Αρχείο κατηγορίας Ιστορία

Αυτό είναι το πιο σπάνιο διαβατήριο στον κόσμο- Το έχουν μόνο 3 άτομα [εικόνες]

Φωτογραφία: Shutterstock
Φωτογραφία: Shutterstock

Κι όμως το πιο σπάνιο διαβατήριο στον κόσμο ανήκει στο Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας και χορηγείται μόνο σε τρία άτομα παγκοσμίως.

Συγκεκριμένα, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία εκδίδει αυτά τα τρία διαβατήρια του Τάγματος των Ιπποτών (όπως αλλιώς λέγεται)  μόνο στα υψηλότερα μέλη του τάγματος, δηλαδή τον Μέγα Μάγιστρο, τον Αναπληρωτή Μέγα Μάγιστρο και τον Καγκελάριο.

Όλα τα υπόλοιπα μέλη του τάγματος έχουν διαβατήρια από τον τόπο καταγωγής τους.

Ποιο είναι το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας

Το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα του Ξενώνα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας συχνά αναφέρεται και ως Τάγμα της Μάλτας ή Ιππότες της Μάλτας, είναι τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, με έδρα τη Ρώμη. Η επίσημη γλώσσα των μελών του είναι τα ιταλικά. Το ρητό του είναι «Tuitio Fidei et Obsequium Pauperum» (στα λατινικά, «Άμυνα της πίστης και βοήθεια προς τους φτωχούς» και έχει εκτός από σημαία, και «εθνικό» ύμνο, το Ave Crux Alba («Χαίρε Λευκέ Σταυρέ»).

Κυβερνήτης βάσει Συντάγματος είναι ο Μέγας Μάγιστρος, του οποίου η θητεία είναι ισόβια. Το Φεβρουάριο του 2008 πέθανε ο Άντριου Μπερτιέ και το Μάρτιο εξελέγη στη θέση αυτή ο αδελφός Μάθιου Φέστινγκ, ο οποίος εξαναγκάστηκε σε παραίτηση τον Ιανουάριο του 2017. Με ειδική Επιτροπή καθορίζεται η διαχείριση των οικονομικών της κρατικής οντότητας. Το Τάγμα υπόκειται στη διεθνή νομοθεσία.[2] Προέρχεται από τους Ιωαννίτες Ιππότες, μια οργάνωση που ιδρύθηκε το 1050 στην Ιερουσαλήμ ως νοσοκομείο των Αμαλφιτών, με σκοπό να φροντίζει τους φτωχούς και ασθενείς προσκυνητές των Αγίων Τόπων.

Έπειτα από την κατάκτηση της Ιερουσαλήμ το 1099 στη διάρκεια της Πρώτης Σταυροφορίας, το νοσοκομείο μεταβλήθηκε σε θρησκευτικό τάγμα της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Όταν οι Χριστιανοί έχασαν την Ιερουσαλήμ, το Τάγμα λειτουργούσε από τη Ρόδο (1310-1523 και στη συνέχεια από τη Μάλτα (1530-1798), στην οποία ήταν κυρίαρχο. Η ύπαρξη του κράτους αυτού τερματίσθηκε από τον Ναπολέοντα, όμως το τάγμα παρέμεινε και επέζησε ως σήμερα με την τότε μορφή του.

Σήμερα αποτελεί κρατική οντότητα και αναγνωρίζεται από τον ΟΗΕ, καθώς έχει θέση παρατηρητή στα Ηνωμένα Έθνη. Το Τάγμα αριθμεί στις μέρες μας 12.500 μέλη και 80.000 μονίμους εθελοντές, μαζί με 13.000 σε ιατρικό προσωπικό. Όλοι αυτοί εργάζονται σε καθημερινή βάση για τη φροντίδα των ηλικιωμένων, των προσφύγων, των απόρων, αστέγων καθώς επίσης και των παιδιών. Ανάμεσα στους ανθρώπους που φροντίζουν είναι λεπροί και πάσχοντες από ανίατες ασθένειες, σε όλο τον κόσμο, αδιακρίτως φυλής ή θρησκείας. Επίσης, μέσω του Σώματος Malteser International, βοηθά διεθνώς θύματα από φυσικές καταστροφές, επιδημίες και ένοπλες συρράξεις.

Φωτογραφίες: Shutterstock

Πηγή: iefimerida.gr

«Όταν δίνω τροφή στους φτωχούς, με λένε Άγιο. Όταν ρωτάω γιατί είναι φτωχοί, με λένε κομμουνιστή». Χέλντερ Καμάρα, ο αρχιεπίσκοπος με το τριμμένο ράσο που έγινε η φωνή των καταπιεσμένων και αγνόησε το Βατικανό.

«Πρέπει να θεραπεύσουμε τα αίτια με τη δικαιοσύνη και όχι τα αποτελέσματα με την ελεημοσύνη», συνήθιζε να λέει Είχε μάθει από μικρός να μην έχει, ούτε να ζητά πολλά. Γεννημένος σε μια φτωχογειτονιά στα βορειονατολικά της Βραζιλίας, μεγάλωσε σε μια καθημερινότητα που λεγόταν πείνα. Η επαφή του με τους πάμφτωχους, αλλά γεμάτους θάρρος συντοπίτες του, τον έκανε να βάλει σκοπό της ζωής του την ηθική, υλική και πνευματική απελευθέρωση του λαού του. Το μεγάλο σοκ για τον επίσκοπο ήρθε όταν πήγε στο Ρίο, το 1936, όπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού στοιβαζόταν σε τσίγκινες καλύβες, χωρίς δουλειά, χωρίς ασφάλιση, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Ταυτίστηκε μαζί τους και ταυτόχρονα έμαθε για τη δράση των πολυεθνικών τραστ εις βάρος του πληθυσμού. Κι αμέσως άρχισε τον αγώνα του σε κάθε γωνιά της Βραζιλίας για την ανάπτυξη και την απελευθέρωση των καταπιεσμένων.
Το 1955 βγήκε από τη Βραζιλία και ανακάλυψε ότι η υπανάπτυξη δεν είναι αποκλειστικότητα της χώρας του. Όλη η Λατινική Αμερική έχει τα ίδια προβλήματα. Το 1962 ο Καμάρα βρέθηκε στη Ρώμη, στη δεύτερη Σύνοδο του Βατικανού. Εκεί έμαθε για τη φτώχεια και τη μιζέρια στην Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία. Πίστεψε ότι ο αγώνας ενάντια στη φτώχεια και την καταπίεση δεν είναι υπόθεση μιας χώρας, αλλά πρέπει να πάρει οικουμενικές διαστάσεις. Γύρισε όλο τον κόσμο καταγγέλλοντας τα βασανιστήρια και τους φόνους του χουντικού καθεστώτος και μιλούσε σε πλατείες και πανεπιστήμια. Στόχος του ήταν να καταλάβουν οι άνθρωποι ότι ο μετασχηματισμός των παγκόσμιων πολιτικών και οικονομικών δομών, είναι απαραίτητος ώστε να μπορέσουν οι μάζες που είναι στο περιθώριο να συμμετάσχουν στην οικοδόμηση μιας ανθρώπινης και αλληλέγγυας κοινωνίας. «Είσαι ένα ανθρώπινο πλάσμα που έχει τα ίδια δικαιώματα με χιλιάδες άλλα ανθρώπινα πλάσματα.
Σπεύσε να τα ανταμώσεις και μαζί τους να χτίσεις ένα ανθρώπινο κόσμο», έλεγε στους πιστούς. Με τα λόγια του και τις πράξεις του ο Καμάρα έγινε εχθρός της Εκκλησίας. Ήταν «προδότης» γιατί δεν επιτέλεσε το «καθήκον» του, να κηρύσσει την παθητικότητα προς τις ανθρώπινες αδικίες και την εναπόθεση των ελπίδων στη μετά θάνατον δικαιοσύνη. Αψήφισε την εντολή του Βατικανού να σιωπήσει και συνέχισε να επικρίνει τον ρόλο των πολυεθνικών στον Τρίτο Κόσμο. Ακόμα κι όταν τελείωσε η χούντα στη χώρα του, εχθρός του έγινε ο νεοφιλελευθερισμός. «Όποιος ιερέας κηρύξει το Ευαγγέλιο απαιτώντας δικαιοσύνη σαν προϋπόθεση της Ειρήνης, κινδυνεύει να κλειστεί στις φυλακές. Και το χειρότερο γι΄ αυτόν είναι να βλέπει φυλακισμένους τους λαϊκούς αγωνιστές που το μόνο τους αμάρτημα ήταν το ότι ανταποκρίθηκαν στο ευαγγελικό του κήρυγμα», δήλωνε σε συνεντεύξεις του.
Ο Καμάρα προτάθηκε για το Νόμπελ Ειρήνης το 1973, αλλά η υποψηφιότητά του υπονομεύθηκε από δύο συντηρητικά μέλη της επιτροπής, τα οποία συνεργάστηκαν με τον πρεσβευτή της Βραζιλίας, καθώς η στρατιωτική δικτατορία ήταν εναντίον του και δεν ήθελε να του απονεμηθεί το βραβείο. Το 1980 ο Πάπας Ιωάννης Παύλος τον χαρακτήρισε αδερφό των ανθρώπων, όταν τον συνάντησε στην Ρεσίφε. Όταν όμως ο Καμάρα αποσύρθηκε από την αρχιεπισκοπή, ο Πάπας διόρισε στη θέση του κάποιον που χρησιμοποίησε το επισκοπικό μέγαρο ως κατοικία του, τονίζοντας ότι σημασία δεν έχει η κοινωνική δράση, αλλά η σωτηρία της ψυχής.
*Με πληροφορίες από το περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος Οκτωβρίου 1975 …
Πηγη mixanitouxronou.gr

