Αρχείο κατηγορίας Πνευματική γωνία – Ιησουιτες Άρθρα

Λαμβάνοντας αποφάσεις (2ο μέρος)

2o MEROS - superior generalΤετάρτη σήμερα, ημέρα για ανάρτηση που αφορά την Ιγνατιανή Πνευματικότητα.
Συνεχίζουμε με τη 2η από τις παρουσιάσεις σχετικά με το σημαντικό θέμα της λήψης αποφάσεων στη ζωή μας.

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ
Η Ιγνατιανή διάκριση συχνά θεωρείται συνώνυμη με την Ιγνατιανή λήψη αποφάσεων. Η διάκριση είναι ένα σημαντικό μέρος της λήψης καλών αποφάσεων – ένα απαραίτητο μέρος της Ιγνατιανής άποψης – αλλά η διάκριση είναι κάτι πολύ ευρύτερο. Η «δοκιμή των πνευμάτων», όπως λέει η Γραφή, είναι κάτι που πρέπει να γίνεται διαρκώς. Ο Θεός είναι πάντοτε παρών στον κόσμο μας. Το Άγιο Πνεύμα είναι διαρκώς ενεργό στην εσωτερική ζωή μας. Αλλά είναι ενεργά κι άλλα πνεύματα – «ο εχθρός της ανθρώπινης φύσης μας», όπως το έθετε ο Ιγνάτιος. Η διάκριση σημαίνει ότι συντονιζόμαστε με αυτή την πνευματική δίνη και βρίσκουμε τον τρόπο που ο Θεός μας καθοδηγεί. Η διάκριση μπορεί να μας βοηθήσει στις μεγάλες αποφάσεις, αλλά η διάκριση είναι επίσης ενεργή όταν στεκόμαστε στην ουρά του σούπερ μάρκετ, ή όταν έχουμε μια επαγγελματική συνάντηση, ή όταν ακούμε τη διήγηση ή τον πόνο ενός φίλου.
Κατά την ιγνατιανή άποψη, η διάκριση είναι μια κατάσταση στοχαστικής συνείδησης της πνευματικής σημασίας των πραγμάτων. Είναι ένα είδος ξεκομμένης δέσμευσης με τον κόσμο, ένας τρόπος να είμαστε ενεργά δεσμευμένοι στη ζωή από μια θέση στοχαστικής ευαισθησίας στην πνευματική πραγματικότητα. Το ιγνατιανό ιδεώδες είναι να γίνει κανείς «ενορατικός εν δράσει», δηλαδή κάποιος που είναι διαρκώς συντονισμένος με την εσωτερική ζωή καθώς διαρκώς αναζητά να φέρει την αγάπη του Θεού στους ανθρώπους και τις περιστάσεις που συναντά κάθε μέρα. Όταν γινόμαστε καλοί στη διάκριση, ο τρόπος αυτός γίνεται τρόπος ζωής.
Οπωσδήποτε όλοι χρειαζόμαστε βοήθεια όταν πρόκειται να λάβουμε μια απόφαση. Η σκέψη μας διαστρεβλώνεται από μια πληθώρα «γνωστικών προκαταλήψεων» (cognitive bias), όπως τις ονομάζουν οι ψυχολόγοι. Νομίζουμε ότι έχουμε περισσότερο έλεγχο επάνω στους ανθρώπους και στα γεγονότα απ’ όσο έχουμε στην πραγματικότητα. Προτιμάμε μικρά και άμεσα οφέλη απ’ ότι σπουδαιότερα και μακροπρόθεσμα οφέλη. Όταν σκεπτόμαστε το μέλλον, δίνουμε περισσότερο βάρος στο πιο πρόσφατο γεγονός που συνέβη απ’ ό,τι σε πιο μακρινά γεγονότα. Θα δούμε μοτίβα σε παλιότερα γεγονότα, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Υπερεκτιμάμε την ικανότητά μας να αντισταθούμε στον πειρασμό και να δείξουμε αυτοσυγκράτηση. Υποτιμάμε το χρόνο που χρειάζεται για να τελειώσει μια δουλειά. Όταν συμβαίνουν καλά πράγματα, νομίζουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι. Όταν τα πράγματα δεν πάνε όπως θα θέλαμε, φταίνε άλλοι. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στη λήψη αποφάσεων είναι οι «προκαταλήψεις επιβεβαίωσης» (confirmation bias). Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου έχουμε μια καλή εικόνα του τι θέλουμε να κάνουμε, και συστηματικά θα αναζητάμε λόγους για να το κάνουμε ενώ θα αγνοούμε τους λόγους για να μην το κάνουμε. Αν κάποιος θεωρεί ότι δεν τον αφορούν οι «προκαταλήψεις επιβεβαίωσης», δεν είναι ο μόνος! Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι είναι εξυπνότεροι, πιο ακριβείς, πιο τυχεροί και πιο αντικειμενικοί από όλους τους υπόλοιπους. Σχεδόν μοιάζει κάθε απόφαση που έχει θετική έκβαση, να συμβαίνει κατά τύχη.
Δεν είναι να απορεί, λοιπόν, κανείς που ο Ιγνάτιος εξοικειώθηκε πολύ με την τυχαία φύση της λήψης αποφάσεων στη διάρκεια των πολλών ετών που εργάστηκε με ανθρώπους οι οποίοι προσπαθούσαν να αποφασίσουν την κατεύθυνση της ζωή τους. Δίνει μεγάλη προσοχή στην λήψη αποφάσεων στις «Πνευματικές Ασκήσεις». Η διάκριση και η λήψη αποφάσεων δεν είναι συνώνυμες στην ιγνατιανή παράδοση. Η διάκριση είναι μια τέχνη και μια δεξιότητα, αλλά είναι και μια στάση στοχαστικής συνείδησης που μπορεί να μας καθοδηγεί διαρκώς. Η λήψη αποφάσεων είναι μια διαδικασία. Η διάκριση είναι ένα μεγάλο μέρος της, αλλά στις «Πνευματικές Ασκήσεις» η λήψη αποφάσεων είναι από μόνη της ένα θέμα.

