Αρχείο κατηγορίας Ταινίες

Τουρκική ταινία με ελληνικούς υποτίτλους για το δράμα και την πίστη των Κρυπτοχριστιανών του Πόντου

Συγκλονιστική Τουρκική ταινία με ελληνικούς υποτίτλους που αποκαλύπτει για πρώτη φορά, στην Τουρκική γλώσσα, το δράμα και την πίστη των Κρυπτοχριστιανών του Πόντου, σπάζοντας τη σιωπή αιώνων.

Πρόκειται για μία ταινία του 2010 με τίτλο «Ρώτα την καρδιά σου» (Yuregine Sor) που πραγματεύεται ένα θέμα ταμπού για την Τουρκία: τους κρυπτοχριστιανούς και πιο συγκεκριμένα αυτούς του Πόντου!

Φυσικά αυτήν την ταινία, αναμένουμε με περιέργεια αν θα την «παίξουν» οι δικοί μας τηλεοπτικοί σταθμοί μιας και έχουν βαλθεί να επιλέγουν να προβάλλουν μόνο τούρκικα προγράμματα.

Για το θέμα των κρυπτοχριστιανών έχουν γραφτεί και έχουν ακουστεί πολλά. Πρώτη φορά αυτό το θέμα έγινε ταινία, από τον σκηνοθέτη Υusuf Kurcenli.

Ο σκηνοθέτης γεννήθηκε το 1947 στη Μαύπαρη της Ριζούντας του Πόντου.

Υπόθεση ταινίας: Μία ιστορία αγάπης, ανάμεσα σε μία Μουσουλμάνα, την Esma και έναν κρυπτοχριστιανό, τον Mustafa. Πως αντιδρά η μητέρα του Μουσταφά, όταν μαθαίνει ότι ο γιος της θέλει να «κλέψει» την μουσουλμάνα Esma; Πως ο μικρός της οικογένειας, μαθαίνει ότι η οικογένειά του δεν είναι μουσουλμάνοι όπως νόμιζε, αλλά…

Πως ο παππούς ενώ πηγαίνουν να τον κηδέψουν ως μουσουλμάνο, τελικά καταλήγει σε χριστιανικό νεκροταφείο; Όσοι έχουν ρίζες από εκείνα τα μέρη και έχουν ακούσει από τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους ιστορίες, το λιγότερο θα συγκινηθούν.

 

 

Πηγη leonidion.gr

Σύμβολα της Ιεράς Καρδιάς Του Ιησού

3D «Aνθρωποαντίγραφο» του Ιησού δημιουργήθηκε χρησιμοποιώντας την Σινδόνη του Τορίνο

«ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ ΤΗΣ ΚΑΛΚΟΥΤΑΣ» (MOTHER TERESA OF CALCUTTA) – 2003

Η εμπνευσμένη εικόνα της Μητέρας Τερέζας (σε 6 συνέχειες), μιας απλής καλόγριας που έγινε μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα. Οπλισμένη με μια πίστη που θα μπορούσε να μετακινήσει βουνά, η Μητέρα Τερέζα ακολούθησε την κλήση της για να βοηθήσει τους φτωχούς, τους λεπρούς, τα λομοντονούντα και εγκαταλελειμμένα παιδιά στις παραγκουπόλεις της Καλκούτας, προκαλώντας πολλές αρχές – συμπεριλαμβανομένης και της εκκλησίας – κατά διάρκεια της πορείας της.