Ανακαλύφθηκε η πόλη των Αποστόλων Πέτρου, Ανδρέα και Φιλίππου

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι ανακαλύφθηκε η χαμένη ρωμαϊκή πόλη Ιουλία, παλαιότερα γνωστή ως Βηθεσδά, που ήταν ο τόπος καταγωγής των Αποστόλων Πέτρου, Ανδρέα και Φιλίππου.

Τον Ιούλιο, αρχαιολόγοι από το Kinneret Institute for Galilean Archaeology, του Kinneret College στο Ισραήλ, και το Nyack College της Ν. Υόρκης, ολοκλήρωσαν ανασκαφές στο el-Araj, στη βόρεια ακτή της Θάλασσας της Γαλιλαίας. H el-Araj για καιρό θεωρούνταν ως ο πιθανός τόπος της αρχαίας Ιουλίας, που είναι επίσης γνωστή ως Βηθεσδά.

«Τα αποτελέσματα αυτής της ανασκαφής δείχνουν ότι η el-Araj θα πρέπει τώρα να θεωρηθεί ως η πλέον βασική υποψήφια πόλη για την χαμένη πόλη των Αποστόλων», εξήγησε η ανασκαφική ομάδα μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος στο Fox News.

«Υπάρχουν ενδείξεις ότι έχουμε ανασκάψει τη Βηθεσδά-Ιουλία – θα πρέπει όμως να συνεχίσουμε την ανασκαφή για να επιβεβαιώσουμε και να αποσαφηνίσουμε», είπε στο Fox News ο καθηγητής Steven Notley του Nyack College, ακαδημαϊκός υπεύθυνος της ανασκαφής.

Ενώ πολλοί ειδικοί θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε ανθρώπινη παρουσία στην el-Araj κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, οι πρόσφατες ανασκαφές έριξαν νέο φως στην περιοχή. Για παράδειγμα, ένα βυζαντινό οικοδόμημα που είχε αποκαλυφθεί πρόσφερε πολλά στοιχεία στους αρχαιολόγους. Βρέθηκαν περισσότερα από 30 νομίσματα κάτω από το πάτωμα του οικοδομήματος, τα οποία χρονολογούν την κατασκευή του στον 5 αι. μ.Χ.

Ωστόσο, κάτω από το βυζαντινό επίπεδο, βρέθηκαν κεραμικά της ρωμαϊκής εποχής που πηγαίνει πίσω μεταξύ 1ου και 3ου αι. μ.Χ., μαζί με ένα χάλκινο νόμισμα των τελών του 2ου αιώνα και ένα ασημένιο δηνάριο του Αυτοκράτορα Νέρωνα, το οποίο χρονολογείται μεταξύ 65 και 66 μ.Χ.

Κάτω από το βυζαντινό πάτωμα ανακαλύφθηκε επίσης μια ρωμαϊκή περίοδος. Δίπλα στον τοίχο υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα από ασπρόμαυρο μωσαϊκό με κονίαμα, πήλινα τούβλα και κεραμικοί αεραγωγοί τυπικοί των ρωμαϊκών λουτρών. Οι αρχαιολόγοι επισημαίνουν ότι αυτά τα λουτρά δεν συνηθίζονταν σε αγροτικές οικίες, οπότε η παρουσία τους δηλώνει αστικό μέρος, καθιστώντας έτσι τον τόπο ως σημαντικό υποψήφιο για την πόλη Ιουλία.

Οι γεωλόγοι βρήκαν ότι η τοποθεσία είχε καλυφθεί με λάσπη και άργιλο, πιθανώς από πλημμύρα του παρακείμενου ποταμού Ιορδάνη, και εγκαταλείφθηκε μεταξύ 250 και 350 μ.Χ., ενώ φαίνεται να κατοικήθηκε εκ νέου στα τέλη του 4ου αι. μ.Χ., κατά τη βυζαντινή περίοδο.