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΧΟΥΝ ΟΡΙΑ
Ο άγιος Ιγνάτιος δεν προσφέρει οποιοδήποτε είδος εγγύησης για τις αποφάσεις. Οι αποφάσεις, ακόμη και οι καλές αποφάσεις που ελήφθησαν με σωστό τρόπο, περιβάλλονται από αβεβαιότητα. Η διάκριση δεν δίνει γνώση του μέλλοντος. Δεν λέει τι πρόκειται να κάνουν άλλοι άνθρωποι σε σχέση με την απόφασή μας. Δεν εγγυάται ότι το νέο μας πρότζεκτ, ή η νέα δουλειά μας, ή ο γάμος μας θα έχουν επιτυχία. Δεν υπόσχεται καν ότι η επιλογή που έκανε κανείς θα πραγματοποιηθεί. Μπορεί, δηλαδή, να αποφασίσει κανείς ότι θα παντρευτεί, αλλά να μην βρει κάποιον που να θέλει να παντρευτεί. Μετά από διεξοδική σκέψη και διάκριση, μπορεί κάποιος να αποφασίσει να κάνει αίτηση για μια θέση εργασίας, αλλά η εργασία να δοθεί σε κάποιον άλλο. Ο πάπας Φραγκίσκος μιλούσε από την πλευρά της ιγνατιανής παράδοσης όταν είπε ότι «η αβεβαιότητα βρίσκεται σε κάθε πραγματική διάκριση… Ο κίνδυνος του να αναζητά κανείς και να βρίσκει τον Θεό σε όλα τα πράγματα, λοιπόν, είναι η προθυμία να εξηγεί υπερβολικά, να λέει με ανθρώπινη βεβαιότητα και αλαζονεία: ‘Ο Θεός είναι εδώ’».
Η ίδια η ζωή του Ιγνατίου είναι μια αφήγηση για τη φήμη του ως ειδικού στην λήψη αποφάσεων. Πολλές από τις αποφάσεις του, συμπεριλαμβανομένων και μερικών πολύ σημαντικών, δεν είχαν την έκβαση που εκείνος πίστευε ότι θα έχουν. Μετά τη μεταστροφή του, πήγε στους Αγίους Τόπους πιστεύοντας ότι ο Θεός ήθελε να περάσει την υπόλοιπη ζωή του εκεί. Οι εκκλησιαστικές αρχές στην Ιερουσαλήμ τον έστειλαν ξανά πίσω στην Ευρώπη. Νόμιζε ότι έπρεπε να νηστεύει αυστηρά, να τιμωρεί το σώμα του και να ασκεί άλλους αυστηρούς τρόπους μετανοίας. Αυτό επιβάρυνε μόνιμα την υγεία του και του προκάλεσε σημαντική πνευματική κακουχία. Δύο φορές αρνήθηκε το αξίωμα του γενικού ηγουμένου αφότου οι ιησουίτες αδελφοί του τον εξέλεξαν. Ο εξομολογητής του χρειάστηκε να τον διατάξει, ουσιαστικά, να αλλάξει νοοτροπία. Νόμιζε ότι οι ιησουίτες έπρεπε να κατέχουν μια ελάχιστη ιδιοκτησία. Στη διάρκεια της ζωής του, τελικά, οι ιησουίτες κατέληξαν να λειτουργούν ένα διεθνές δίκτυο σχολείων, να γίνουν πρωταθλητές στη συλλογή εράνων και έξυπνοι διαχειριστές του χρήματος. Ο Ιγνάτιος νόμιζε ότι ο Θεός ήθελε να γίνει πλανόδιος δάσκαλος, κήρυκας και ευαγγελιστής. Και όμως, τελικά πέρασε τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια της ζωής του διευθύνοντας τους ιησουίτες από ένα μικρό γραφείο στη Ρώμη.
Ο Ιγνάτιος δεν πίστευε ότι η λήψη καλών αποφάσεων ήταν το σπουδαιότερο στη χριστιανική ζωή. Για κείνον, οι αποφάσεις ήταν το μέσον, όχι ο σκοπός. Οι αποφάσεις μας φέρνουν προς τον Θεό ή μας απομακρύνουν από Εκείνον. «Η μοναδική επιθυμία και επιλογή μας πρέπει να είναι η επιδίωξη του σκοπού για τον οποίο πλάστηκε ο άνθρωπος», όπως λέει στην «Αρχή και Θεμέλιο» των Πνευματικών Ασκήσεων. Στις περισσότερες περιστάσεις μπορούμε να είμαστε λογικά βέβαιοι ότι μια καλή λήψη απόφασης είναι και η σωστή. Αλλά η απόφαση είναι το ένα βήμα. Δεν ξέρουμε πολλά για το επόμενο και το μεθεπόμενο βήμα. Κάθε απόφαση που λαμβάνει ένας άνθρωπος, είναι μια απόφαση μόνο για εκείνον. Δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε κανέναν άλλον πέρα από τον ίδιο.