 

Πηγη: Καθολική Πίστη – Catholic Faith Ιστότοπος αναφοράς (Facebook)

 

Άγιος Αντώνιος της Πάδοβα (Antonio di Padova) 2006

Σικελία, 1221. Ο Φραγκισκανός Αντώνιο, ναυάγησε στο νησί μαζί με τον συναδέλφο του Τζουλιέτο και αφηγείται στον τοπικό επίσκοπο την ιστορία του. Ο Φερνάντο, που ήταν το όνομα του Αντώνιο, πριν να φορέσει το ράσο του, ήταν ευγενής Πορτογάλος προορισμένος να γίνει ιππότης. Ένα σοβαρό περιστατικό τον ανάγκασε να εγκαταλείψει την κοσμική ζωή και να αποσυρθεί σε ένα μοναστήρι. Μετά την Αφρική και έχοντας περιοδεύσει την Ευρώπη με τον έμπιστο του Τζουλιέτο, σαν ελάσσων μοναχός έρχεται στην Ιταλία, και φτάνει στην Πάντοβα. Ο μοναχός βρίσκει την πόλη στα χέρια των τοκογλύφων που, θιγμένοι βαθιά με τα λόγια του, προσπαθούν να τον σκοτώσουν σερβίροντάς του μία δηλητηριασμένη σούπα. Αλλά συμβαίνει ένα θαύμα που …

Πηγη: Καθολική Πίστη – Catholic Faith Ιστότοπος αναφοράς (Facebook)

‘Στη Μεγάλη Σιωπή’ – Into Great Silence – (2005)

Ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Φίλιππος Γκρένινγκ που κυκλοφόρησε το 2005. Πρόκειται για μία φιλόξενη απεικόνιση της καθημερινής ζωής των Καρθουσιανών μοναχών του Grande Chartreuse, ένα μοναστήρι ψηλά στις γαλλικές Άλπεις (Βουνά Chartreuse).

Πηγη: Καθολική Πίστη – Catholic Faith Ιστότοπος αναφοράς (Facebook)

Δύο οικογένειες μουσουλμάνων είναι εδώ και αιώνες οι φύλακες και κλειδοκράτορες του Ναού του Παναγίου Τάφου…

Από τις λιγότερο, σε πολλούς τουλάχιστον, πτυχές της ιστορίας του είναι αυτές που σχετίζονται με τις αντιπαλότητες, τα μίση και τα πάθη που έχει προκαλέσει….

H έναρξη των εργασιών συντήρησης, στον λαξευτό τάφο στην καρδιά του Ναού της Ανατάσεως όπου παραδοσιακά θεωρείται πως εναποτέθηκε η σορός του Ιησού Χριστού, έχει προκαλέσει το έντονο ενδιαφέρον επιστημόνων από ποικίλους κλάδους, πολλών πιστών αλλά και διεθνών ΜΜΕ. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αφού αυτό είναι το ιερότερο μνημείο της Χριστιανοσύνης εκεί που όπως γράφει η Washington Post «εκατομμύρια προσκυνητών έχουν γονατίσει και προσευχηθεί, εκεί που το αλάτι τον δακρύων και ο ιδρώτας έχουν λειάνει την πιο σκληρή πέτρα».

Από τις λιγότερο, σε πολλούς τουλάχιστον, πτυχές της ιστορίας του είναι αυτές που σχετίζονται με τις αντιπαλότητες, τα μίση και τα πάθη που έχει προκαλέσει….

Βιντεο του National Geografic

Η ιστορία του Ναού Ο πρώτος ναός χτίστηκε με εντολή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου τον 4ο αιώνα, αφού κατέστρεψε τον προϋπάρχοντα ναό του Αδριανού που είχε χτιστεί προς τιμήν της θεάς Αφροδίτης. Ο Πανάγιος Τάφος διασώθηκε από τον μουσουλμάνο κατακτητή Ομάρ το 638 μ.Χ, αλλά καταστράφηκε από τον Αιγύπτιο χαλίφη Αλ-Χακίμ το 1009. Ακολούθησε η ανέγερση ενός ακόμη ναού από τους Σταυροφόρους και ξανά τέθηκε υπό την προστασία των μουσουλμάνων και συγκεκριμένα του διάσημου κατακτητή Σαλαντίν για να καταστραφεί όμως στη συνέχεια το στρατό της Δυναστείας των Χωρεσμίων, που εισέβαλαν έφιπποι στην εκκλησία ενώ αποκεφάλιζαν στο πέρασμά τους, τους μοναχών που προσεύχονταν. Όπως τονίζει όμως η Washington Post, ακόμη και όταν ο ναός δεν βρίσκεται εν μέσω του χάους που προκαλούν μικρής ή μεγάλης έκτασης εχθροπραξίες στην ευρύτερη περιοχή, οι θρησκευτικές εντάσεις είναι πάντα παρούσες. Εδώ και αιώνες τη «διαχείριση» του Ναού έχουν από κοινού έξι χριστιανικές Εκκλησίες. Η Ρωμαιοκαθολική, η Ελληνική Ορθόδοξη, η Αρμένικη Αποστολική, των Σύριων Ορθοδόξων, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας και αυτή των Αιγυπτίων Κοπτών….