Πηγή: FoxNews.com

40 σπάνιες φωτογραφίες από την καταστροφή της Σμύρνης

Μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση μιας νεαρής Σμυρνιάς και με τη βοήθεια του Φωτογραφικού Αρχείου του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, αναβιώνει την πιο σκοτεινή σελίδα του ελληνισμού της Μικράς Ασίας , 94 χρόνια μετά τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922 «Οι γονείς μου κατοικούσαν στη Σμύρνη και ωνομάζοντο Ανδρομάχη και Κωνσταντίνος Χατζημάρκου. Ο πατέρας μου είχε ξενοδοχείο ύπνου, καφενείο και ηλεκτροκίνητο καφετριβείο “η Μόκα” στην προκυμαία της Σμύρνης. Γεννήθηκα στη Σμύρνη, στο ξενοδοχείο μας, στες 15 Μαρτίου του 1909. Επειδή οι αδελφές μου μεγάλωσαν και δεν ήθελε ο πατέρας μου να ζούμε στο ξενοδοχείο, κατοικήσαμε σ’ άλλο προάστειο, τον Κιός Τεπέ. Το σπίτι μας ήταν μία ωραία έπαυλις σ’ένα ύψωμα, από όπου εφαίνετο ωραία η κίνησις του κόλπου… Η ζωή μας κυλούσε ήρεμη και ανέφελη, την ευτυχία μας δε τη μεγάλωσε ο Ελληνικός στρατός, που κατέλαβε τη Σμύρνη. Θυμούμε μάλιστα με τι λαχτάρα στες 2 Μαΐου 1919 τους υποδεχθήκαμε στο σπίτι μας, τον χορό που έδωσε ο πατέρας μου στον 1ον λόχο των ευζώνων, που ήλθε στο χωριό καθώς και τον Εθνικόν Ύμνον που για πρώτη φορά έπαιξα στο πιάνο με την αδελφούλα μου. Έτσι πέρασαν τρία χρόνια γεμάτα χαρά και ευτυχία, που βλέπαμε τη Σμύρνη μας γαλανόλευκη. Η ευτυχία μας όμως δεν βάσταξε πολύ· και μια μέρα του 1922, στες 14 Αυγούστου , μάθαμε την οπισθοχώρησι του Ελληνικού στρατού. Στην αρχή μας φάνηκε απίστευτο, γιατί ο εγωϊσμός μας δεν μας άφινε να το πιστέψωμε. Και όμως ένα Σάββατο… ακούστηκε ο φοβερός ερχομός των Τούρκων…» Η Αμφιλύκη Χατζημάρκου, ήταν ένα κορίτσι που μεγάλωνε στη Σμύρνη ανέμελα και με σχετική οικονομική άνεση μέχρι την καταστροφή της πόλης το Σεπτέμβριο του 1922. Η αφήγησή της αναβιώνει μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης, που σφράγισε επί της ουσίας το θάνατο του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και την αποτυχία της υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας. Μικρασιατική Καταστροφή για τους Έλληνες, Αγώνας Ανεξαρτησίας (Kurtuluş Savaşı) για τους Τούρκους Το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 1923 ο τουρκικός στρατός, ο ίδιος ο Μουσταφά Κεμάλ και οι άτακτοί του, μπήκαν στην Σμύρνη. Επτά μέρες πριν είχε αποχωρήσει και το τελευταίο ελληνικό στρατιωτικό τμήμα από τη Μικρά Ασία με το Μέτωπο να έχει καταρρεύσει από τις παραμονές του Δεκαπενταύγουστου. Η ήττα του Ελληνικού στρατού και η κατάληψη της πόλης από τους κεμαλικούς βρήκε την οικογένεια της Αμφιλύκης απροετοίμαστη. Αναζήτησαν ασφάλεια «στο στόμα του λύκου», στο ξενοδοχείο της Προκυμαίας, αλλά κατάφεραν να σωθούν με τη βοήθεια ενός άλλου ξενοδόχου μουσουλμάνου, πιθανόν του Ναΐμ Μούλαβιτς, ιδιοκτήτη των «Σμύρνα Παλάς» και «Σπλέντιτ Παλάς». Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι αντάλλασαν εξυπηρετήσεις και προστασία κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας και της ελληνικής κατοχής του 1919-1922, ως τεχνολογία επιβίωσης απέναντι στις υπερβάσεις των αρχών και τη βιαιότητα των ατάκτων ενόπλων ομάδων. Μόνο που τον Αύγουστο – Σεπτέμβριο του 1922 οι παλιές ασφαλιστικές δικλείδες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς…

Φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα

7b4c17bd2afe9f6f0f367bc6b7af004b

Όποιος μπορέσει ας σωθή· η Σμύρνη καίεται «Την Τετάρτη το βράδυ έρχεται ο Τούρκος ξενοδόχος και μας λέγει: “Όποιος μπορέσει ας σωθή· η Σμύρνη καίεται”» περιγράφει η Αμφιλύκη Χατζημάρκου στην σπάνια σήμερα έκδοση «Από τας ημέρας της Μικρασιατικής Καταστροφής, Αυτοβιογραφίαι των Προσφύγων Κοριτσιών του Οικοτροφείου του Διεθνούς Συνδέσμου Γυναικών» (Αθήνα, 1926). «Βγήκαμε όλοι έξω και βλέπομε τη Σμύρνη να καίεται από τέσσερα μέρη και όλος ο κόσμος να φωνάζη και να μη ξεύρη που πηγαίνει. Ο πατέρας μου βλέποντας το κακό που γινότανε έξω, αποφάσισε να καούμε εκεί για να μη πέσωμε στα χέρια των θηρίων αυτών». Ο πατέρας μου βλέποντας το κακό που γινότανε έξω, αποφάσισε να καούμε εκεί για να μη πέσωμε στα χέρια των θηρίων αυτών. «Η απόφασις του ήτο σταθερά. Η μητέρα μου κ’ εμείς με κλάματα τον παρακαλούσαμε να φύγωμε. Τόσο τραγικό το σύμπλεγμα αυτό φάνηκε στον Τούρκο ξενοδόχο που ήρθε και είπε στη μητέρα μας: “Έλα πάρε τα παιδιά σου και θα σωθούμε όλοι μαζί. Έχω ατμάκατο”. Μια αχτίνα χαράς μας παρηγόρησε και αφού μας έδωσαν σκεπάσματα οθωμανικά μαζί με τη μητέρα και αδελφή του ξενοδόχου μας παρέλαβον μερικοί ωπλισμένοι Τούρκοι και μας πήγαν στην ατμάκατο. Προχωρήσαμε λίγο και ύστερα από πολλά εμπόδια, γιατί τα πτώματα των πνιγμένων κτυπούσαν δεξιά και αριστερά στην ατμάκατο, σταθήκαμε στο μέσον του κόλπου. Μπροστά στα μάτια μας είχαμε το τραγικό θέαμα, που μας παρουσιάζει φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα. Σ’ όλη μου τη ζωή δε θα ξεχάσω την τραγική αυτή νύχτα». Μπροστά στα μάτια μας είχαμε το τραγικό θέαμα, που μας παρουσιάζει φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα. Σ’ όλη μου τη ζωή δε θα ξεχάσω την τραγική αυτή νύχτα.

Η μεγάλη πυρκαγιά εκδηλώθηκε αρχικά στην αρμενική συνοικία από την ανατίναξη της Αρμενικής Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Με τη βοήθεια του ευνοϊκού για τους Τούρκους ανέμου (που έπνεε αντίθετα από την τουρκική συνοικία) και της βενζίνης με την οποία ράντιζαν τα σπίτια, η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη, εκτός από τη μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία. Η φωτιά διήρκεσε από τις 13 έως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1922 (31 Αυγούστου έως 4 Σεπτεμβρίου με το παλαιό ημερολόγιο). Καθώς η οικογένεια Παπαμάρκου προσπαθούσε να διαφύγει, ο πατέρας συνελήφθη. Στην αφήγησή της η Αμφιλύκη χρησιμοποιεί το παλιό ημερολόγιο αλλά και αυτές οι ημερομηνίες φαίνεται πως είναι συγκεχυμένες στο μυαλό της. «Στες 4 το πρωΐ της 1ης Σεπτεμβρίου φθάσαμε στο Κορδελιό, προάστειο της Σμύρνης. Οι Τούρκοι για να δείχνουν δυσκίολες στους χριστιανούς, ζητούσαν διάφορα πιστοποιητικά. Ο πατέρας κατώρθωσε με τη βοήθεια ενός δικηγόρου, Τούρκου να κάνη ένα τέτοιο πιστοποιητικό, που έπρεπε να επικυρωθή από την Τουρκική κυβέρνησι, και γι αυτό πήγε στο Διοικητήριο. Αλά δυστυχώς για μας εκεί κρατήθηκε από τους Τούρκους. Ήτανε Σαββάτο στες 15 Σεπτεμβρίου του 1922, η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής μου . Αφού άδικα γυρέψαμε να τον σώσωμε και δεν μπορέσαμε, στες 15 Σεπτεμβρίου το πρωΐ φύγαμε αφήνοντας πίσω μας τον καλό μας πατέρα, περιουσία, σπίτι και την πατρίδα μας, με ένα επίτακτο Αμερικανικό που ήλθε να μας σώση».Πιθανόν αναφέρεται στο Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου, τελευταία μέρα που επιτρέπονταν η ελεύθερη αποχώρηση του χριστινικού πληθυσμού από τον Τουρκικό στρατό. Φαίνεται ότι η οικογένεια εξάντλησε άδικα κάθε περιθώριο για τη σωτηρία του πατέρα…