(Επιμέλεια, μεταφράσεις: Ειρήνη Κουτελάκη)

Πνευματική Γωνιά – Ιησουίτες

Πέντε χρόνια πέρασαν απο την εκλογή του Πάπα Φραγκίσκου, τι γνώμη έχει σχηματίσει ο απλός ο κόσμος για το έργο του; Μερικές συνεντεύξεις πάνω στο έργο του και προπαντός ποιος είναι για τους απλούς ανθρώπους

 

Ιερά Καρδία – οι τρεις εμφανίσεις

Στο σημερινό video, οι τρεις εμφανίσεις της Ιεράς Καρδίας στην αγία Μαργαρίτα Αλακόκ: τι της φανέρωσε, τι της ζήτησε και τι της υποσχέθηκε. Παρακολουθήστε:

Λαμβάνοντας αποφάσεις… (Μέρος 1ο)

DHMOSIEYMENO2 11-07-2018

Είναι η πρώτη από τις παρουσιάσεις σχετικά με το σημαντικό θέμα της λήψης αποφάσεων στη ζωή μας. Ο άγιος Ιγνάτιος Λογιόλα, ο ιδρυτής των Ιησουιτών, θεωρείται ο ειδικός στον τομέα αυτόν.
Το θέμα θα παρουσιαστεί σε συνέχειες.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ;
Ίσως αυτή η ερώτηση να μην είναι πιεστική για σένα. Ίσως νομίζεις ότι ξέρεις απόλυτα τι πρέπει να κάνεις, και κυρίως τι οι άλλοι (ο προϊστάμενος, ο σύζυγος, τα παιδιά, οι γονείς, η κυβέρνηση) θέλουν να κάνεις. Το πρόβλημα δεν είναι το να ξέρει κανείς τι να κάνει, αλλά το να ολοκληρώσει όλα όσα έχει να κάνει. Και όταν έχει λίγο ελεύθερο χρόνο, κάνει αυτό που θέλει, χωρίς να το σκέφτεται και πολύ.
Ανεξαρτήτως αυτού, όμως, οι περισσότεροι από εμάς κάθε τόσο ρωτάμε «τι πρέπει να κάνω;». Κάποιες φορές, αυτή η ερώτηση γίνεται εξαιρετικά σημαντική: ερχόμαστε αντιμέτωποι με μεγάλες αποφάσεις για το πώς πρέπει να περνάμε το χρόνο μας και να ξοδεύουμε τα χρήματά μας, αποφάσεις για τη δουλειά μας, για οικογενειακά προβλήματα, για διλήμματα που αφορούν συναδέλφους και φίλους μας. Η ερώτηση «τι θα έπρεπε να κάνω;» σιγοβουίζει στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ενώ συνεχίζουμε να εκτελούμε καθημερινές δουλειές: πώς να διαχειριστούμε τη λίστα με τις δουλειές που έχουμε στο σπίτι και στη δουλειά. Πόσα χρήματα μπορούμε να ξοδέψουμε για την ένδυσή μας, το φαγητό μας ή τη διασκέδασή μας. Πότε να επισκεφθούμε τον άρρωστο γείτονά μας ή να κάνουμε εκείνο το τηλεφώνημα που αναβάλλουμε τόσο καιρό. Πώς να αγαπάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε. Ή ακόμη κι εκείνους που μας τρελαίνουν.