Οι διαφορές των ομόθρησκων Οι διαφορές μεταξύ των Εκκλησιών έχουν προκαλέσει πολλές και συχνά μεγάλης έντασης ταραχές που δεν έχουν περιοριστεί σε αίθουσες συνεδριάσεων αλλά έχουν βάλει «φωτιά» και στους δρόμους της Ιερουσαλήμ. Όπως τονίζεται στο δημοσίευμα, κληρικοί διαφόρων ταγμάτων έχουν δώσει «μάχες» ακόμη και για πράγματα, όπως για την τοποθέτηση χαλιών μπροστά από τους βωμούς έως για το δικαίωμα συμμετοχής σε ιερή πομπή προς το Ναό. «Οι αντίπαλες ομάδες πιστών πολέμησαν όχι μόνο με τις γροθιές τους, αλλά με σταυρούς, κηροπήγια, δισκοπότηρα, λάμπες και λιβανιστήρια, ακόμη και με κομμάτια ξύλου που αφαίρεσαν από τα ιερά προσκυνήματα», έχει γράψει ο ιστορικός Orlando Figes, αναφερόμενος στην σφοδρή αντιπαλότητα Καθολικών και Ορθοδόξων το 1846 και τονίζει: «Οι μάχες συνεχίστηκαν με μαχαίρια και πιστόλια που πέρασαν λαθραία μέσα στον Πανάγιο Τάφο οι πιστοί και των δύο πλευρών»….