Ξεριζωμός

563ac307fb1d3f36347296c69a1325f4
b1d177ab04e30b1aa17ac2f7dfcb30be

Φύγαμε αφήνοντας πίσω μας τον καλό μας πατέρα, περιουσία, σπίτι και την πατρίδα μας Ο ξεριζωμός ενός μεγάλου μέρους του χριστιανικού πληθυσμού, Ελλήνων και Αρμενίων, προς τη μικρασιατική ακτή, που -κατά τους υπολογισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου- έφτανε τις 250.000, άρχισε μετά την ήττα του ελληνικού στρατού και την κατάρρευση του Μετώπου στα μέσα Αυγούστου του 1922. Την επομένη της αναχώρησης και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από τη Σμύρνη, οι χιλιάδες των προσφύγων Έλληνες και Αρμένιοι που κατέκλυζαν όλο το μήκος της περίφημης Προκυμαίας “Κε” μάταια περίμεναν πλέον τα επιταγμένα ελληνικά πλοία για τη μεταφορά τους στα γειτονικά ελληνικά νησιά. Μετά από παρέμβαση του Αμερικανού Προξένου G. Horton, στάλθηκαν δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά για την εξυπηρέτηση των προσφύγων.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/40-spanies-fotografies-apo-tin-katastrofi-tis-smirnis/

ΔΩΡΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΣΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΝΑΞΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΜΑΛΤΑΣ

ΔΩΡΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΣΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΝΑΟ

Ένα αναμενόμενο δώρο παρέλαβε την Παρασκευή 25 Αυγούστου η Ενορία της Μητροπόλεως. Πρόκειται για ένα εκκλησιαστικό όργανο ηλεκτρονικού τύπου μάρκας Viscount. Το όργανο είναι ευγενική προσφορά του ηγουμενείου της Ρώμης του τάγματος των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Μάλτας.

Πέντε λαϊκοί εθελοντές του τάγματος, συνοδευόμενοι από τον π. Natale (εκκλησιαστικό παραστάτη του ρωμαϊκού ηγουμενείου), έφτασαν οδικώς στην Ελλάδα με όχημα του τάγματος ώστε να παραδώσουν στην Κάριτας Ελλάς και σε άλλες φιλανθρωπικές οργανώσεις τρόφιμα, φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.

Τερματίζοντας το πρώτο μέρος της αποστολής τους ταξίδεψαν μέχρι τη Νάξο προκειμένου να παραδώσουν στην ενορία το δώρο τους.

Την Κυριακή 27 Αυγούστου κατά τη Θεία Λειτουργία της Κυριακής ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Νικόλαος προέβη στην ευλογία του εκκλ. οργάνου και ευχαρίστησε τόσο εκείνος όσο και ο εφημέριος, τους χορηγούς για την ευγενική αυτή προσφορά προς τον Μητροπολιτικό μας Ναό.

 

Πηγη kantam.gr

Ημερίδα «Ο Επίσκοπος Σύρας Ιωάννης – Ανδρέας Κάργας (1607-1617) και η εποχή του»

Την Παρασκευή 18 Αυγούστου 2017 η Καθολική Επισκοπή Σύρου και η Κίνηση Καθολικών Επιστημόνων και Διανοουμένων Ελλάδος οργάνωσαν την 2η εκδήλωση για την επέτειο των 400 ετών από το μαρτυρικό θάνατο του Επισκόπου Σύρας Ιωάννη – Ανδρέα Κάργα στις 17 Οκτωβρίου του 1617.

Στις 6.15 το απόγευμα, στην Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων του Ησυχαστηρίου «Παναγίας της Ελπίδος» των Αδελφών του Ελέους, στην Ερμούπολη της Σύρου, πραγματοποιήθηκε η Επιστημονική Ημερίδα: «Ο Επίσκοπος Σύρας Ιωάννης Ανδρέας Κάργας (1607-1617) και η εποχή του»

Στην ημερίδα ήταν παρόντες ο Σεβασμιότατος Επίσκοπος Σύρου-Θήρας-Κρήτης π.Πέτρος Στεφάνου, ο εκπρόσωπος του Μητροπολίτη Σύρου Αιδεσιμότατος Αρχιμανδρίτης π.Βενέδικτος Φραγκογιάννης, Εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Ερμουπόλεως, πολλοί Ιερείς και Μοναχοί τόσο από την Επισκοπή Σύρου, όσο και από τις Αρχιεπισκοπές Αθηνών και Κερκύρας, εκπρόσωποι των Περιφερειακών και Δημοτικών Αρχών, όπως και εκπρόσωπος του Πολεμικού Ναυτικού.

Οι κάτοικοι της Σύρου και όχι μόνο, τίμησαν την ημερίδα γεμίζοντας ασφυκτικά την Αίθουσα του Ησυχαστηρίου και παρακολουθώντας με μεγάλη προσοχή όλους τους εισηγητές-ομιλητές.

Εισηγητές της ημερίδας ήταν:

  • Ο ιστορικός ερευνητής κ.Κώστας Δανούσης, με θέμα: «Το Αιγαίο μεταξύ της ναυμαχίας της Ναυπάκτου (1571) και του Κρητικού πολέμου (1645)».
  • Ο ιστορικός, πρώην διευθυντής των Αρχείων της Ολλανδίας κ. Ben Slot με θέμα «Πληροφορίες για τον Ανδρέα Κάργα και τον Guzelce Alt Pacha Istankoylu σε ορισμένα διπλωματικά έγγραφα της εποχής τους».
  • Ο αρχειοφύλακας της Καθολικής Αρχιεπισκοπής Νάξου -Τήνου π. Μάρκος Φώσκολος, με θέμα «Ιωάννης Ανδρέας Κάργας, επίσκοπος και μάρτυρας. Νέα στοιχεία και ερωτήματα».
  • Ο ερευνητής της τοπικής ιστορίας Σύρου Αδελφός Νικόλαος Ρούσσος, με θέμα «Η ιστορία των τιμίων λειψάνων του επισκόπου I. Λ. Κάργα».
  • Η ερευνήτρια ΕΙΕ κ.Αγγελική Πανοπούλου και ο ερευνητής ΕΙΕ κ.Κώστας Τσικνάκης, με θέμα: «Ποσοτικές και ποιοτικές προσεγγίσεις του πληθυσμού της Σύρου: η απογραφή του επισκόπου Σύρου Domenico Marengho (1631)».
  • Ο αναπληρωτής Καθηγητής ΕΚΠΑ κ. Εμμανουήλ Καραγεωργούδης, με θέμα: «Διένεξη περί το πρόσωπο του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά μεταξύ Καθολικών και Ορθοδόξων στις Κυκλάδες κατά τον 17ο αιώνα»

Συντονίστρια της ημερίδας ήταν η Ιστορικός Τέχνης κ. Μαρία-Θηρεσία Δαλεζίου, η οποία στην έναρξη της ημερίδας, ευχαρίστησε όλους τους παρόντες για την παρουσία τους και κάλεσε τον Σεβασμιότατο Επίσκοπο π.Πέτρο να απευθύνει χαιρετισμό. [Χαιρετισμός Επισκόπου]

Ακολούθησε ο χαιρετισμός του Μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεου Β’ τον οποίο διάβασε ο Αρχιμανδρίτης π.Βενέδικτος. [Χαιρετισμός Μητροπολίτη]

