Αρχείο κατηγορίας Σεβασμιότατος Νικόλαος

ΤΑΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ή Ο ΠΛΟΙ- ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ !

Εντός Ιουλίου γιορτάσθηκε, με απλότητα, στα νησιά των Εκκλησιαστικών Επαρχιών που ποιμαίνει, η 25ετία Αρχιεροσύνης του Σεβασμιοτάτου π. Νικολάου Πρίντεζη. Ας μού επιτραπεί μια προσωπική μαρτυρία για την προσωπικότητα και το έργο του “ τελευταίου Ιεράρχη του προηγούμενου αιώνα ”

Πράγματι ο Αρχιεπίσκοπος Νάξου – Τήνου εκλέχθηκε το μακρινό 1993, σε μια εποχή που η καθολική εκκλησία της χώρας, για όποιον δε θυμάται, αντιμετωπιζόταν ακόμα εχθρικά από την κοινή γνώμη λόγω “ μακεδονικού ” ( δηλ. της υποτιθέμενης υποστήριξης της Αγίας Έδρας στο νεοσύστατο κράτος) Καμία σχέση λοιπόν με τη συμπάθεια που αντιμετωπίζεται η εκκλησία μας μετά την επίσκεψη του αείμνηστου Αγίου Πάπα Ιωάννη Παύλου Β το 2001 στην Αθήνα και τη δημοφιλία του Πάπα Φραγκίσκου που ήρθε στη Λέσβο.

Επίσης καμία σχέση με τις τωρινές καλές σχέσεις με την πλειοψηφία της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως αυτές αποδείχθηκαν στις τελευταίες χειροτονίες Ιεραρχών σε Σύρο και Αθήνα και στην αναγνώριση του έργου του Αρχιεπίσκοπου Κερκύρας και επιφανούς θεολόγου π. Ιωάννη Σπιτέρη.

Το μακρινό 1993, δεν υπήρχε επίσημη ορθόδοξη εκπροσώπηση στην ανάληψη καθηκόντων του νέου καθολικού Ιεράρχη, μόνο ο γνωστός ορθόδοξος θεολόγος Γιώργος Μουστάκης, με δική του πρωτοβουλία, ταξίδεψε από Αθήνα σε Τήνο, για να είναι παρών. Επίσης υπήρχαν πολιτικά πρόσωπα των Κυκλάδων, με γνωστότερο την τότε Υπουργό κα Ελισ. Παπαζώη.

Πώς θα τα πήγαινε λοιπόν ένας ακόμα Συριανός ( όπως και ο προκάτοχός του Σεβασμιότατος Ιωαν. Περρής ) στην Αρχιεπισκοπή Νάξου – Τήνου, ήταν η απορία πολλών Τηνιακών… ΑΝΕΛΠΙΣΤΑ ΚΑΛΑ η εκ των υστέρων απάντηση !

Ο νέος Ιεράρχης πραγματικά “ απλά και ταπεινά ” αλλά αποφασιστικά άρχισε να γνωρίζει το νέο περίγυρο. Όλοι, από τον απλό αγρότη ως τον πολιτικό παράγοντα, είδαν ένα πρόσχαρο, φιλικό άνθρωπο που αντιμετώπιζε όλους τους συνομιλητές ισότιμα και ποτέ αφ’ υψηλού και προσπαθούσε να βρίσκει λύσεις σε προβλήματα. Μεθοδικά, με επιμονή και υπομονή.

Η Τήνος, ακόμα, είχε ιερείς σε παραγωγική ηλικία και ποίμνιο που φρόντιζε τις πολλές καθολικές εκκλησίες του νησιού. Όμως τα έσοδα της Αρχιεπισκοπής ήταν λίγα και οι ανάγκες, υλικές και ποιμαντικές, των άλλων νησιών που ανέλαβε επείγουσες. Οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες δύσκολες. Όποιος θυμάται π.χ. τον αείμνηστο π. Θεόφιλο Φρέρη να θαλασσοπνίγεται 10 μήνες το χρόνο για να εξασφαλίζει τη θεία λειτουργία στη Μύκονο ( όπου, κάθε φορά έπρεπε να αναζητεί στέγη ) ή τους τηνιακούς ιερείς που εξυπηρετούσαν, μέσω Μυκόνου ή … Αθήνας, Σάμο, Χίο και Μυτιλήνη μπορεί να το καταλάβει ! Ευτυχώς σε Άνδρο και Πάρο η πρόσβαση ήταν ευκολότερη.