Οι εχθρότητες επιβιώνουν μέχρι και σήμερα και «ευθύνονται» και για την καθυστερημένη απόφαση να ξεκινήσουν τα έργα συντήρησης και αποκατάστασης. Για παράδειγμα το 2009, ξέσπασε μια ακόμη αιματηρή συμπλοκή μεταξύ των Αρμενίων και των Ελλήνων Ορθοδόξων ιερέων και τελικά η εκκλησία «πλημμύρισε» από τις ισραηλινές αστυνομικές δυνάμεις. Περί ασήμαντης αφορμής Σύμφωνα δε με την ιστοσελίδα Loweringthebar.net κάποιες από τις αφορμές για την έναρξη νέου γύρου εχθροπραξιών είναι από ανούσιες έως και αστείες, όπως: Το 2002 ένας Κόπτης μοναχός που η δουλειά του ήταν να κάθεται στην οροφή για να υπενθυμίζει τη διεκδίκηση των Κοπτών στο τμήμα της οροφής που διεκδικούσαν οι Αιθίοπες, μετακίνησε την καρέκλα του στη σκιά. Οι Αιθίοπες διαμαρτυρήθηκαν, ξέσπασε καβγάς και 11 μοναχοί κατέληξαν στο νοσοκομείο. Το 2004 ένας Ορθόδοξος μοναχός φέρεται πως άφησε ανοιχτή την πόρτα που οδηγεί στο παρεκκλήσι των Φραγκισκανών μοναχών. Οι Φραγκισκανοί εξέλαβαν αυτή την πράξη ως ένδειξη ασέβειας, ήρθαν στα χέρια και ακολούθησαν συλλήψεις. Το 2008, την Κυριακή των Βαΐων, ξέσπασε ένας ακόμη καβγάς αφού ένας Ορθόδοξος μοναχός βρέθηκε εκτός του ναού. Όταν άνδρες της αστυνομίας έφτασαν στο σημείο οι εμπλεκόμενοι μοναχοί κυνήγησαν και αυτούς. Και φυσικά υπάρχουν πάντα οι εντάσεις κατά την τελετή αφής του Αγίου Φωτός. Οι φύλακες του Ναού από τον 12ο αιώνα Η διαιώνιση λοιπόν αυτών των αντιπαλοτήτων οδήγησε σε μια μάλλον περίεργη όσο και μοναδική «διευθέτηση» του ζητήματος που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα όταν ένας Άραβας κουρασμένος από τις χριστιανικές έριδες, αποφάσισε να αναθέσει σε δύο μουσουλμανικές οικογένειες το ρόλο του φρουρών του ναού. Πρόκειται για την οικογένεια Joudeh που κρατά το κλειδί του ναού, και την οικογένεια Nuseibeh που έχει την ευθύνη να ανοίγει την πόρτα της εκκλησίας κάθε πρωί και να κλειδώνει το βράδυ. Σε μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο CNN νωρίτερα φέτος ο Adeeb Joudeh, ο οποίος είναι και ο σημερινός κάτοχος του κλειδιού, θεωρεί το καθήκον που του έχει ανατεθεί ως οικογενειακή κληρονομιά. Εκλαμβάνει δε την όλη «ρύθμιση» ως μια αλληγορία για την θρησκευτική ανοχή. «Για μένα, πηγή της συνύπαρξης για την ισλαμική και χριστιανική θρησκεία είναι η Εκκλησία του Παναγίου Τάφου». Ο δε Wajeeh Nuseibeh, μιλώντας στο San Francisco Chronicle το 2005, περιέγραψε το ζωτικό ρόλο αυτών των δύο μουσουλμανικών οικογενειών. «Όπως όλα τα αδέλφια, έτσι και αυτοί έχουν μερικές φορές προβλήματα», είπε, αναφερόμενος στις διενέξεις μεταξύ των Χριστιανών. «Τους βοηθάμε να επιλύσουν τις διαφορές τους. Είμαστε ουδέτεροι. Είμαστε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Μπορούμε να συμβάλουμε στη διατήρηση της ειρήνης σε αυτό το ιερό μέρος»….

ΔΥΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ

Η απόφαση για να τους δοθούν τα κλειδιά λήφθηκε με στόχο τη διατήρηση των ειρηνικών σχέσεων ανάμεσα σε τρία χριστιανικά δόγματα και για να αποφευχθούν συγκρούσεις του παρελθόντος, που δεν περιποιούν τιμή σε κανένα

Το κτίσμα χρησιμοποιείται σήμερα από έξι διαφορετικές αρχαίες Εκκλησίες -τη Ρωμαιοκαθολική, την Ελληνορθόδοξη, την Αρμενική Ορθόδοξη, τη Συριακή Ορθόδοξη, την Αιθιοπική Ορθόδοξη και την Κοπτική Ορθόδοξη- που η καθεμιά τους έχει μοναχούς οι οποίοι ζουν εκεί

Κάθε ημέρα στις τέσσερεις τα ξημερώματα, που ανοίγουν οι πόρτες του Ναού, μέλη των μουσουλμανικών οικογενειών, ή εκπρόσωποι που έχουν διοριστεί από αυτές, παρευρίσκονται σε ένα είδος τελετής που συμβολίζει τη συνεργασία όλων των δογμάτων

