένα παιδιά στις παραγκουπόλεις της Καλκούτας, προκαλώντας πολλές αρχές – συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησίας – κατά διάρκεια της πορείας της.

 

Πηγη: Καθολική Πίστη – Catholic Faith Ιστότοπος αναφοράς (Facebook)

 

Άγιος Αντώνιος της Πάδοβα (Antonio di Padova) 2006

Σικελία, 1221. Ο Φραγκισκανός Αντώνιο, ναυάγησε στο νησί μαζί με τον συναδέλφο του Τζουλιέτο και αφηγείται στον τοπικό επίσκοπο την ιστορία του. Ο Φερνάντο, που ήταν το όνομα του Αντώνιο, πριν να φορέσει το ράσο του, ήταν ευγενής Πορτογάλος προορισμένος να γίνει ιππότης. Ένα σοβαρό περιστατικό τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την κοσμική ζωή και να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι. Μετά την Αφρική και έχοντας περιοδεύσει την Ευρώπη με τον έμπιστο του Τζουλιέτο, σαν ελάσσων μοναχός έρχεται στην Ιταλία, και φτάνει στην Πάντοβα. Ο μοναχός βρίσκει την πόλη στα χέρια των τοκογλύφων που, θιγμένοι βαθιά με τα λόγια του, προσπαθούν να τον σκοτώσουν σερβίροντάς του μία δηλητηριασμένη σούπα. Αλλά συμβαίνει ένα θαύμα που …

Πηγη: Καθολική Πίστη – Catholic Faith Ιστότοπος αναφοράς (Facebook)

ΔΥΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Η απόφαση για να τους δοθούν τα κλειδιά λήφθηκε με στόχο τη διατήρηση των ειρηνικών σχέσεων ανάμεσα σε τρία χριστιανικά δόγματα και για να αποφευχθούν συγκρούσεις του παρελθόντος, που δεν περιποιούν τιμή σε κανένα

Το κτίσμα χρησιμοποιείται σήμερα από έξι διαφορετικές αρχαίες Εκκλησίες -τη Ρωμαιοκαθολική, την Ελληνορθόδοξη, την Αρμενική Ορθόδοξη, τη Συριακή Ορθόδοξη, την Αιθιοπική Ορθόδοξη και την Κοπτική Ορθόδοξη- που η καθεμιά τους έχει μοναχούς οι οποίοι ζουν εκεί

Κάθε ημέρα στις τέσσερεις τα ξημερώματα, που ανοίγουν οι πόρτες του Ναού, μέλη των μουσουλμανικών οικογενειών, ή εκπρόσωποι που έχουν διοριστεί από αυτές, παρευρίσκονται σε ένα είδος τελετής που συμβολίζει τη συνεργασία όλων των δογμάτων

Η εκκλησία αυτή γνώρισε πολλές και δυσάρεστες καταστάσεις. Έγιναν σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μέλη των χριστιανικών δογμάτων για τον έλεγχο τμημάτων του Ναού και οι οθωμανοί έπαιζαν τον ρόλο του διαιτητή, ενώ οίκτιραν τους χριστιανούς βλέποντάς τους να τσακώνονται

Κάθε Κυριακή πρωί, ο Αμπίμπ Τζαουαάντ Τζουντέχ αλ Χουσεϊνί κάθεται σε έναν πάγκο, μόλις περάσει κανείς στη μοναδική δημόσια είσοδο του Ναού της Ανάστασης στην Ιερουσαλήμ. Αυτή η πόρτα του Ναού, που κτίστηκε στον τέταρτο μετά Χριστόν αιώνα, είναι το μέρος όπου ο 53χρονος μουσουλμάνος έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ο πατέρας του, ο παππούς του και δεκάδες γενεές προγόνων του, επίσης, είχαν αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους καθήμενοι σε αυτόν τον πάγκο, ελέγχοντας την εκκλησία όπου πιστεύεται ότι βρίσκεται ο τάφος του Ιησού Χριστού. Ο αλ Χουσεϊνί μερικές φορές δείχνει το σιδερένιο κλειδί μήκους 20 εκατοστών, το οποίο φυλάσσει ευλαβικά σε μια τσέπη του δερμάτινου μπουφάν του.