Δε θα αναφερθώ στο έργο του εντός Τήνου. Οι περισσότεροι το γνωρίζουν ή μπορούν να το διαπιστώσουν. Σε επίπεδο ποιμαντικό και διοικητικό, σχέσεων με την ορθόδοξη εκκλησία, ανάδειξης του νησιού ως τουριστικό προορισμό, πίεσης προς τοπικές και πολιτικές αρχές για επίλυση προβλημάτων ακτοπλοΐας, ύδρευσης, σκουπιδιών …

Απλά να θυμίσω την προσπάθεια αξιοποίησης του κτιρίου της Επισκοπής στη Ξινάρα, τις συνεχείς εκκλήσεις και συναντήσεις του με όποιον μπορεί να βοηθήσει στην αξιοποίηση του Συγκροτήματος Ουρσουλινών στα Λουτρά, τον ραδιοφωνικό σταθμό και αργότερα και ως σήμερα την ιστοσελίδα ΚΑΝΤΑΜ, τις προσπάθειες, που φαίνεται να επιτυγχάνουν, για μόνιμη παρουσία νέων μοναχικών ταγμάτων στο νησί.

Λίγοι όμως γνωρίζουν τι παρέλαβε και τι υπάρχει σήμερα στα υπόλοιπα νησιά.

Στην ιστορική έδρα της Αρχιεπισκοπής, τη Νάξο, ο π. Μανώλης Ρεμούνδος εξασφάλιζε την ποιμαντική φροντίδα. Επίσης ήταν και παραμένει ενεργός στα πολιτιστικά δρώμενα του νησιού.

Στα υπόλοιπα νησιά, ενοριακοί ναοί υπήρχαν, αλλά σε κακή κατάσταση και χωρίς υποδομές φιλοξενίας ιερέα, πλην Χίου. Νεκροταφεία και άλλοι ναοί ήταν σε εγκατάλειψη. Μόνιμος ιερέας πουθενά.

Αυτή την πραγματικότητα ο Αρχιεπίσκοπος Νικόλαος άλλαξε με πολύ κόπο και συνεχή προσωπική παρουσία “ επί τόπου ”, όπου υπήρχε ποιμαντική ανάγκη.

Έχει περάσει χιλιάδες ώρες ταξιδεύοντας, εν πλω συνήθως και σπάνια αεροπορικώς. Συμπαραστάτες του οι ιερείς της Αρχιεπισκοπής, άλλοι ιερείς και μοναχικά τάγματα που εξασφάλιζαν ποιμαντική εξυπηρέτηση των νησιών και λαϊκοί συνεργάτες Στόχος η εξυπηρέτηση των πιστών, ανεξαρτήτως καταγωγής και οικονομικού επιπέδου: μόνιμοι κάτοικοι και τουρίστες, έλληνες και οικονομικοί μετανάστες, εσχάτως και πρόσφυγες.

Οι ναοί ανακαινίσθηκαν, άλλοτε με τη συμπαράσταση και άλλοτε με την εχθρότητα τοπικών παραγόντων, που επιθυμούσαν την καταπάτηση (καθολικής) εκκλησιαστικής περιουσίας. Άλλοι ιεροί χώροι επισκευάσθηκαν και είναι πλέον σε χρήση. Το συγκρότημα των Ουρσουλινών στη Νάξο, μετά από πολλές περιπέτειες, αρχίζει να αναδεικνύεται, Περίπλοκα νομικά ζητήματα όπως η διευθέτηση του κτιριακού συγκροτήματος, εντός του οποίου ήταν και ο ενοριακός ναός στο Βαθύ Σάμου, ολοκληρώθηκαν. Χώρος φιλοξενίας ιερέα και ενοριακό γραφείο στη Μύκονο δημιουργήθηκε, με την αγορά κατάλληλου χώρου… Οι ναοί της Άνδρου και της Πάρου επίσης ανακαινίσθηκαν και εξασφαλίσθηκε η τακτική χρήση τους.

Το σημαντικότερο : υπάρχει ξανά μόνιμη έμψυχη παρουσία της εκκλησίας με τον π. Λέοντα Κισκίνη στη Χίο, το διάκονο Μάριο Φώσκολο στη Σάμο και τον υποδιάκονο Λέων Μήτσημ στη Μυτιλήνη.

Επίσης στη Νάξο ο π, Γεώργιος Παλαμάρης ανέλαβε να συνεχίσει το έργο του π. Μ. Ρεμούνδου.