Η εκκλησία αυτή γνώρισε πολλές και δυσάρεστες καταστάσεις. Έγιναν σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μέλη των χριστιανικών δογμάτων για τον έλεγχο τμημάτων του Ναού και οι οθωμανοί έπαιζαν τον ρόλο του διαιτητή, ενώ οίκτιραν τους χριστιανούς βλέποντάς τους να τσακώνονται

Κάθε Κυριακή πρωί, ο Αμπίμπ Τζαουαάντ Τζουντέχ αλ Χουσεϊνί κάθεται σε έναν πάγκο, μόλις περάσει κανείς στη μοναδική δημόσια είσοδο του Ναού της Ανάστασης στην Ιερουσαλήμ. Αυτή η πόρτα του Ναού, που κτίστηκε στον τέταρτο μετά Χριστόν αιώνα, είναι το μέρος όπου ο 53χρονος μουσουλμάνος έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ο πατέρας του, ο παππούς του και δεκάδες γενεές προγόνων του, επίσης, είχαν αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους καθήμενοι σε αυτόν τον πάγκο, ελέγχοντας την εκκλησία όπου πιστεύεται ότι βρίσκεται ο τάφος του Ιησού Χριστού. Ο αλ Χουσεϊνί μερικές φορές δείχνει το σιδερένιο κλειδί μήκους 20 εκατοστών, το οποίο φυλάσσει ευλαβικά σε μια τσέπη του δερμάτινου μπουφάν του.

Από τον σουλτάνο Σαλαντίν

Αυτό το κλειδί είναι το μόνο με το οποίο μπορούν να ξεκλειδώσουν οι εντυπωσιακές ξύλινες πόρτες. Είναι ένα καθήκον που, σύμφωνα με τον αλ Χουσεϊνί, ανατέθηκε στην οικογένειά του από τον Σαλαντίν, σουλτάνο που κατέκτησε την Ιερουσαλήμ από τους σταυροφόρους το 1187. Ήταν μία από τις πολλές φορές που αυτή η πόλη του παραδείσου άλλαξε χέρια. Εβραϊκά, χριστιανικά και μουσουλμανικά.

Ο Σαλαντίν ήθελε να προφυλάξει τον Ναό της Ανάστασης από τη μανία των συμπατριωτών του Μουσουλμάνων, κάτι που δεν αποτράπηκε το 1009, όταν ο Φατιμίδης χαλίφης αλ Χακίμ διέταξε να καούν πολλές εκκλησίες των Αγίων Τόπων, περιλαμβανομένου και του Ναού της Ανάστασης. Ο γιος του αλ Χακίμ ενέκρινε, πάντως, την ανοικοδόμηση του Ναού το 1128. «Έτσι ο Σαλαντίν έκανε τη τιμή στην οικογένειά μου, δίνοντας το κλειδί για να προστατευτεί η εκκλησία», λέει ο αλ Χουσεϊνί. «Για την οικογένειά μου αυτή είναι μια πολύ μεγάλη τιμή. Και δεν είναι τιμή μονάχα για την οικογένειά μας, είναι μια τιμή για όλους τους μουσουλμάνους του κόσμου».

Εν μέσω μίας πολύπλοκης κατάστασης

Μέλη της οικογένειας αλ Χουσεϊνί, μαζί με μιαν άλλη οικογένεια μουσουλμάνων, τους Νοσεϊμπέχ, είναι πλέον μόνιμα μέλη μιας περίπλοκης κατάστασης που σχετίζεται με τον Ναό της Ανάστασης. Το κτίσμα χρησιμοποιείται σήμερα από έξι διαφορετικές αρχαίες Εκκλησίες -τη Ρωμαιοκαθολική, την Ελληνορθόδοξη, την Αρμενική Ορθόδοξη, τη Συριακή Ορθόδοξη, την Αιθιοπική Ορθόδοξη και την Κοπτική Ορθόδοξη- που η καθεμιά τους έχει μοναχούς οι οποίοι ζουν εκεί.