Από τον σουλτάνο Σαλαντίν

Αυτό το κλειδί είναι το μόνο με το οποίο μπορούν να ξεκλειδώσουν οι εντυπωσιακές ξύλινες πόρτες. Είναι ένα καθήκον που, σύμφωνα με τον αλ Χουσεϊνί, ανατέθηκε στην οικογένειά του από τον Σαλαντίν, σουλτάνο που κατέκτησε την Ιερουσαλήμ από τους σταυροφόρους το 1187. Ήταν μία από τις πολλές φορές που αυτή η πόλη του παραδείσου άλλαξε χέρια. Εβραϊκά, χριστιανικά και μουσουλμανικά.

Ο Σαλαντίν ήθελε να προφυλάξει τον Ναό της Ανάστασης από τη μανία των συμπατριωτών του Μουσουλμάνων, κάτι που δεν αποτράπηκε το 1009, όταν ο Φατιμίδης χαλίφης αλ Χακίμ διέταξε να καούν πολλές εκκλησίες των Αγίων Τόπων, περιλαμβανομένου και του Ναού της Ανάστασης. Ο γιος του αλ Χακίμ ενέκρινε, πάντως, την ανοικοδόμηση του Ναού το 1128. «Έτσι ο Σαλαντίν έκανε τη τιμή στην οικογένειά μου, δίνοντας το κλειδί για να προστατευτεί η εκκλησία», λέει ο αλ Χουσεϊνί. «Για την οικογένειά μου αυτή είναι μια πολύ μεγάλη τιμή. Και δεν είναι τιμή μονάχα για την οικογένειά μας, είναι μια τιμή για όλους τους μουσουλμάνους του κόσμου».

Εν μέσω μίας πολύπλοκης κατάστασης

Μέλη της οικογένειας αλ Χουσεϊνί, μαζί με μιαν άλλη οικογένεια μουσουλμάνων, τους Νοσεϊμπέχ, είναι πλέον μόνιμα μέλη μιας περίπλοκης κατάστασης που σχετίζεται με τον Ναό της Ανάστασης. Το κτίσμα χρησιμοποιείται σήμερα από έξι διαφορετικές αρχαίες Εκκλησίες -τη Ρωμαιοκαθολική, την Ελληνορθόδοξη, την Αρμενική Ορθόδοξη, τη Συριακή Ορθόδοξη, την Αιθιοπική Ορθόδοξη και την Κοπτική Ορθόδοξη- που η καθεμιά τους έχει μοναχούς οι οποίοι ζουν εκεί.

Στο διάβα των αιώνων οι σχέσεις ανάμεσα στις θρησκευτικές κοινότητες κάθε άλλο παρά φιλικές ήταν, ενώ μερικές φορές σημειώθηκαν βιαιοπραγίες για το ποια εκκλησία ελέγχει τμήματα του κτίσματος. Ώς σήμερα, οθωμανικό φιρμάνι του 19ου αιώνα προσπαθεί να ελέγξει αυτές τις εντάσεις, τονίζοντας πως κάθε Εκκλησία περιορίζεται στη χρήση τμημάτων του Ναού που ήλεγχαν το 1853, όταν δηλαδή εκδόθηκε το φιρμάνι.

Κάθε μέρα στις τέσσερεις τα ξημερώματα

Κάθε ημέρα στις τέσσερεις τα ξημερώματα που ανοίγουν οι πόρτες του Ναού, μέλη των μουσουλμανικών οικογενειών, ή εκπρόσωποι που έχουν διοριστεί από αυτές, παρευρίσκονται σε ένα είδος τελετής που συμβολίζει τη συνεργασία όλων των δογμάτων. Ο μουσουλμάνος εκπρόσωπος ξεκλειδώνει την πόρτα και τη σπρώχνει για να ανοίξει, ενώ ένας κληρικός Ρωμαιοκαθολικός, Ελληνορθόδοξος ή Αρμένιος Ορθόδοξος, που εναλλάσσονται καθημερινά, ανοίγει την άλλη πόρτα από μέσα, κάτω από την επίβλεψη ιερέων των άλλων δογμάτων. Το ίδιο συμβαίνει όταν ο Ναός κλείνει στις επτά το βράδυ.