Ακολούθησε η Γραμματέας της ΚΙ.Κ.Ε.Δ.Ε. κ. Άννα Λεβαντίνου, η οποία διάβασε το χαιρετισμό του Προέδρου της ΚΙ.Κ.Ε.Δ.Ε. κ.Στέφανου Προβελέγγιου [Χαιρετισμός Προέδρου]

Ακολούθησε η ομιλία του κ.Δανούση, ο οποίος αναφέρθηκε στα εξής: [Εισήγηση]

Στη συνέχεια πήρε το λόγο η κ.Σπεράντζα Δουράτσου, η οποία διάβασε την εισήγηση του κ. Ben Slot, ο οποίος δεν μπόρεσε να παραστεί στην εκδήλωση για λόγους υγείας. [Εισήγηση]

Ακολούθησε η ομιλία του π.Μάρκου Φώσκολου, ο οποίος με την ιδιαίτερη άνεση λόγου που τον χαρακτηρίζει και εξαιρετικός γνώστης της ιστορίας της Εκκλησίας παρουσίασε νέα στοιχεία για το θάνατο του Ανδρέα Κάργα. [Εισήγηση]

Ακολούθησε ένα μικρό διάλειμμα 15 λεπτών στην αυλή του Ησυχαστηρίου, στο οποίο δόθηκε η ευκαιρία σε όλους τους συμμετέχοντες, μαζί με το γλυκό και το αναψυκτικού, να ανταλλάξουν γνώμες για το θέμα της ημερίδας και όχι μόνο.

Η ημερίδα συνεχίσθηκε με την ομιλία του Αδελφού Νίκου Ρούσσου. [Εισήγηση]

Κατόπιν πήρε το λόγο πάλι ο π.Μάρκος Φώσκολος για να διαβάσει την εισήγηση των Αγγελική Πανοπούλου-Κώστα Τσικνάκη που και αυτοί δεν μπόρεσαν να είναι παρόντες. [Εισήγηση]

Και η ημερίδα ολοκληρώθηκε με την ομιλία του κ. Εμμανουήλ Καραγεωργούδη. [Εισήγηση]

Μετά το τέλος όλων των εισηγητών, και εν απουσία ερωτήσεων ή διευκρινήσεων προς τους ομιλητές η συντονίστρια αφού ευχαρίστησε όλους όσους συνέβαλαν στην τόσο σημαντική αυτή επιστημονική εκδήλωση και ιδιαίτερα στους συντελεστές-οργανωτές αυτής, δηλαδή την Επισκοπή Σύρου-Θήρας-Κρήτης και την Κίνηση Καθολικών Επιστημόνων και Διανοουμένων Ελλάδος, έκλεισε την ημερίδα.

Η επιτυχημένη αυτή εκδήλωση, πλήρης πληροφοριών για εκείνη τη χρονική περίοδο, έδωσε την δυνατότητα σε όσους συμμετείχαμε, σε ένα «προβληματισμό» για τους λόγους της Σφαγής-Θυσίας του Επισκόπου Ανδρέα Κάργα.

Σιγουριά δεν μπορούμε να έχουμε, για τα αίτια που «οδήγησαν» στο λυπηρό γεγονός της σφαγής-θυσίας, όπως τόνισαν όλοι οι εισηγητές, οι οποίοι αναφέρθηκαν στις επιστολές και μαρτυρίες που μπόρεσαν να βρουν και να μελετήσουν, αλλά το σίγουρο είναι ότι «χάθηκε» τότε ένας Αρχιερέας της Χριστιανοσύνης, ο οποίος θα μπορούσε στη συνέχεια της ζωής του να προσφέρει πολλά περισσότερα!!!

Λεονάρδος Ιωάν.Βαμβακάρης

Πηγη: episkopisyrou.gr

Οι άγνωστοι Καθολικοί της Σάμου

Η σύντομη ιστορία

Τα ημερολόγια θα έγραφαν «Έτος 1900» όταν τρεις Γάλλοι καθολικοί μοναχοί της

Ιεραποστολής της Αφρικής θα φτάσουν για πρώτη φορά στη Σάμο. Λίγο αργότερα, οι Λευκοί Πατέρες όπως ονομάζονταν, θα ιδρύσουν στο Βαθύ της Σάμου τη μοναστική τους κοινότητα και την ενορία τους. O Καθολικός Ναός Μεταστάσεως της Θεοτόκου, η «Φραγκοκλησιά» θα εξυπηρετήσει στις αρχές του 1900 μία μικρή κοινότητα καθολικών η οποία θα αριθμεί περίπου 80 άτομα. Με την πάροδο των ετών, η κοινότητα των καθολικών θα αρχίσει να ανθίζει λόγω των εμπορικών συνδέσμων και των προξενείων καθολικού δόγματος που φιλοξενεί το νησί.

Στις 19 Μαρτίου του 1901, θα ανοίξει τις πόρτες της η Γαλλική Σχολή Καλογραιών του Αγίου Ιωσήφ (Saint Joseph), παράρτημα Σάμου. Μέχρι και την παύση της λειτουργίας τους, στις 28 Ιουνίου 1971, οι Καλόγριες του Αγίου Ιωσήφ θα φιλοξενήσουν και θα προσφέρουν υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης σε εκατοντάδες παιδιά από τις πόλεις και τα χωριά της Σάμου, των υπολοίπων νησιών του Αιγαίου αλλά και της Αθήνας. Γνωστές για το φιλανθρωπικό τους έργο σε όλους τους ανθρώπους χωρίς να κάνουν διακρίσεις, θα προσφέρουν μεγάλη ανακούφιση στα παιδιά των Αρμενίων προσφύγων το 1920 αλλά και σε όλους τους κατοίκους του νησιού κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η ζωή για την Καθολική Ενορία θα συνεχιστεί μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Οι μοναχοί θα αγοράσουν μεγάλες εκτάσεις γης έτσι ώστε να δημιουργήσουν το καθολικό νεκροταφείο, το παρεκκλήσι του αλλά και να καλλιεργήσουν αμπέλια για την παραγωγή ειδικού οίνου για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας.

Το 1970, ο τελευταίος Γάλλος μοναχός, Φραγκίσκος Γκαγιού θα επιστρέψει οριστικά στη Γαλλία και λίγο πριν φύγει θα προχωρήσει στην πώληση της ιδιοκτησίας της μοναστικής κοινότητας σε δύο οικογένειες της Σάμου. Έκτοτε, στην καθολική ενορία θα ανήκει μόνο το κύριο κτίσμα που στεγάζει τον ναό και μία σοφίτα. Ο Καγιού θα τιμηθεί από τον Δήμο Βαθέως για την προσφορά του και τις υπηρεσίες του στην τοπική κοινωνία. Τον μοναχό θα ακολουθήσουν οι Καλόγριες και το οριστικό (όπως φαινόταν) τέλος της καθολικής κοινότητας του νησιού.

Οι Σαμιώτες θα αποχαιρετήσουν με μεγάλη λύπη τον μοναχό και τις καλόγριες γνωρίζοντας ότι αυτό σήμαινε το τέλος μίας πλούσιας πολιτιστικής και ανεκτικής κοινωνίας η οποία έφερε μεγάλη πνευματική εξέλιξη στον τόπο.

«Μέχρι και σήμερα, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία συγκινούνται όταν θυμούνται τον αποχαιρετισμό με τις καλόγριες ή νοσταλγούν την καθημερινότητα του τότε όταν περνούν έξω από την καθολική εκκλησία»αναφέρει ο σημερινός υποδιάκονος της καθολικής ενορίας Σάμου, Μάριος Φώσκολος που μας βοήθησε στην έρευνα για την καθολική ενορία και κοινότητα της Σάμου.