Στο διάβα των αιώνων οι σχέσεις ανάμεσα στις θρησκευτικές κοινότητες κάθε άλλο παρά φιλικές ήταν, ενώ μερικές φορές σημειώθηκαν βιαιοπραγίες για το ποια εκκλησία ελέγχει τμήματα του κτίσματος. Ώς σήμερα, οθωμανικό φιρμάνι του 19ου αιώνα προσπαθεί να ελέγξει αυτές τις εντάσεις, τονίζοντας πως κάθε Εκκλησία περιορίζεται στη χρήση τμημάτων του Ναού που ήλεγχαν το 1853, όταν δηλαδή εκδόθηκε το φιρμάνι.

Κάθε μέρα στις τέσσερεις τα ξημερώματα

Κάθε ημέρα στις τέσσερεις τα ξημερώματα που ανοίγουν οι πόρτες του Ναού, μέλη των μουσουλμανικών οικογενειών, ή εκπρόσωποι που έχουν διοριστεί από αυτές, παρευρίσκονται σε ένα είδος τελετής που συμβολίζει τη συνεργασία όλων των δογμάτων. Ο μουσουλμάνος εκπρόσωπος ξεκλειδώνει την πόρτα και τη σπρώχνει για να ανοίξει, ενώ ένας κληρικός Ρωμαιοκαθολικός, Ελληνορθόδοξος ή Αρμένιος Ορθόδοξος, που εναλλάσσονται καθημερινά, ανοίγει την άλλη πόρτα από μέσα, κάτω από την επίβλεψη ιερέων των άλλων δογμάτων. Το ίδιο συμβαίνει όταν ο Ναός κλείνει στις επτά το βράδυ.

Οι μουσουλμάνοι φύλακες

Οι τουρίστες και οι πιστοί που προσέρχονται στο Ναό της Ανάστασης για να φιλήσουν τον βράχο όπου, όπως πιστεύεται, έπλυναν το σώμα του Ιησού Χριστού πριν το θάψουν και να εισέρθουν στο υπόγειο δωμάτιο που πιστεύεται ότι υπήρξε ο τάφος του, περνούν μπροστά από τους μουσουλμάνους φρουρούς, που κάθονται στον πάγκο το μεγαλύτερο διάστημα της ημέρας, αλλά ταυτόχρονα φροντίζουν τις οικογένειες και τις επιχειρήσεις τους. Οι ιστορικοί δεν μπορούν να καθορίσουν από πότε χρονολογείται ο ρόλος των μουσουλμάνων φυλάκων της πόρτας του… παραδείσου των Χριστιανών. Δεν έχουν όμως κάνει και κάποια σοβαρή προσπάθεια για να βγάλουν κάποια άκρη.

Οι περισσότεροι θεωρούν κρίσιμη την παρουσία των μουσουλμάνων στον χριστιανικό ναό, κάτι το ασύλληπτο για το Αλ Αξά, ιερό τέμενος των μουσουλμάνων στο Όρος του Ναού. «Βασικά πολλά πράγματα συμβαίνουν στην εκκλησία. Πρόκειται για μια παράδοση», λέει ο Ρέιμοντ Κοέν, λέκτορας στο περίφημο Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, ένα από τα κορυφαία στον κόσμο, ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του μελετώντας τον Ναό και έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο: «Σώζοντας τον Ναό της Ανάστασης». Κατά την άποψή του, ο Ναός της Ανάστασης είναι ένα από τα διαμαντικά της Ιερουσαλήμ.