Οι μουσουλμάνοι φύλακες

Οι τουρίστες και οι πιστοί που προσέρχονται στο Ναό της Ανάστασης για να φιλήσουν τον βράχο όπου, όπως πιστεύεται, έπλυναν το σώμα του Ιησού Χριστού πριν το θάψουν και να εισέρθουν στο υπόγειο δωμάτιο που πιστεύεται ότι υπήρξε ο τάφος του, περνούν μπροστά από τους μουσουλμάνους φρουρούς, που κάθονται στον πάγκο το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας, αλλά ταυτόχρονα φροντίζουν τις οικογένειες και τις επιχειρήσεις τους. Οι ιστορικοί δεν μπορούν να καθορίσουν από πότε χρονολογείται ο ρόλος των μουσουλμάνων φυλάκων της πόρτας του… παραδείσου των Χριστιανών. Δεν έχουν όμως κάνει και κάποια σοβαρή προσπάθεια για να βγάλουν κάποια άκρη.

Οι περισσότεροι θεωρούν κρίσιμη την παρουσία των μουσουλμάνων στον χριστιανικό ναό, κάτι το ασύλληπτο για το Αλ Αξά, ιερό τέμενος των μουσουλμάνων στο Όρος του Ναού. «Βασικά πολλά πράγματα συμβαίνουν στην εκκλησία. Πρόκειται για μια παράδοση», λέει ο Ρέιμοντ Κοέν, λέκτορας στο περίφημο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, ένα από τα κορυφαία στον κόσμο, ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του μελετώντας τον Ναό και έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο: «Σώζοντας τον Ναό της Ανάστασης». Κατά την άποψή του, ο Ναός της Ανάστασης είναι ένα από τα διαμαντικά της Ιερουσαλήμ.

Οικογενειακή… αντιπαράθεση

Η οικογένεια Νουσεϊμπέχ έχει καθήκον να ανοίγει και να κλείνει την πόρτα του Ναού, μια δουλειά που τους ανατέθηκε το 637 όταν ο χαλίφης Ομάρ έφερε πρώτη φορά το Ισλάμ στην Ιερουσαλήμ. Ένα μέλος της οικογένειας κάθεται πάντα δίπλα στον εκπρόσωπο της οικογένειας αλ Χουσεϊνί. «Η οικογένειά μας έφτασε στην Ιερουσαλήμ με τον Ομάρ και από τότε καθήκον μας είναι να προστατεύουμε τον Ναό από βανδαλισμούς», είπε ένας από τους Νουσεϊμπέχ, που δίνει στους επισκέπτες την κάρτα του πάνω στην οποία αναγράφεται πως είναι «Φύλακας που ανοίγει και κλείνει την πόρτα του Ναού της Ανάστασης».

Αλλά ο αλ Χουσεϊνί επιμένει πως η οικογένεια των Νουσεϊμπέχ έφτασε στην περιοχή πολύ πιο αργά από τη δική του. Υποστηρίζει επίσης πως οι Νουσεϊμπέχ πρέπει να πηδούν για να τραβήξουν τις μπάρες της πόρτας, προκειμένου αυτή να ανοίξει, κάτι που κατά την άποψή του δεν είναι αξιοπρεπές, αφού η οικογένειά του είναι σεΐχηδες. Στην κάρτα του αλ Χουσεϊνί αναγράφεται πως είναι «Κλειδοκράτορας του Ναού της Ανάστασης». Ο Νουσεϊμπέχ ανταπαντά πως η οικογένειά του έφτασε με τον Ομάρ στην Ιερουσαλήμ 500 χρόνια πριν την κατακτήσει ο Σαλαντίν. Οι δύο μουσουλμάνοι φύλακες του χριστιανικού παραδείσου λένε ότι παρά τις διαφορές τους διατηρούν φιλικές σχέσεις.

Πολλές οι δυσάρεστες καταστάσεις

Στα παλιά τα χρόνια, το χαλιφάτο επέβαλε στους προσκυνητές να πληρώνουν μεγάλα ποσά, προκειμένου να τους επιτραπεί να μπουν στον Ναό της Ανάστασης. Η εκκλησία αυτή γνώρισε πολλές και δυσάρεστες καταστάσεις. Έγιναν σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μέλη των χριστιανικών δογμάτων για τον έλεγχο τμημάτων του Ναού και οι οθωμανοί έπαιζαν τον ρόλο του διαιτητή, ενώ οίκτιραν τους χριστιανούς βλέποντάς τους να τσακώνονται. Φυσικά δεν λένε τίποτε για τους δικούς τους τσακωμούς, ανάμεσα στους σιίτες και τους σουνίτες.