Επιπλέον σε όλα τα νησιά υπάρχει έντονη κοινωνική παρουσία της Κάριτας.

Όλα αυτά τα χρόνια ήρθε σε επαφή με χιλιάδες ανθρώπους. Γνώρισε εκατοντάδες παράγοντες του δημόσιου βίου. Συγκρούσθηκε για το καλώς εννοούμενο συμφέρον της εκκλησίας με υπηρεσιακούς και πολιτικούς παράγοντες Έγινε δεκτός και αγνοήθηκε από μητροπολίτες. Υποδέχθηκε 2 Πάπες, τον τελευταίο στην Λέσβο. Η απόσταση που διένυσε από την ταπεινή χειροτονία του το 1993 ως σήμερα που είναι πανελληνίως γνωστός είναι μεγάλη. Αξίζει κάθε αναγνώρισης, εκτός και εντός καθολικού χώρου, γιατί έχει τρόπο ζωής και συμπεριφορά απλού ιερέα . Όπως μάς διδάσκει πλέον και ο Πάπας Φραγκίσκος…

Επίσης ξέρει ν` αναγνωρίζει λάθη του και να τα διορθώνει. Όπως επίσης κάνει ο Πάπας Φραγκίσκος.

Ο αρχιεπίσκοπος π. Νικόλαος, έχοντας παραιτηθεί από διετίας, λόγω συμπλήρωσης των 75 ετών και αναμένοντας το διάδοχό του, όποτε αποφασίσει η Αγίας Έδρα,, συνεχίζει ακάθεκτος το ποιμαντικό του έργο. Εύχομαι σύντομα να δει ανακαινισμένα και τα παρεκκλήσια σε Χίο και Σάμο, για τα οποία τόσο πολύ προσπαθεί.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΒΑΝΤΗΣ

Πηγή: Εφημερίδα ΚΑΘΟΛΙΚΗ kantam.gr

Η ΛΙΤΑΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΔΩΡΕΑΣ ΣΤΗ ΝΑΞΟ

Κάθε χρόνο η λιτάνευση της Αγίας Δωρεάς του Κυρίου στο νησί της Νάξου, αποτελεί ένα εξαιρετικό γεγονός, το οποίο χαίρονται και συμμετέχουν, όχι μόνο τα μέλη της εδώ ενοριακής μας κοινότητας αλλά και ένας μεγάλος αριθμός επισκεπτών του νησιού, οι οποίοι μάλιστα το φετινό καλοκαίρι είναι εντυπωσιακά μεγάλος.

Η φετινή λιτάνευση απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη επισημότητα χάρη στην παρουσία του Αποστολικού Νουντσίου, Σεβασμιοτάτου κ. Savio Hon Tai Fai, ο οποίος ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του Σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου μας , π. Νικολάου, πραγματοποίησε τριήμερη επίσκεψη στην έδρα της Αρχιεπισκοπής Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου.

Το απόγευμα της Κυριακής 22 Ιουλίου 2018 τελέστηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην οποία προΐστατο ο Σεβασμιότατος Αποστολικός Νούντσιος και συλλειτούργησαν μαζί του: Ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπός μας, π. Νικόλαος, ο Γενικός  Βικάριος της Αρχιεπισκοπής μας, π. Φραγκίσκος Βιδάλης και ο Αρχιεπισκοπικός Επίτροπος Νάξου και Πάρου Πανοσιολογιότατος π. Μανώλης Ρεμούνδος, ο Εφημέριος του Μητροπολιτικού μας Ναού π. Γεώργιος Παλαμάρης, ο π. Μάρκος Βιδάλης του Κλήρου της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Καθολικών Αθηνών  και ο π. Ιωσήφ Πρίντεζης του Κλήρου της  Επισκοπής Σύρου. Καθήκοντα τελετάρχη εκτελούσε ο εφημέριος της Ποιμαντικής Ενότητας Στενής Τήνου, π. Ιωάννης Σκλάβος.

Στην αρχή της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιότατος π. Νικόλαος υποδέχθηκε τον Αποστολικό Νούντσιο λέγοντας:

Σεβασμιότατε Εκπρόσωπε του Αγίου Πατέρα Πάπα Φραγκίσκου,

Η Ιερά Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου, ο κλήρος και τα λαϊκά μέλη της Εκκλησίας της Νάξου και εγώ προσωπικά, καλωσορίζουμε με πολλή χαρά, τον άξιο εκπρόσωπο του Αγίου Πατέρα του Πάπα Φραγκίσκου στην Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος και Αποστολικό Νούντσιο στην Πατρίδα μας.