Οικογενειακή… αντιπαράθεση

Η οικογένεια Νουσεϊμπέχ έχει καθήκον να ανοίγει και να κλείνει την πόρτα του Ναού, μια δουλειά που τους ανατέθηκε το 637 όταν ο χαλίφης Ομάρ έφερε πρώτη φορά το Ισλάμ στην Ιερουσαλήμ. Ένα μέλος της οικογένειας κάθεται πάντα δίπλα στον εκπρόσωπο της οικογένειας αλ Χουσεϊνί. «Η οικογένειά μας έφτασε στην Ιερουσαλήμ με τον Ομάρ και από τότε καθήκον μας είναι να προστατεύουμε τον Ναό από βανδαλισμούς», είπε ένας από τους Νουσεϊμπέχ, που δίνει στους επισκέπτες την κάρτα του πάνω στην οποία αναγράφεται πως είναι «Φύλακας που ανοίγει και κλείνει την πόρτα του Ναού της Ανάστασης».

Αλλά ο αλ Χουσεϊνί επιμένει πως η οικογένεια των Νουσεϊμπέχ έφτασε στην περιοχή πολύ πιο αργά από τη δική του. Υποστηρίζει επίσης πως οι Νουσεϊμπέχ πρέπει να πηδούν για να τραβήξουν τις μπάρες της πόρτας, προκειμένου αυτή να ανοίξει, κάτι που κατά την άποψή του δεν είναι αξιοπρεπές, αφού η οικογένειά του είναι σεΐχηδες. Στην κάρτα του αλ Χουσεϊνί αναγράφεται πως είναι «Κλειδοκράτορας του Ναού της Ανάστασης». Ο Νουσεϊμπέχ ανταπαντά πως η οικογένειά του έφτασε με τον Ομάρ στην Ιερουσαλήμ 500 χρόνια πριν την κατακτήσει ο Σαλαντίν. Οι δύο μουσουλμάνοι φύλακες του χριστιανικού παραδείσου λένε ότι παρά τις διαφορές τους διατηρούν φιλικές σχέσεις.

Πολλές οι δυσάρεστες καταστάσεις

Στα παλιά τα χρόνια, το χαλιφάτο επέβαλε στους προσκυνητές να πληρώνουν μεγάλα ποσά, προκειμένου να τους επιτραπεί να μπουν στον Ναό της Ανάστασης. Η εκκλησία αυτή γνώρισε πολλές και δυσάρεστες καταστάσεις. Έγιναν σκληρές συγκρούσεις ανάμεσα σε μέλη των χριστιανικών δογμάτων για τον έλεγχο τμημάτων του Ναού και οι οθωμανοί έπαιζαν τον ρόλο του διαιτητή, ενώ οίκτιραν τους χριστιανούς βλέποντάς τους να τσακώνονται. Φυσικά δεν λένε τίποτε για τους δικούς τους τσακωμούς, ανάμεσα στους σιίτες και τους σουνίτες.

Μερικές φορές αυτές οι διενέξεις απείλησαν να προκαλέσουν πολέμους ανάμεσα στις Μεγάλες Δυνάμεις. Το 1853, η Ρωσία απείλησε πως θα εισβάλει στην Τουρκία, αν η οθωμανική κυβέρνησή της, που επίσης ήλεγχε την Ιερουσαλήμ, αποδεχόταν το αίτημα της Γαλλίας, να δοθεί τμήμα του Ναού που ανήκε στους Ελληνορθόδοξους στους Ρωμαιοκαθολικούς. Αυτή η απειλή φόβισε τον σουλτάνο Αμπντουλμετσίντ τον Πρώτο να εκδώσει φιρμάνι, με το οποίο τερματιζόταν η κάθε μεταβίβαση δικαιωμάτων μέσα στον Ναό.

Η διατήρηση του στάτους κβο

Σήμερα αυτό το καθεστώς, που επιβλήθηκε στα δόγματα πριν από τόσο καιρό, εξακολουθεί να ισχύει σε όλους τους τομείς της ζωής μέσα στον Ναό, από τις ώρες που γίνονται οι Λειτουργίες, οι γλώσσες που χρησιμοποιούνται στις Λειτουργίες, κλπ. Οποιαδήποτε αλλαγή στο πρόγραμμα κινδυνεύει να προκαλέσει επεισόδια, σαν κι αυτά που έγιναν ανάμεσα στους Ελληνορθοδόξους και τους Αρμένιους Ορθοδόξους, σχετικά με μια Λειτουργία. Έγιναν μάλιστα πολλές συλλήψεις.