Μερικές φορές αυτές οι διενέξεις απείλησαν να προκαλέσουν πολέμους ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις. Το 1853, η Ρωσία απείλησε πως θα εισβάλει στην Τουρκία, αν η οθωμανική κυβέρνησή της, που επίσης ήλεγχε την Ιερουσαλήμ, αποδεχόταν το αίτημα της Γαλλίας, να δοθεί τμήμα του Ναού που ανήκε στους Ελληνορθόδοξους στους Ρωμαιοκαθολικούς. Αυτή η απειλή φόβισε τον σουλτάνο Αμπντουλμετσίντ τον Πρώτο να εκδώσει φιρμάνι, με το οποίο τερματιζόταν η κάθε μεταβίβαση δικαιωμάτων μέσα στον Ναό.

Η διατήρηση του στάτους κβο

Σήμερα αυτό το καθεστώς, που επιβλήθηκε στα δόγματα πριν από τόσο καιρό, εξακολουθεί να ισχύει σε όλους τους τομείς της ζωής μέσα στον Ναό, από τις ώρες που γίνονται οι Λειτουργίες, οι γλώσσες που χρησιμοποιούνται στις Λειτουργίες, κλπ. Οποιαδήποτε αλλαγή στο πρόγραμμα κινδυνεύει να προκαλέσει επεισόδια, σαν κι αυτά που έγιναν ανάμεσα στους Ελληνορθοδόξους και τους Αρμένιους Ορθοδόξους, σχετικά με μια Λειτουργία. Έγιναν μάλιστα πολλές συλλήψεις.

Η διατήρηση του στάτους κβο σημαίνει πως είναι πολύ σπάνιες οι επισκευές μέσα στον Ναό. Οι χριστιανοί είναι αδύνατο να συνεννοηθούν ανάμεσά τους. Τελικά, ύστερα από διαπραγματεύσεις που κράτησαν αιώνες, οι Ρωμαιοκαθολικοί, οι Αρμένιοι και οι Ελληνορθόδοξοι θρησκευτικοί ηγέτες κατέληξαν πρόσφατα σε ιστορική συμφωνία, να επιδιορθώσουν το τμήμα όπου πιστεύεται ότι είναι ο τάφος του Ιησού, μετά από συνεχείς προειδοποιήσεις ότι κινδυνεύει να πέσει.

Αυτές είναι οι πρώτες εργασίες αναστήλωσης μετά από 200 χρόνια. Παρ’ όλο πάντως που οι χριστιανικές εκκλησίες τώρα συνεργάζονται περισσότερο και καλύτερα απ’ ό,τι στο παρελθόν, εξακολουθούν να βασίζονται στην αστυνομία του Ισραήλ για να μη γίνουν έκτροπα. Επίσης στους φύλακες των κλειδιών και των θυρών του Ναού, ώστε να συνεχιστεί η παράδοση του προσκυνήματος εκατομμυρίων πιστών.

Μεγάλος ο φανατισμός

Πάντως, είναι τόσο μεγάλος ο φανατισμός των εκπροσώπων των διαφόρων χριστιανικών δογμάτων, ώστε την τελευταία φορά που επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ ο Πάπας Ιωάννης Παύλος, οι Ορθόδοξοι δεν δέχτηκαν να επιτρέψουν την είσοδό του σε περιοχές που τους ανήκουν, προκαλώντας τα ειρηνικά σχόλια πολλών. Γι’ αυτούς το άβατον δεν μπορούσε να παραβιαστεί από έναν αιρετικό καθολικό, έστω και αν αυτός ήταν ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Ήταν η εποχή που το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων δοκιμαζόταν σκληρά από οικονομικά και άλλα προβλήματα, και μια επίσκεψη του Πάπα στη μεριά των Ελληνορθοδόξων θα έδινε την ευκαιρία στα διεθνή τηλεοπτικά μέσα να προβάλουν το γεγονός προς όφελός τους. Οι αρχιερείς της Ελληνορθόξης Εκκλησίας ήταν ανένδοτοι και ο Πάπας δεν μπόρεσε να προσκυνήσει σε αυτό το τμήμα του Ναού της Ανάστασης, το οποίο είναι και το σημαντικότερο μέσα στο κτήριο. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όταν ο Σαλαντίν κατέλαβε την Ιερουσαλήμ, οι ελληνορθόδοξοι χριστιανοί ιερείς τον τίμησαν με σεβασμό. Αυτός επίσης τους σεβάστηκε, και τους κράτησε στην πόλη του Ουρανού, σε αντίθεση με τους καθολικούς και τους υπόλοιπους χριστιανούς, που τους έδιωξε κακήν κακώς.