Οι χριστιανοί χρειάζεται να παίρνουν στα σοβαρά αυτές τις ερωτήσεις. Από μιας απόψεως, το να βρίσκουμε καλές απαντήσεις σ’ αυτές τις ερωτήσεις είναι η χριστιανική ζωή, τουλάχιστον η χριστιανική ζωή όπως την ζούμε κάθε μέρα. Το να αγωνιζόμαστε να ζούμε σαν χριστιανοί, σημαίνει να βρίσκουμε τους καλύτερους τρόπους ώστε να απαντάμε εν αγάπη στις περιστάσεις της ζωής μας. Η ζωή μάς παρουσιάζει μια ατελείωτη διαδοχή ευκαιριών να φέρουμε την αγάπη του Θεού στους άλλους ανθρώπους, να ενεργούμε ενάρετα, να επιτελούμε το έργο του Χριστού. «Παντού υπάρχει καλό που μπορεί να γίνει», έλεγε ο ιησουίτης π. Pierre Favre. «Παντού υπάρχει κάτι που μπορεί να φυτευθεί και να δρέψουμε τους καρπούς του». Διαρκώς κάνουμε επιλογές γι’ αυτά τα πράγματα. Και καθώς επιλέγουμε, σταδιακά γινόμαστε το είδος του ανθρώπου που μας προόρισε ο Θεός.
Ως χριστιανοί, πιστεύουμε ότι ο Θεός θα μας βοηθήσει να κάνουμε αυτές τις επιλογές. Ο Ιησούς το υποσχέθηκε: «Το Άγιο Πνεύμα, ο Παράκλητος, τον οποίο ο Πατέρας θα στείλει στο όνομά μου, θα σας διδάξει τα πάντα και θα σας υπενθυμίσει όλα όσα σας έχω πει εγώ» (Ιω 14:26). Οι χριστιανοί εξαρχής έχουν επικαλεστεί τη βοήθεια του Θεού στη λήψη αποφάσεων. Το πρώτο που έκαναν οι απόστολοι μετά την ανάληψη του Ιησού, ήταν να επιλέξουν τον αντικαταστάτη του Ιούδα ως το δωδέκατο μέλος. Διάλεξαν δύο άνδρες και προσευχήθηκαν: «Εσύ, Κύριε, που ξέρεις τις καρδιές όλων, δείξε μας ποιον από τους δύο αυτούς διάλεξες να αναλάβει τη θέση στο λειτούργημα αυτό» ( Πράξ 1:24-25). Από τότε, οι χριστιανοί προσεύχονται για την καθοδήγηση του Θεού. Το Άγιο Πνεύμα είναι ενεργό στη ζωή μας. Αν το επικαλεστούμε και μάθουμε πώς να το ακούμε, θα λάβουμε την καθοδήγηση για τις επιλογές μας. Θα είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι θέλει ο Θεός.
«Τα πάντα δοκιμάζετε», γράφει ο απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς (1 Θεσ. 5:21). «Δοκιμάζετε τα πνεύματα ώστε να δείτε αν προέρχονται από τον Θεό», λέει ο απόστολος Ιωάννης (Α΄ Ιω 4:1). Στη διάρκεια των αιώνων, η Εκκλησία ανέπτυξε μια βαθιά κατανόηση του τρόπου με τον οποίο μπορεί να το κάνει αυτό. Λέγεται διάκριση, είναι μια δεξιότητα και μια τέχνη, μια ουσιαστικά πνευματική διαδικασία που έχει τις ρίζες της στην προσευχή, αλλά και σε μια μεθοδολογία, και είναι κάτι που μπορούμε να διδαχθούμε και να βελτιωθούμε σ’ αυτό με τον καιρό.

ΤΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ Ο ΑΓΙΟΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ
Ο δάσκαλός μας στην διάκριση είναι ο άγιος Ιγνάτιος Λογιόλα, ο ιδρυτής των ιησουιτών, συγγραφέας των «Πνευματικών Ασκήσεων», και σπουδαία προσωπικότητα τόσο της κοσμικής όσο και της θρησκευτικής ιστορίας. Οι ιησουίτες έγιναν ένα ιεραποστολικό τάγμα που απλώθηκε σε όλο τον κόσμο, μια από τις μεγαλύτερες δυνάμεις ανανέωσης του καθολικισμού κατά τον 16ο αιώνα, και δημιουργοί ενός εκπαιδευτικού συστήματος που μεταμόρφωσε την Ευρώπη και άλλα μέρη του κόσμου. Η Ιγνατιανή Πνευματικότητα είχε τεράστια επίδραση, που ξεπέρασε τους ιησουίτες. Διαμόρφωσε την χαρακτηριστική προσανατολισμένη προς τα έξω, ενεργό θεώρηση του κόσμου. Πολλοί θεωρούν ότι οι «Πνευματικές Ασκήσεις» του Ιγνατίου είναι το μοναδικό βιβλίο για την προσευχή και την πνευματική ζωή που έχει τόση επιρροή παγκοσμίως.
Η Ινγατιανή Πνευματικότητα έχει τις ρίζες της σε μια εμπειρία μεταστροφής που ο Ιγνάτιος είχε στην ηλικία των τριάντα ετών. Γεννημένος στην περιοχή των Βάσκων της βόρειας Ισπανίας, ο νεαρός Ιγνάτιος είχε μια άτακτη ζωή ως αυλικός στην αυλή της Ναβάρας και αργότερα ως ιππότης στο στρατό του Δούκα της Ναβάρας. Το 1521 τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη, και πέρασε έναν χρόνο αναρρώνοντας στο σπίτι. Εκεί είχε μια εμπειρία βαθύτατης μεταστροφής προς τον Χριστό. Εγκατέλειψε την καριέρα του ως στρατιωτικός, απαρνήθηκε τα προνόμια της κοινωνικής τάξης του και σάλπαρε για έναν προορισμό που τον οδήγησε να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους νεωτεριστές και πνευματικούς συγγραφείς της Εκκλησίας.
Η βασική ενόραση του Ιγνατίου ήταν ότι ο Θεός μας μιλά διαμέσου της ευμετάβλητης θάλασσας των συναισθημάτων, των ενοράσεων και διαισθήσεων της συναισθηματικής ζωής μας. Οι επιθυμίες μας παίζουν σημαντικότατο ρόλο. Οδηγούμαστε εκτός πορείας από «άτακτες προσκολλήσεις» – επιθυμίες που μας παρεκτρέπουν και καταπνίγουν τις βαθύτερες και πιο αληθινές επιθυμίες μας. Οι βαθύτερες επιθυμίες μας είναι να γνωρίσουμε και να υπηρετήσουμε τον Θεό. Οι επιλογές που κάνουμε αφορούν το πώς εκπληρώνουμε αυτές τις επιθυμίες στις συγκεκριμένες περιστάσεις της ζωής μας. Ο Ιγνάτιος πίστευε ότι οι βαθύτερες επιθυμίες μας τοποθετήθηκαν στην καρδιά μας από τον Θεό. Έτσι, όταν ανακαλύπτουμε τι πραγματικά θέλουμε, ανακαλύπτουμε τι θέλει και ο Θεός.

  • Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΤΕΤΑΡΤΕΣ

(Μετάφραση, επιμέλεια κειμένων: Ειρήνη Κουτελάκη)

Σύμβολα της Ιεράς Καρδιάς Του Ιησού

Προσκύνημα Εξωμβούργου και Ιησουίτες

Το δεύτερο στη σειρά video μας: Το προσκύνημα της Ιεράς Καρδίας στο Εξώμβουργο Τήνου και οι Ιησουίτες. Εδώ:

Εορτή Ιεράς Καρδίας του Ιησού

αρχείο λήψης (3)Με αφορμή την εορτή της Ιεροτάτης Καρδίας του Ιησού, που γιορτάζεται αυτή την Κυριακή 8 Ιουλίου στο Εξώμβουργο Τήνου, το πρώτο από τα video που ετοιμάσαμε, παρουσιάζει πολύ συνοπτικά πώς καθιερώθηκε η εορτή.