Η αναβίωση και το μέλλον της κοινότητας

Ο ναός ανακαινίζεται το 2000 δίνοντας μία νέα ελπίδα στην καθολική κοινότητα αλλά και στο ίδιο το νησί. To 2017 βρίσκει την κοινότητα των καθολικών να αριθμεί περίπου 200 άτομα όλων των ηλικιών.

«Συνεχώς βρίσκουμε νέους ανθρώπους που δεν γνωρίζαμε ότι υπήρχαν και δεν ήταν πουθενά καταγεγραμμένοι», αναφέρει ο Μάριος Φώσκολος.

Χαρακτηριστικό της καθολικής κοινότητας του νησιού είναι ότι δεν αποτελείται αποκλειστικά από Έλληνες αλλά έχει ένα τεράστιο ποσοστό Ιταλών, Πολωνών, Βέλγων, Αλβανών αλλά και άλλων εθνικοτήτων. Πρόσφατα, η Σάμος θα υποδεχτεί 45 περίπου καθολικούς γαλλόφωνους πρόσφυγες από μέρη όπως Καμερούν, Κονγκό και κράτη της Βορείου Αφρικής.

«Με τις προσφυγικές ροές το ποίμνιο μας αυξήθηκε και καλούμαστε να ανταποκριθούμε στις ανάγκες του και να σταθούμε δίπλα του. Στόχος μας είναι να αγκαλιάσουμε τους πρόσφυγες και να τους ενσωματώσουμε στην κοινότητα μας. Η λειτουργία συνεχίζει να γίνεται στα ελληνικά σύμφωνα με τους κανονισμούς της Δεύτερης Βατικανής Συνόδου όπου καταργούνται τα λατινικά και η λειτουργία γίνεται στη γλώσσα της κάθε χώρας. Τους δίνουμε όμως τη δυνατότητα να ψάλλουν ορισμένους ύμνους και να διαβάσουν κάποια αναγνώσματα στα γαλλικά έτσι ώστε να νιώσουν οικεία και πλήρως ενταγμένοι.»

Στη Σάμο οι οικογένειες καθολικών είναι διάσπαρτες στο νησί. Υπάρχουν οικογένειες σε όλα τα μέρη, στο Βαθύ, στο Καρλόβασι, στον Πλάτανο ή στον Μαραθόκαμπο. Σε αντίθεση με τις άλλες εθνικότητες καθολικού δόγματος, οι Έλληνες καθολικοί της Σάμου κάνουν μεικτούς γάμους με ορθοδόξους χωρίς να υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα.

«Η καθολική κοινότητα της Σάμου έχει το ευτύχημα να αποτελείται από όλες τις ηλικίες και κυρίως από νέες ηλικίες. Μπορεί όλα τα μέλη της να μην είναι εξαιρετικά ενεργά αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα ανακοπεί η αισιόδοξη πορεία της. Μάλιστα υπάρχει ένας νέος Σαμιώτης ο οποίος βρίσκεται στο δεύτερο έτος του ιεροσπουδαστηρίου χωρίς βέβαια να γνωρίζουμε εάν θα επιστρέψει. Σε κάθε περίπτωση θεωρούμε ότι το μέλλον είναι ελπιδοφόρο.»

Άρατε πύλας

«Είχε έρθει η στιγμή να αλλάξει η νοοτροπία ότι η καθολική εκκλησία είναι κλειστή και απόμακρη. Έπρεπε πλέον να είναι ανοιχτή στον κόσμο, να φύγει ο φόβος και να την αγκαλιάσει ξανά η τοπική κοινωνία. Ερχόμενος εδώ από το νησί της Τήνου σκέφτηκα ότι η ενορία πρέπει να γίνει ξανά μέρος της ζωής του νησιού.»

Tα τελευταία χρόνια, η καθολική ενορία είναι ανοιχτή για το κοινό σχεδόν όλη την ημέρα. Ο ιερέας έρχεται δύο φορές τον μήνα για τη λειτουργία ενώ γίνονται ορισμένες ακολουθίες έτσι ώστε να εμψυχώνεται η κοινότητα. Τη Μεγάλη Εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν δύο συναυλίες εκκλησιαστικής μουσικής με έργα Bach, Mozart, Betthoven, πασχαλινά εγκώμια κ.α. από τη Χορωδία «ΗΔΥΛΗ» και τη Φιλαρμονική «ΒΑΘΥΛΛΟΣ».

«Η εκκλησία ήταν γεμάτη και τις δύο ημέρες των συναυλιών. Εάν είχαμε συναυλίες για μία εβδομάδα, είμαι βέβαιος ότι θα ήταν γεμάτη όλες τις ημέρες. Με τις συναυλίες υπήρχε μία αναγνωρισιμότητα για την ύπαρξη και το έργο της ενορίας. Παρόλα αυτά, υπάρχει ακόμα πολύς κόσμος που δεν γνωρίζει για εμάς και προσπαθούμε να το γνωστοποιήσουμε το έργο μας μέσω των δημοσιογραφικών δικτύων της Σάμου.»

Το «δύσκολο» φιλανθρωπικό έργο

«Προσπαθούμε να βρούμε λύσεις και πόρους καθώς καθημερινά μας χτυπάνε την πόρτα. Στόχος μας είναι να απαλύνουμε τον πόνο του κάθε ανθρώπου. Δυστυχώς οι δυνατότητες μας είναι ακόμα πολύ μικρές σε σχέση με τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν ανάγκη και ψάχνουμε συνεχώς λύσεις.»

Με τη βοήθεια της Κάριτας της παγκόσμιας φιλανθρωπικής οργάνωσης της Καθολικής Εκκλησίας, η Καθολική Ενορία της Σάμου προσπαθεί να αυξήσει τον αριθμό οικογενειών (Ελλήνων αλλά και προσφύγων) που στηρίζει οικονομικά. Η συνεργασία με τις καθολικές ενορίες των υπολοίπων νησιών έχει βοηθήσει σε σημαντικό βαθμό το φιλανθρωπικό έργο στη Σάμο.

«Υπήρξαν αιτήματα για βοήθεια κυρίως στο προσφυγικό ζήτημα τα οποία δεν ήμασταν σε θέση να καλύψουμε δυστυχώς. Για αυτό απευθυνθήκαμε σε άλλες ενορίες όπως στην ενορία της Τήνου με την οποία έχουμε συνεργασία σε θέματα φιλανθρωπίας. Γενικά με όλες τις καθολικές ενορίες και επισκοπές των υπολοίπων νησιών έχουμε δημιουργήσει πολύ καλές σχέσεις και μία άριστη συνεργασία και αλληλοβοήθεια.»

Κλείνοντας την πόρτα στην ιστορία της Καθολικής Ενορίας της Σάμου στις 09.30 το βράδυ, ο κ. Φώσκολος ένα πράγμα ζήτησε να θυμόμαστε:

«Η Καθολική Ενορία της Σάμου αποτελεί ένα στολίδι για το νησί. Πολλοί συγκινούνται στην ανάμνηση μίας εύρωστης καθολικής κοινότητας και ενορίας. Πλέον η πρόσοψη είναι έτοιμη να καταρρεύσει και τίποτα δεν θυμίζει την αίγλη του παρελθόντος. Δυστυχώς, το κτήριο δεν ανήκει στην καθολική ενορία μετά το 1970 αλλά σε ιδιώτες και θα θέλαμε να τονίσουμε την ανάγκη επισκευής του έτσι ώστε να μη χάσει η Σάμος κάτι τόσο πολύτιμο για την ιστορία της.»

Γεωργία Γλεούδη

Θρησκειολόγος, Απόφοιτος Τμήματος Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών Παντείου Πανεπιστημίου

ΠΗΓΗ:   huffingtonpost.gr

Ανακαλύπτοντας τα χωριά της Τήνου…

Ανακαλύπτοντας τα χωριά της Τήνου.