Πηγή sigmalive.com

Σε ευχαριστούμε Ιωάννη Παύλο Β ‘

Πανήγυρης της Αναλήψεως του Κυρίου μας

Πανήγυρης της Αναλήψεως του Κυρίου μας

                 Ομιλία του Αγίου Ιωάννη Παύλου Β ‘ (Ρώμη, 24 Μαΐου 1979).

Αγαπητά μου παιδιά, αδελφοί και φίλοι εν Χριστώ Ιησού.

Σε αυτή την πανήγυρη της Αναλήψεως του Κυρίου μας, ο Πάπας είναι στην ευχάριστη θέση να προσφέρει την ευχαριστιακή θυσία μαζί μ’ εσάς και για εσάς. […] Με χαρά και με νέες προθέσεις για το μέλλον, ας εξετάσουμε εν συντομία το μέγα γεγονός της σημερινής λειτουργίας.  Στα βιβλικά αναγνώσματα συνοψίζεται η πλήρη έννοια του μυστηρίου της Αναλήψεως του Ιησού Ο πλούτος αυτού του μυστηρίου εκφράζεται σε δύο καταστάσεις: «Ο Ιησούς τους έδωσε τις τελευταίες οδηγίες» και κατόπιν  «ο Ιησούς ανελήφθη και πήρε τη θέση του

Στην πρόνοια του Θεού – που είναι το αιώνιο σχέδιο του Πατέρα – είχε έρθει η ώρα του Χριστού να φύγει. Έπρεπε να εγκαταλείψει τους αποστόλους Του και να τους αφήσει με τη μητέρα Του Μαρία, αλλά μόνο αφού τους είχε δείξει τις προθέσεις Του. Τώρα οι απόστολοι είχαν μία αποστολή να εκτελέσουν σύμφωνα με τις διδασκαλίες που τους είχαν δοθεί από τον Ιησού, και οι τελευταίες οδηγίες ήταν, με τη σειρά τους, η πιστή έκφραση της βούλησης του Πατέρα.
Αυτές οι οδηγίες ανάφεραν, πάνω απ’ όλα, ότι οι απόστολοι έπρεπε να περιμένουν για τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος από τον Πατέρα. Από την αρχή ήταν σαφές, ότι η πηγή της δύναμης των αποστόλων έπρεπε να ήταν το Άγιο Πνεύμα. Είναι το Πνεύμα που καθοδηγεί την Εκκλησία στο δρόμο της αλήθειας. Το Ευαγγέλιο έχει εξαπλωθεί με τη δύναμη του Θεού, και όχι από τα μέσα της σοφίας και της ανθρώπινης δυναμικότητας.
Οι απόστολοι επίσης διδάχτηκαν για να διδάξουν, και να κηρύξουν τα καλά νέα σε όλο τον κόσμο. Είχαν βαπτιστεί στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Πνεύματος. Όπως ο Ιησούς, είχε μιλήσει ρητά για τη βασιλεία του Θεού και τη σωτηρία. Έπρεπε να μαρτυρήσουν για τον Χριστό “στα πέρατα της γης”. Η πρώτη Εκκλησία ήξερε αμέσως αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές, και ξεκίνησε την ιεραποστολική εποχή. Και όλοι ήξεραν ότι αυτή η αποστολή εποχή δεν θα κατέληγε όπως ο ίδιος ο Ιησούς, ο οποίος είχε πάει στον ουρανό, για να επιστρέψει και πάλι.
Τα λόγια του Ιησού έγιναν ο θησαυρός που η Εκκλησία πρέπει να διατηρήσει και να διακηρύξει, να διαλογιστεί και να ζήσει. Ταυτόχρονα, το Άγιο Πνεύμα ενστάλαξε στην Εκκλησία ένα αποστολικό χάρισμα για να κρατήσει ανέπαφη αυτή την αποκάλυψη. Μέσα από τα λόγια του, ο Ιησούς έζησε όλη την Εκκλησία: «Εγώ είμαι πάντα μαζί σας». Όλη η εκκλησιαστική κοινότητα συνειδητοποιεί την ανάγκη να είμαστε πιστοί στις οδηγίες του Ιησού, δηλαδή, στην κατάθεση της πίστης. […]