Θα ακολουθήσουν video για τα σύμβολα της Ιεράς Καρδίας, καθώς και για την καθιέρωση του προσκυνήματος της Ιεράς Καρδίας στο Εξώμβουργο.

Παρακολουθήστε το σημερινό video εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=I7gKIfqaq_0 

Ενθάρρυνση για να γίνεις καλύτερος

Μπορεί να έχεις ελαττώματα, να είσαι αγχώδης και θυμωμένος. Αλλά μην ξεχνάς ότι η ζωή σου είναι το μεγαλύτερο εγχείρημα του κόσμου. Μόνο εσύ μπορείς να εμποδίσεις την αποτυχία. Πολλοί σε εκτιμούν, σε θαυμάζουν και σε αγαπούν. Να θυμάσαι ότι το να είναι κανείς ευτυχισμένος δεν σημαίνει ότι έχει έναν ξάστερο ουρανό χωρίς καταιγίδα, έναν δρόμο χωρίς ατυχήματα, μια εργασία χωρίς κούραση, σχέσεις χωρίς απογοητεύσεις. Το να είναι κανείς ευτυχισμένος σημαίνει ότι βρίσκει δύναμη στη συγγνώμη, ελπίδα στις μάχες, σιγουριά στην φάση του φόβου, αγάπη στη διχόνοια. Δεν είναι μόνο το να απολαμβάνεις ένα χαμόγελο, αλλά και το να στοχάζεσαι γύρω από τη θλίψη. Δεν είναι μόνο το να χαίρεσαι για τις επιτυχίες, αλλά και το να μαθαίνεις από τις αποτυχίες. Δεν είναι μόνο το να αισθάνεσαι ευτυχισμένος με τα χειροκροτήματα, αλλά και το να είσαι ευτυχισμένος όντας ανώνυμος. Το να είναι κανείς ευτυχισμένος δεν είναι αποτέλεσμα της μοίρας, αλλά ένα αποτέλεσμα για όποιον μπορεί να διερευνά τον εαυτό του. Το να είναι κανείς ευτυχισμένος είναι το να σταματήσει να αισθάνεται θύμα και να γίνει αυτός που γράφει την ίδια του τη μοίρα. Είναι το να διασχίζει τις ερήμους, αλλά και το να είναι σε θέση να βρίσκει μια όαση στα βάθη της ψυχής του. Είναι το να ευχαριστεί τον Θεό κάθε πρωί για το θαύμα της ζωής. Το να είναι κανείς ευτυχισμένος είναι να μην φοβάται τα ίδια τα συναισθήματά του και να είναι σε θέση να μιλάει για τον εαυτό του. Η ευτυχία βρίσκεται στο θάρρος ενός ανθρώπου να ακούει το «όχι» και να ξαναβρίσκει την πίστη απέναντι στις επικρίσεις, ακόμα και όταν είναι αδικαιολόγητες. Βρίσκεται στο να φιλάς τα παιδιά σου, να κανακεύεις τους γονείς σου, να ζεις γλυκές στιγμές με τους φίλους, ακόμη και όταν σε πληγώνουν. Το να είναι κανείς ευτυχισμένος είναι το να αφήνει τον άλλο να ζει ελεύθερος, χαρούμενος και απλός. Είναι το να έχει την ωριμότητα ώστε να μπορεί να πει: «Έχω κάνει λάθη». Είναι το θάρρος να λέει: «Λυπάμαι». Είναι το να έχει την ευαισθησία να πει: «Σε χρειάζομαι». Είναι το να έχει την ικανότητα να πει: «Σε αγαπώ». Μακάρι να μπορέσει η ζωή σου να γίνει ένας κήπος ευκαιριών για ευτυχία… που την άνοιξη να γίνεται εραστής της χαράς και το χειμώνα εραστής της σοφίας. Και όταν κάνεις ένα λάθος, ξεκίνα πάλι από την αρχή. Γιατί τότε μόνο θα ερωτευτείς τη ζωή. Θα ανακαλύψεις ότι το να είσαι ευτυχισμένος δεν είναι το να έχεις μια τέλεια ζωή. Αλλά χρησιμοποίησε τα δάκρυα για να ποτίσεις την ανεκτικότητα. Χρησιμοποίησε τις ήττες σου για να καλλιεργήσεις την υπομονή. Χρησιμοποίησε τα λάθη σου με τη γαλήνη του γλύπτη. Χρησιμοποίησε τον πόνο για να εκτιμήσεις τη χαρά. Χρησιμοποίησε τα εμπόδια για να ανοίξεις τα παράθυρα της νοημοσύνης. Μην εγκαταλείψεις ποτέ… Κυρίως μην εγκαταλείψεις ποτέ τους ανθρώπους που σε αγαπάνε. Μην παραιτηθείς ποτέ από την ευτυχία, γιατί η ζωή είναι ένα απίστευτο θέαμα.