Ο Ιερός Ναός Της Ευαγγελιστρίας Τήνου και η ιστορία του…!

Πηγη fragkiska.com

Το Ενετικό Μουσείο Domus Ντελλαρόκα – Μπαρότση δεν μένει πια… εδώ

«Με το που θα κάνεις τα πρώτα βήματα στο μουσείο, αμέσως ταξιδεύεις σε μια άλλη εποχή. Ένας πολύ όμορφος και καλοδιατηρημένος χώρος. Μας έδωσαν φυλλάδιο με επεξηγήσεις για τα αντικείμενα και στο τέλος μας κέρασαν και ρακόμελο. Επίσης η θέα από τα παράθυρα του μουσείου είναι εξαιρετική. Η επίσκεψη έγινε βραδινή ώρα και η φωτισμένη χώρα ήταν μαγεία». Κριτική επισκέπτη του Ενετικού μουσείου Domus Ντελλαρόκα-Μπαρότση στο κάστρο της Χώρας Νάξου… Μία από τις χιλιάδες που βρίσκονται στο διαδίκτυο… Και με το συγκεκριμένο μουσείο να αποτελεί ίσως το πιο ζωντανό κύτταρο τα τελευταία χρόνια στο Κάστρο… Κι όμως εδώ και μερικές εβδομάδες είναι κλειστό. Ο λόγος; Οικογενειακές υποθέσεις καθότι ιδιωτική επιχείρηση. Όμως, η Νάξος δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει αυτού τους είδους τις πολιτιστικές δράσεις…

Το οφείλει στον εαυτό της… Και την περασμένη Δευτέρα για πρώτη φορά στο Δημοτικό Συμβούλιο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων μετά από εισήγηση του Δημάρχου κου Μαργαρίτη σημείωσε ότι «Θα αναφερθώ σήμερα στο κλείσιμο του ιστορικού ενετικού μουσείου με την επωνυμία Domus Ντελλαρόκα-Μπαρότση. Όλοι ξέρουμε το μουσείο αυτό το οποίο βρίσκεται πάνω στο κάστρο της Χώρας Νάξου και το οποίο (αυτό μουσείο) κάθε χρόνο εκτός από την μεγάλη επισκεψιμότητα που έχει κάνει και πολιτιστικές εκδηλώσεις. Είναι πραγματικά ένας πυρήνας πολιτισμού. Για δικούς τους λόγους, οι συγγενείς ερίζουν για το μουσείο και βρίσκονται στα δικαστήρια. Αυτό έχει ως συνέπεια το μουσείο να οδηγείται σε κλείσιμο.

Η καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Άνδρου-Τήνου-Μυκόνου μας έχει στείλει κάποια επιστολή και μας ζητά να εκδώσουμε κάποια απόφαση δική μας για να δείξουμε την αξία που έχει αυτό το μουσείο. Μας γράφει, συγκεκριμένα:

 «Προς δήμαρχο και δημοτικό συμβούλιο: Αξιότιμοι κύριοι, γράφει ο Αρχιεπίσκοπος κύριος Νικόλαος, με λύπη πληροφορηθήκαμε ότι το Ενετικό Μουσείο Domus Ντελλαρόκα-Μπαρότση έκλεισε τις πόρτες του και κινδυνεύει να στερηθεί το νησί μας από ένα τόσο γνωστό διεθνώς κέντρο προβολής της πολιτιστικής κληρονομιάς της Νάξου και όχι μόνο.

Δεν είναι της δικής μας αρμοδιότητας να εξετάσουμε τους λόγους αυτής της ενδεχόμενης απώλειας ενός φορέα ο οποίος έχει σκοπό να προβάλλει όχι μόνο το ιστορικό κάστρο της Νάξου, αλλά όλο το νησί και το ευρύτερο Αιγαίο. Αυτό γινόταν κατορθωτό χάρη στην ακάματη εργασία και την αγάπη για τον πολιτισμό του τόπου μας, Νικολάου Καραβία.

Γνωρίζουμε την αγάπη και την φροντίδα σας για τον πολιτισμό και τα πολιτιστικά δρώμενα στο ιστορικό νησί της Νάξου το οποίο κατακλύζεται από ένα συνεχώς αυξανόμενο αριθμό επισκεπτών που λατρεύουν την ιστορία και τον πολιτισμό του πάλαι ποτέ Δουκάτου και σήμερα πρωτοποριακού Δήμου μας. Γι’ αυτό και απευθύνομαι στην τοπική κυβέρνηση της Νάξου και των Μικρών Κυκλάδων, κάνοντας έκκληση να καταβληθούν όλες οι απαραίτητες προσπάθειες και να ληφθούν οι πρωτοβουλίες εκείνες που θα συμβάλλουν στο να μη στερηθεί το νησί μας από τον φυλασσόμενο με τόση φροντίδα θησαυρό: το ιστορικό Ενετικό Μουσείο Domus Ντελλαρόκα-Μπαρότση και να συνεχιστούν οι πολλαπλές πολύμορφες εκδηλώσεις εκ μέρους του αξιέπαινου φύλακα και λάτρη της ιστορίας του χτες και της προβολής του σήμερα, κυρίου Καραβία. Σας ευχαριστώ για την ιδιαίτερη προσοχή σας στην παρούσα παράκλησή μου. Με εξαιρετική τιμή Αρχιεπίσκοπος, Νικόλαος».

Και στη συνέχεια πρόσθεσε ο κος Μαργαρίτης ότι «Εγώ από την πλευρά μου, κύριοι συνάδελφοι, έχω να πω ότι το μουσείο αυτό προσέφερε επί σειρά ετών στον πολιτισμό του νησιού μας τεράστια –να χρησιμοποιήσω την λέξη κέρδη- στον πολιτισμό μας. Και θα ήθελα να ζητήσω, χωρίς να υπεισέρχομαι στις διαφορές και στα δικαστικά θέματα, την με οποιοδήποτε τρόπο συνέχιση της λειτουργίας αυτού του πολιτιστικού κέντρου που λειτουργούσε μέχρι τώρα στο νησί. Εμείς δεν μπαίνουμε στα προσωπικά θέματα και στις αδελφικές διενέξεις για το κτήριο. Εμείς, υποστηρίζουμε και βεβαίως αναδεικνύουμε την λειτουργία του μουσείου που έχει συμβάλλει τα μέγιστα στον πολιτισμό και στην εν γένει προβολή της Νάξου στον τομέα αυτόν και του Δήμου μας ευρύτερα, μέλος του οπίου αποτελεί και το νησί μας. Το διευκρινίζουμε αυτό.