Μετά την όμορφη και συγκινητική μαρτυρία πίστης και κοινωνίας που ζήσαμε μαζί σας στην Τήνο, πριν από μερικές ημέρες, σήμερα είμαστε και πάλι μαζί. Σήμερα είμαστε λοιπόν ευτυχείς, διότι ο Κύριος, μάς κάνει ένα διπλό δώρο.

Το πρώτο δώρο είναι το Σώμα και το Αίμα του, μέσα από το Μυστήριο της Ευχαριστίας το οποίο πανηγυρίζουμε σήμερα  με κάθε επισημότητα και ο Κύριος σε λίγο θα είναι παρών κάτω από τα καθαγιασμένα είδη του άρτου και του οίνου.

Το δεύτερο δώρο είναι η δική σας παρουσία η οποία αποτελεί για μας  σημείο κοινωνίας με τον Επίσκοπο Ρώμης, τον Άγιο Πατέρα Πάπα Φραγκίσκο.

Καλώς ήλθατε λοιπόν στο φιλόξενο νησί της Νάξου, όπου και η Μητροπολιτική μας Έδρα. Σας ευχόμαστε μια ευχάριστη παραμονή μαζί μας. Εμείς θα κάνουμε ότι  είναι δυνατόν ώστε κατά την εδώ παραμονή σας, να αισθανθείτε σαν στο σπίτι σας.

Επέλεξα για σας, ένα συμβολικό δώρο, σας παραδίδω ένα συμβολικό κλειδί με το οποίο θα μπορείτε να ανοίγετε δύο πόρτες: του Μητροπολιτικού μας Ναού και της καρδιάς μας.

Μετά την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου ο Σεβασμιότατος Νούντσιος μίλησε στην συναγμένη Εκκλησία και είπε:

 Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,

Είναι μεγάλη χαρά για μένα να βρίσκομαι εδώ, ως προσκυνητής για να προσευχηθώ μαζί σας  σήμερα  εορτή της Αγίας Δωρεάς, στην οποία θυμόμαστε τα λόγια του Ιησού:

«Λάβετε, φάγετε … Τούτο εστί το σώμα μου, το υπέρ υμών παραδιδόμενον.»

«Τούτο εστί το ποτήριον του αίματός μου, το υπέρ υμών και πολλών εκχυνόμενον».

Ωστόσο, αυτά τα λόγια του Ιησού φάνηκαν στους ανθρώπους πολύ δύσκολα και σκληρά για να τα  πιστέψουν. Και φυσικά προκάλεσαν διαμάχες και αμφιβολίες μεταξύ των μαθητών.

Το 1263 Χίλια διακόσια εξήντα τρία ένας Γερμανός ιερέας, ο Πέτρος από την  Πράγα έκανε προσκύνημα στη Ρώμη.  Έτσι  σταμάτησε στην Μπολσένα (Bolsena) της Ιταλίας για να τελέσει τη Θεία Ευχαριστία στην εκκλησία της Αγίας Χριστίνας..

Τον καιρό  εκείνο ο ιερέας, επηρεασμένος από ορισμένους σύγχρονους θεολόγους,  βασανιζόταν από αμφιβολίες, αν ο Ιησούς ήταν πραγματικά παρών στο καθαγιασμένο ψωμί. Προσευχήθηκε ειλικρινά για να έχει τη  φώτιση του Θεού. Απαντώντας στην προσευχή του, ο Ιησούς έκανε ένα θαύμα. Μετά την προσευχή της καθαγίασης της Θείας Ευχαριστίας, άρχισε να ρέει αίμα από το καθαγιασμένο ψωμί πάνω στο βωμό. Ο ιερέας Πέτρος ανέφερε αυτό το θαύμα στον Πάπα Ουρβανό τον Τέταρτο IV, ο οποίος ήταν τότε κοντά στο Ορβιέτο (Orvieto) της Ιταλίας.

Ο Πάπας, αφού έλεγξε όλα τα γεγονότα, δήλωσε ότι συνέβη ένα θαύμα. Το θαύμα επιβεβαιώθηκε και από οράματα που εμφανίστηκαν στη St Juliana de Cornillon, μια μοναχή της Λιέγης. Σε αυτά τα οράματα ο Ιησούς ζητούσε μια τέτοια γιορτή.