Η διατήρηση του στάτους κβο σημαίνει πως είναι πολύ σπάνιες οι επισκευές μέσα στον Ναό. Οι χριστιανοί είναι αδύνατο να συνεννοηθούν ανάμεσά τους. Τελικά, ύστερα από διαπραγματεύσεις που κράτησαν αιώνες, οι Ρωμαιοκαθολικοί, οι Αρμένιοι και οι Ελληνορθόδοξοι θρησκευτικοί ηγέτες κατέληξαν πρόσφατα σε ιστορική συμφωνία, να επιδιορθώσουν το τμήμα όπου πιστεύεται ότι είναι ο τάφος του Ιησού, μετά από συνεχείς προειδοποιήσεις ότι κινδυνεύει να πέσει.

Αυτές είναι οι πρώτες εργασίες αναστήλωσης μετά από 200 χρόνια. Παρ’ όλο πάντως που οι χριστιανικές εκκλησίες τώρα συνεργάζονται περισσότερο και καλύτερα απ’ ό,τι στο παρελθόν, εξακολουθούν να βασίζονται στην αστυνομία του Ισραήλ για να μη γίνουν έκτροπα. Επίσης στους φύλακες των κλειδιών και των θυρών του Ναού, ώστε να συνεχιστεί η παράδοση του προσκυνήματος εκατομμυρίων πιστών.

Μεγάλος ο φανατισμός

Πάντως, είναι τόσο μεγάλος ο φανατισμός των εκπροσώπων των διαφόρων χριστιανικών δογμάτων, ώστε την τελευταία φορά που επισκέφθηκε την Ιερουσαλήμ ο Πάπας Ιωάννης Παύλος, οι Ορθόδοξοι δεν δέχτηκαν να επιτρέψουν την είσοδό του σε περιοχές που τους ανήκουν, προκαλώντας τα ειρηνικά σχόλια πολλών. Γι’ αυτούς το άβατον δεν μπορούσε να παραβιαστεί από έναν αιρετικό καθολικό, έστω και αν αυτός ήταν ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Ήταν η εποχή που το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο των Ιεροσολύμων δοκιμαζόταν σκληρά από οικονομικά και άλλα προβλήματα, και μια επίσκεψη του Πάπα στη μεριά των Ελληνορθοδόξων θα έδινε την ευκαιρία στα διεθνή τηλεοπτικά μέσα να προβάλουν το γεγονός προς όφελός τους. Οι αρχιερείς της Ελληνορθόξης Εκκλησίας ήταν ανένδοτοι και ο Πάπας δεν μπόρεσε να προσκυνήσει σε αυτό το τμήμα του Ναού της Ανάστασης, το οποίο είναι και το σημαντικότερο μέσα στο κτήριο. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όταν ο Σαλαντίν κατέλαβε την Ιερουσαλήμ, οι ελληνορθόδοξοι χριστιανοί ιερείς τον τίμησαν με σεβασμό. Αυτός επίσης τους σεβάστηκε, και τους κράτησε στην πόλη του Ουρανού, σε αντίθεση με τους καθολικούς και τους υπόλοιπους χριστιανούς, που τους έδιωξε κακήν κακώς.

Πηγή sigmalive.com

Σε ευχαριστούμε Ιωάννη Παύλο Β ‘

Oλιγόλεπτο αφιέρωμα για το παρεκκλήσιο της Αγίας Υπακοής

Η Ιστοσελίδες Fragiska.com & Gcna.gr σας παρουσιάζουν ένα ολιγόλεπτο  αφιέρωμα – οδοιπορικό για το ιστορικό παρεκκλήσιο της Αγίας Υπακοής στην Καλλονή της Τήνου

Πηγή: fragiska.com