-Πάπας Φραγκίσκος, από ομιλία του.

 

(Μετάφραση, επιμέλεια, δημοσίευση: Ειρήνη Κουτελάκη)

 

Περί γάμου

Σχετικά με το γάμο, μερικές σκέψεις του πάπα Φραγκίσκου

  1. Ο γάμος είναι επίσης μια καθημερινή εργασία. Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι είναι σαν μια χειροτεχνία, σαν την εργασία του χρυσοχόου, γιατί ένας σύζυγος έχει το καθήκον να κάνει την σύζυγό του καλύτερη γυναίκα, και η σύζυγος έχει το καθήκον να κάνει τον σύζυγό της καλύτερο άνδρα. Να αναπτύσσονται ως άνθρωποι οι δύο σύζυγοι. Ο γάμος χρειάζεται κατανόηση, αγάπη, υπομονή και προσευχή. Και μόλις πεις το «ναι», δεν περιμένεις με σταυρωμένα χέρια, γιατί γάμος σημαίνει αγάπη και δέσμευση ζωής.
  2. Ο γάμος είναι δέσμευση ζωής, αλλά αυτό δεν πρέπει να τρομάζει τα νεαρά ζευγάρια. Η αγάπη είναι μια σχέση. Είναι, λοιπόν, μια πραγματικότητα που αναπτύσσεται. Ως παράδειγμα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι χτίζεται, όπως ένα σπίτι. Αναπτύσσεται και οικοδομείται όπως ένα σπίτι. Το σπίτι αυτό χτίζεται και από τους δύο μαζί, όχι μόνο από τον έναν!
  3. Δεν μπορείτε να βασίζετε το γάμο σας μόνο στα συναισθήματα, που μοιάζουν με την άμμο και έρχονται και φεύγουν, αλλά σε κάτι στέρεο: στον βράχο της αληθινής αγάπης, της αγάπης που έρχεται από τον Θεό.
  4. Ένας καλός γάμος δεν είναι επιτυχημένος μοναχά αν έχει διάρκεια. Αλλά σημαντική είναι η ποιότητά του.
  5. Ένας καλός γάμος βασίζεται στην προσευχή. Όταν προσευχόμαστε με το «Πάτερ ημών», λέμε: «Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον». Όταν μιλάμε για το γάμο, μπορούμε να προσευχόμαστε και μ’ αυτόν τον τρόπο: «Κύριε δώσε μας σήμερα την καθημερινή αγάπη μας».
  6. Να διατηρείτε πάντοτε τη συνείδηση ότι ο άνθρωπος που έχετε δίπλα σας είναι επίσης ένα δώρο του Θεού. Και στα δώρα του Θεού λέμε πάντοτε «ευχαριστώ». Ξέρουμε να λέμε «ευχαριστώ»;
  7. Όλοι ξέρουμε ότι δεν υπάρχει τέλεια οικογένεια. Ούτε και τέλειοι σύζυγοι. Ας μη μιλήσουμε για τέλεια πεθερά! Εκείνο που υπάρχει είμαστε εμείς, οι αμαρτωλοί. Ο Ιησούς μας γνωρίζει καλά και μας λέει ένα μυστικό: Ποτέ μην τελειώνετε την ημέρα σας χωρίς να ζητήσετε «συγγνώμη» ο ένας από τον άλλον. Είναι το κλειδί για την ευτυχία σας.
  8. Σιγουρέψτε ότι η μέρα του γάμου σας θα είναι μια πραγματική γιορτή, γιατί ο γάμος είναι μια χριστιανική γιορτή, όχι μια κοσμική γιορτή. Φανταστείτε να έχετε μια γιορτή και να πίνετε τσάι! Δεν ταιριάζει! Χωρίς κρασί δεν υπάρχει γιορτή.