Κατά το επόμενο έτος, το 1264 χίλια διακόσια εξήντα τέσσερα, ο Πάπας Ουρβανός ο τέταρτος καθιέρωσε το Corpus Christi ως γιορτή για την Παγκόσμια Εκκλησία και ανέθεσε σε θεολόγους να γράψουν ύμνους για τη γιορτή αυτή. Μεταξύ των θεολόγων ο πιο σημαντικός ήταν ο Άγιος Θωμάς Ακινάτης, που άκουσε το Χριστό να τον καλεί λέγοντας

«Ψάλε. Αυτό είναι το σώμα μου (…) Αυτό είναι το αίμα μου, της διαθήκης, που χύνεται για χάρη των πολλών.»

Στην Ελλάδα η γιορτή του Corpus Christi ονομάζεται επίσης της Αγίας Δωρεάς. Γιατί; Σε έναν από τους ύμνους που συνέθεσε ο Άγιος Θωμάς, βρίσκουμε μια καλή απάντηση.

in supremae nocte coenae,  Recumbens cum fratribus,

Observata lege plene, Cibis in legalibus,

Cibu Imturbae duo denae, Se dat suis manibus.

Το βράδυ του τελευταίου Δείπνου ο Ιησούς συνέτρωγε με τους αδελφούς Του. Αφού τήρησαν πλήρως τις καθορισμένες υποχρεώσεις του Πάσχα, προσφέροντας  το φαγητό στους Δώδεκα, τους δίνει τον εαυτό Του με τα ίδια Του τα χέρια.

Το φαγητό που ο Ιησούς έδωσε στους αγαπημένους του μαθητές δεν ήταν πλέον απλό ψωμί αλλά ο άρτος της ζωής που κατέβηκε από τον ουρανό. Ήταν ο Χριστός που μας έδωσε τον εαυτό Του με τα χέρια Του. Τα χέρια του Ιησού; Πού είναι? Μια καλή απάντηση μπορεί να βρεθεί στην ιστορία που έλεγε ένας ιεραπόστολος.

Η Xiao-Mei , ένα μικρό κορίτσι της Κίνας τριών ετών, ζούσε  σε ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, μαζί με τη μητέρα της , η οποία αρνιόταν να εγκαταλείψει την πίστη της.

Μεταξύ των κρατουμένων υπήρχαν επίσης κάποιοι ιερείς. Μπορούσαν να παίρνουν λίγο ψωμί και να τελούν τα Θεία Μυστήρια.  Με αυτόν τον τρόπο οι πιστοί μεταλάμβαναν την θεία κοινωνία.

Παρά την αυστηρότητα που επικρατούσε , η μικρή Χιαο ελεύθερη γύριζε σε όλους τους χώρους, ακόμη και στην απομόνωση, όπου ήταν κρατούμενη μία χριστιανή γυναίκα. Με θάρρος η Xiao-Mei έβαζε το καθαγιασμένο ψωμί στο κλειστό χέρι της, και αφού το έκρυβε στα μανίκια της το πήγαινε στη γυναίκα.

Αργότερα, η μητέρα της Xiao-Mei απελευθερώθηκε και επέστρεψαν  στο χωριό τους. Η Xiao-Mei ήταν μόνο πέντε ετών, αλλά ζήτησε από έναν ιεραπόστολο ιερέα που κρυβόταν στο χωριό να της δώσει τη Θεία Κοινωνία. Ήξερε ότι το  καθαγιασμένο ψωμί ήταν ο Ιησούς και τον αγαπούσε  πάρα πολύ, πολύ περισσότερο και από τον εαυτό της.

Ο ιερέας της επέτρεψε να λάβει την Πρώτη Κοινωνία και λίγο αργότερα και το Μυστήριο του Χρίσματος.

Τελικά ο ιερέας δεν μπορούσε πλέον να κρύβεται και εκδιώχθηκε από την Κίνα.

Παρόλα αυτά θυμόταν πάντα αυτό που του είχε πει η Xiao-Mei: «Δεν φοβάμαι γιατί τώρα έχω μαζί μου τον Ιησού και το Άγιο Πνεύμα, και θα ήθελα να φέρω τον Ιησού στους άλλους».

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,

Σήμερα ο Ιησούς δίνει τον εαυτό Του ως αγία  δωρεά στον λαό Του. Όμως  υπάρχει μια απλή ερώτηση.

Θέλουμε να είμαστε τα χέρια του Ιησού;

Οι Δώδεκα Απόστολοι, ο Πέτρος της Πράγας, η Αγία Juliana de Cornillon, ο Πάπας Ουρβανός ο τέταρτος , ο Άγιος Θωμάς Ακινάτης , η Xiao-Mei και πολλοί άλλοι είναι τα χέρια του Ιησού. Ας προσευχηθούμε ώστε να  μπορούμε επίσης να είμαστε  τα χέρια του Ιησού δίνοντάς Τον και σε άλλους.