Ο δεύτερος προβληματισμός σχετικά με τη σημασία της Αναλήψεως βρίσκεται σ’ αυτή τη φράση: “Ο Ιησούς πήρε τη θέση του”. Αφού υπέμεινε την ταπείνωση του πάθους και του θανάτου Του, ο Ιησούς πήρε τη θέση Του στα δεξιά του Θεού. Πήρε τη θέση του με τον αιώνιο Πατέρα Του. Αλλά Αυτός εισήλθε στον Ουρανό, ως ο Αρχηγός μας, οπότε, σύμφωνα με τα λόγια του Λέοντα του Μεγάλου (βλ Αγίου Λέοντα του Μεγάλου, 1οκήρυγμα για την Ανάληψη του Κυρίου μας), «η δόξα του Αρχηγού» μετατράπηκε σε “ δόξα του σώματος«. Για όλη την αιωνιότητα ο Χριστός είναι τώρα στη θέση Του ως «ο πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών» (Ρωμ 8:29): η φύση μας είναι με τον Θεό μέσω του Χριστού. Και ως άνθρωπος, ο Κύριος Ιησούς ζει για πάντα για να μεσιτεύσει για μας προς τον Πατέρα (βλέπε Εβρ 7:25). Παράλληλα, από το θρόνο της δόξης του, ο Ιησούς στέλνει σε ολόκληρη την Εκκλησία ένα μήνυμα ελπίδας και μια πρόσκληση στην αγιότητα.
Μέσα από τα πλεονεκτήματα του Χριστού, με την μεσολάβηση Του στον Πατέρα, γινόμαστε ικανοί, σ’ αυτόν, για την επίτευξη της δικαιοσύνης και της αγιότητας της ζωής. Η Εκκλησία μπορεί βέβαια να αντιμετωπίσει κάποιες δυσκολίες, το Ευαγγέλιο μπορεί να αντιμετωπίσει εμπόδια, αλλά επειδή ο Ιησούς είναι στα δεξιά του Πατέρα, η Εκκλησία ποτέ δεν θα γνωρίσει την ήττα. Η νίκη του Χριστού είναι δική μας. Η Ισχύς του Χριστού δοξάζεται, ο εκλεκτός Υιός του αιώνιου Πατέρα, υπεραφθονεί για να υποστηρίξει τον καθένα και όλους εμάς, στις δυσκολίες της αφιέρωσής μας στη βασιλεία του Θεού και τη γενναιοδωρία της αγαμίας μας. Η αποτελεσματικότητα της Αναλήψεως του Χριστού αγγίζει τον καθένα και όλους, στη συγκεκριμένη πραγματικότητα της καθημερινής μας ζωής. Γι’ αυτό το μυστήριο, το κάλεσμα της Εκκλησίας είναι να «περιμένει με την χαρούμενη ελπίδα, για τον ερχομό του Σωτήρα μας Ιησού Χριστού«.

Αγαπητά μου παιδιά, να είσαστε γεμάτοι με αυτή την ελπίδα, που αποτελεί μέρος του μυστηρίου της Αναλήψεως του Χριστού. Να είστε βαθιά πεπεισμένοι για τη νίκη και το θρίαμβο του Χριστού, κατά της αμαρτίας και του θανάτου. Να πιστεύετε ότι η δύναμη του Χριστού, είναι πιο μεγάλη από την αδυναμία μας, και μεγαλύτερη από την αδυναμία του κόσμου. Προσπαθήστε να καταλάβετε και να μοιραστείτε τη χαρά που η Μαρία βίωσε γνωρίζοντας, ότι ο γιος της καθόταν δίπλα στον Πατέρα, τον οποίο απείρως αγαπούσε. Σήμερα ανανεωμένη η πίστη σας στην υπόσχεση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος έχει πάει για να προετοιμάσει μια θέση για μας, και που από εκεί, Αυτός θα έρθει και πάλι για να μας πάρει μαζί Του.
Αυτό είναι το μυστήριο της Αναλήψεως του Αρχηγού μας. Ας θυμόμαστε πάντα: «Ο Ιησούς τους έδωσε τις τελευταίες οδηγίες» και στη συνέχεια «ο Ιησούς πήρε τη θέση Του«.
ΑΜΗΝ.

Fonte principale: vatican.va (“RIV./gpm”).

Πηγή  evaggeliokathemera.org

Παναγία Φάτιμα στην Ιταλική γλωσσά

Η Ζωή του Αγίου Σαρμπέλ στα Αραβικά

Η Ζωή του Αγίου Αντώνιου της Παδούα (1931)

Η Ζωή του Όσκρα Ρομέρο στην Ισπανική γλώσσα