Λοιπόν: Συμφωνούμε να βγει ψήφισμα που να υποστηρίζει την αναγκαιότητα της λειτουργίας του μουσείου. Εμείς, θέλουμε τη συνέχιση της λειτουργίας του μουσείου. Εκεί ή σε κάποιο άλλο κτήριο. Δεν επιθυμούμε το κλείσιμο του μουσείου». Και είχαμε την ομόφωνη απόφαση από το Δημοτικό Συμβούλιο…

Από εκεί και πέρα, ο χώρος είναι άδειος… Πριν από δέκα περίπου ημέρες ο κος Νίκος Καραβίας πήρε και τα τελευταία αντικείμενα και πλέον έχει μεταφέρει τις πολιτιστικές δραστηριότητες στον Αγιο Προκόπιο για την καλοκαιρινή σεζόν.. Όμως, οι χώροι του Μουσείου είναι άδειοι. Και φωνάζουν… Ζητούν και πάλι την ενεργοποίηση του…

Ιστορία

Ο πύργος Della Rocca-Barozzi βρίσκεται στην βορινή είσοδο του Κάστρου της Νάξου, τη λεγόμενη «Τρανή» Πύλη, δεξιά όπως εισερχόμαστε. Κτίστηκε στις αρχές του 13ου αιώνα από τους Ενετούς, κυρίαρχους τότε της Νάξου και των Κυκλάδων και επισκευάστηκε το 1694 από τον σταυροφόρο Sforza Castri όπως είναι γραμμένο με επιγραφή στο Κύριο Δωμάτιο του Πύργου. Οι τοίχοι του Πύργου (φάρδους 6 μ. στην βάση και 1,65 μ. στην κορυφή) είναι λιθόκτιστοι. Τα υλικά που κυρίως έχουν χρησιμοποιηθεί είναι μαρμάρινοι και γρανιτένιοι ογκόλιθοι που προέρχονται κατά μεγάλο μέρος από ερείπια αρχαιοελληνικών και βυζαντινών κτηρίων. Ο Πύργος αποτελείται από τον κυρίως όροφο (σαλόνι, υπνοδωμάτια, τραπεζαρία, κουζίνα, βιβλιοθήκη παρεκκλήσι) και υπόγεια ανεπτυγμένα σε τέσσερα επίπεδα.

Στις μέρες μας, ένα από τα μέλη της οικογένειας, ο κ. Νίκος Καραβίας (μαζί με τους συνεργάτες του), ξεναγεί με πολύ χαρισματικό τρόπο τον επισκέπτη στα πολυάριθμα δωμάτια του σπιτιού όπου στεγάζονται έπιπλα και χρηστικά αντικείμενα των χρόνων της ακμής του, όπως επίσης και φορεσιές, όπλα αλλά και πίνακες που απεικονίζουν τον τρόπο ζωής των ευγενών σε προηγούμενους αιώνες.  Άξιες λόγου είναι επίσης και οι μουσικές εκδηλώσεις (τζαζ, κλασικής κιθάρας, πιάνου, κ.ά.), που πραγματοποιούνται στους χώρους του αρχοντικού από τον Απρίλιο έως και τον Οκτώβριο, στις οποίες μεταξύ των άλλων συμμετέχουν και ντόπιοι καλλιτέχνες.

Και όπως διαβάζουμε ακόμη στο διαδίκτυο «Καθώς περάσαμε την πόρτα του μουσείου, αμέσως περάσαμε και σε μια άλλη εποχή. Και περπατούσαμε από το ένα δωμάτιο στο άλλο και παρατηρούσαμε ότι τα πάντα ήταν τοποθετημένα με προσοχή κι επιμέλεια, πιστέψαμε πολλές φορές πως θα δούμε και τους παλιούς ένοικους να ξεπροβάλλουν από κάποια γωνιά, αφού όλα έμοιαζαν σαν να τα είχαν αφήσει εκεί και τους περίμεναν… Πολύ όμορφος χώρος!!!

Με πληροφορίες από την εφημερίδα «Κυκλαδική»

Πηγη naxospress.gr

O NAOΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΥ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑΝΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Γραφει ο Δρ.Αιμίλιος Δασύρας

                                            Πρόεδρος, »Ομοσπονδία Συνδέσμων Ελλήνων Καθολικών»

Ενα απο τα ιστορικά-θρησκευτικά μνημεία των Χανίων ειναι καο ο Ναός με την Μονή του Αγίου Φραγκίσκου,των Φραγκισκανών Μοναχών. Βρίσκεται στην οδό Χάληδων και ειναι ο μεγαλύτερος Ενετικός Καθολικός Ναός της πόλης μας, ο οποίος χτίστηκε στις αρχές του 14ου αιώνα. Απέναντι απο τον Ναό του Αγίου Φραγκίσκου υπάρχει, πάντα σε ολα τα μερη του κόσμου, ο ναός της Αγίας Κλάρας,η οποία ηταν μια απο τις πιστές μαθήτριές του Αγ.Φραγκίσκου και η οποία ιδρυσε το »Τάγμα των Φραγκισκανισών καλογραιών» , » Le Monache Clarisse» , oπως τις ονομάζουν μέχρι σήμερα. Ο ναός της Αγ.Κλάρας δεν υπάρχει σήμερα, καταστραφηκε απο τους βομβαρδισμούς στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οπως καταστράφηκαν και αλλα μικρά παρεκκλήσια που υπήρχαν στην περιοχή και διακρίνονται στον Ενετικό Χάρτη.

Ο Ναός του »Φτωχούλη του Θεού» ,οπως ειχε ονομασει ο Νίκος Καζαντζάκης τον Αγιο Φραγκίσκο, εχει υποστεί πολλές αλλαγές και περιπέτειες κατά το »Διάβα των Αιώνων».

  1. Στις αρχές του 14ου αιώνα χτίστηκε ο Ναός και η Μονή των Φραγκισκανών Μοναχών απο τούς Ενετούς και λειτούργησε ως Καθολικός Ναός μεχρι στα 1645.
  2. Οταν τα Χανια πέφτουν στις ορδές των Οθωμανών, οι τουρκοι μετατρέπουν τον Ναό σε Τέμενος με την ονομασία » Γιουσούφ Πασά Τζαμισί ».

3.Με την ανταλλαγη των πληθυσμών και την αναχώρηση των τούρκων, περιπου στα 1924, μετατρέπεται σε κινηματογράφο με την ονομασία » Ιδαίον Αντρον  », του επιχειρηματία Σπανδάγου.

  1. Στη συνέχεια γίνεται » Κοσμικό κεντρο διασκέδασης »,  »Cafe’  Sntan» γυρω στα 1930.
  2. Kατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί το μετέτρεψαν σε φυλακές οπου ειχαν βαλει Ρώσους αιχμαλώτους πολέμου. Ο παππούς μου και ο πατέρας μου, μου διηγόντουσαν οτι μόλις βράδυαζε πήγαιναν κρυφά και κατω απο την σιδερενια πόρτα που υπήρχε στην εισοδο,εβαζαν για τους αιχμαλώτους οτι μπορούσαν, απο ψωμι,ελιες,τσιγαρα. Ο Γερμανός σκοπός φύλαγε στην παρακατω στοά που υπάρχει επί της οδού Χάληδων και ετσι δεν γινόντουσαν αντιληπτοί.
  3. Μετά τον πόλεμο μετατράπηκε σε αποθήκη στρατιωτικού υλικού. Τα στρατιωτικά οχήματα μπαινόβγαιναν για να φορτωσουν και η εισοδος εκλεινε με μια τεράστια σιδερένια πόρτα συρόμενη σε ραγες.
  4. Αποθήκη υλικου πολέμου παρέμεινε εως το 1963. Τοτε μεταφέρθηκε εκει το Αρχαιολογικό Μουσείο ,από το » Γιαλί Τζαμισί » ( στο Συντριβάνι ) οπου στεγαζόταν.

Μέχρι και σήμερα παραμένει το Αρχαιολογικό Μουσείο των Χανίων.

Πόσες περιπέτειες και ταλαιπωρίες δεν πέρασε ο Ναός του  »Φτωχούλη του Θεού » , τόσες οσες  και ολη Του η Ζωή, που ηταν μία Ανθρωπινη ταλαιπωρία και αγωνία στην αναζήτηση του Θείου.

Αιμιλιος Δασυρας

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

1, Χαρτης Ενετικός οπου διακρίνεται η οδος (σημερα) Χάληδων , ο Ναός και Μονη του Αγ.Φραγκισκου (αριστερά) και απέναντι ο Ναός της Αγιας Κλάρας.

2.3. Το εσωτερικό σημερα του Ναού,ως Αρχαιολογικό Μουσείο.

  1. Το εξωτερικό του Ναού επι της οδού Χάληδων.