(Μετάφραση, επιμέλεια: Ειρήνη Κουτελάκη)

ΟΙ ΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ

 

Ο Ιησούς μας λέει…

«Παιδί μου, πολύ συχνά γονατίζεις μπροστά Μου μόνο με το σώμα σου. Με το πνεύμα σου βρίσκεσαι κάπου αλλού. Πολλές φορές αρχίζεις να Με σκέφτεσαι, και λίγο αργότερα σκέφτεσαι άλλους ανθρώπους, άλλα μέρη ή άλλα πράγματα.

Λες ότι αυτοί οι περισπασμοί σε ενοχλούν παρά την καλή σου θέληση. Άφησέ Με να σου δείξω πώς να αντιμετωπίζεις τους περισπασμούς, ώστε να μάθεις τουλάχιστο το μυστικό των πιστών μαθητών μου. Μόνο οι πράξεις είναι η απόδειξη της ειλικρίνειας. Πόσο ειλικρινά επιθυμείς να στρέψεις την προσοχή σου σ’ Εμένα μέσα στην ημέρα;

Οι περισπασμοί είναι σκέψεις, φαντασίες, συναισθήματα και επιθυμίες που κρατούν την προσοχή σου για πιο μεγάλο διάστημα απ’ όσο αξίζουν. Σε μια χρονική στιγμή όπου ίσως κατευθύνεις την προσοχή σου σ’ Εμένα ή σε κάποια αποδοτική δραστηριότητα, συχνά διαπιστώνεις ότι αγωνίζεσαι να ελέγξεις τις σκέψεις σου. Αυτοί οι περισπασμοί οφείλονται στις διάφορες εμπειρίες που έχεις στην καθημερινότητά σου. Ελαττώνοντας αυτές τις εμπειρίες, θα λιγοστέψεις επίσης τον αριθμό των περισπασμών σου.

Είναι αλήθεια ότι είσαι αναγκασμένος να δίνεις την προσοχή σου σε διάφορους ανθρώπους και να εκπληρώνεις διάφορα καθήκοντα και ανάγκες μέσα σε μια μέρα. Ωστόσο, δεν χρειάζεται να δίνεις την προσοχή σου σ’ αυτούς τους ανθρώπους και τα πράγματα περισσότερο απ’ όσο είναι αναγκαίο. Θα μπορούσες να περιορίσεις πολλούς περισπασμούς, χωρίς να παραμελείς τις απαραίτητες υποχρεώσεις της καθημερινής ζωής σου.

Αν πραγματικά θέλεις να έχεις περισσότερη επίγνωση του πόσο κοντά σου είμαι από την αρχή ως το τέλος της ημέρας σου, πρέπει να συμβάλεις κι εσύ ώστε να κερδίσεις μια τόσο μεγάλη χάρη. Ξεκίνα αμέσως εξετάζοντας τι μπαίνει ανάμεσά μας. Δες πώς πόσα πολλά πράγματα μπορείς να περιορίσεις στην καθημερινή ζωή σου, χωρίς να παραμελήσεις τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις σου. Αν δεν κάνεις μια αποφασιστική προσπάθεια να επικεντρώσεις την προσοχή σου σ’ Εμένα, θα παραμένεις θύμα περισπασμών.

Οι ιερές επιθυμίες δεν έχουν καμία αξία αν δεν μπουν σε εφαρμογή. Οι άγιοι προσπαθούσαν σκληρά να διατηρήσουν την προσοχή τους στον Θεό. Ηθελημένα απέφευγαν τους περιττούς περισπασμούς. Έμαθαν πώς να επικεντρώνουν το νου τους σε ιερά πράγματα καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Ήξεραν πώς να απολαμβάνουν την παρέα Μου.

Είναι αλήθεια ότι πρέπει να δίνεις την προσοχή σου στα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις σου. Πολύ συχνά, όμως, δίνεις την προσοχή σου και σε περιττά πράγματα. Είναι να απορείς που βρίσκεις την προσευχή τόσο δύσκολη ή παράξενη; Ξεκίνα σήμερα να αποφεύγεις τους περιττούς περισπασμούς, ώστε να σκέπτεσαι συχνότερα Εμένα και να Μου μιλάς συχνότερα μέσα στην ημέρα σου.

π. Anthony Paone τ.Ι.

(Μετάφραση, δημοσίευση: Ειρήνη Κουτελάκη)