Μετά τη Θεία Λειτουργία έγινε η λιτάνευση των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων στους γραφικούς δρομίσκους του ιστορικού Κάστρου και αφού στάθμευσε ειδικό προσκυνητάρι που είχε στηθεί έξω από το σπίτι Καραβία  και στην πανέμορφη «καπέλα του Σανούδου», επανέκαμψε στο Ναό, όπου αναπέμφθηκε ειδική δέηση και δόθηκε η τελική ευλογία για του Παναχράντου Μυστηρίου.

Πριν την απόλυση η χορωδία του Ναού έψαλε πολυχρόνιο ευφημισμό για τον Άγιο Πατέρα τον Πάπα Φραγκίσκο, τον Αποστολικό Νούντσιο, Σεβασμιότατο κ. Savio Hon Tai Faiκαι για τον Αρχιεπίσκοπό μας π. Νικόλαο.

Τα ασματικά μέρη της Θείας Λειτουργίας και της λιτάνευσης των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων έψαλε  η μικτή πολυφωνική χορωδία MANUS APERTAE, η οποία εντυπωσίασε τους πάντες.

Μετά την απόλυση έγινε η καθιερωμένη δεξίωση στην αίθουσα υποδοχής της Αρχιεπισκοπής στην οποία προσκαλέστηκε να παραστεί όλη η Εκκλησία.

Ευχαριστούμε όλους εκείνους που φρόντισαν και συνέβαλαν με τα χαρίσματά τους στην πανηγυρική τέλεση του Μυστηρίου της Ευχαριστίας και στη λιτάνευση των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων, που είναι η Μεγάλη και Αγία Δωρεά του Κυρίου.

Ευχαριστούμε επίσης τις πολιτικές και στρατιωτικές Αρχές του νησιού που μας τίμησαν με την παρουσία τους.

Φωτογραφίες Ρεμούνδος Ιερώνυμος

Πηγη kantam.gr

25η Επέτειος Αρχιερατικής Χειροτονίας του Σεβ/τατου Νικόλαου Πρίντεζη

Ήταν 29 Απριλίου του 1993 όταν ήχησαν χαρμόσυνα οι καμπάνες στους ναούς της Τήνου για την εκλογή νέου Αρχιεπισκόπου. Χαρά που μοιράστηκε και η ενορία της Βάρης, καθώς ο μέχρι εκείνη την ημέρα εφημέριός της π.Νίκος Πρίντεζης επιλέχτηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο το 2 για να γίνει ο νέος Αρχιεπίσκοπος Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου, και Αποστολικός Τοποτηρητής της Επισκοπής Χίου και Μητροπολίτης παντός Αιγαίου.  Χαρά αλλά και λύπη μαζί που θα έχαναν τον επί πολλά έτη εφημέριό τους. Δεν ήταν λίγοι οι πιστοί εκείνοι από τη Βάρη, αλλά και από ολόκληρη τη Σύρο, που στις 4 Ιουλίου 1993 στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας του Ροδαρίου στην Ξυνάρα της Τήνου, πλημμυρισμένοι από χαρά και με δάκρυα συγκίνησης βροντοφώναξαν «ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ! ΑΞΙΟΣ!» όταν ο ακούραστος εργάτης στον αμπελώνα του Κυρίου π.Νίκος, χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος από τον Προκάτοχό του Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη Περρή και όλους τους Αρχιερείς της καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος.

Φέτος στις 4 Ιουλίου 2018 συμπληρώνονται 25 χρόνια από εκείνη την ημέρα. Στον ίδιο Ναό καλούμαστε όλοι  στις 4 Ιουλίου και ώρα 19:00    να ευχαριστήσουμε τον Κύριο για όσα χάρισε μέχρι σήμερα στον Αρχιεπίσκοπο Νικόλαο και να του ζητήσουμε να συνεχίζει να τον στηρίζει και να του χαρίζει υγεία για να ποιμαίνει τον λαό της Τήνου αλλά και τους πιστούς της μεγάλης  ανά τα νησιά του Αιγαίου επαρχίας του

Σ.ΔΟΥΡΑΤΣΟΥ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Σεβασμιότατος π. Νικόλαος Πρίντεζης προέρχεται από τον εφημεριακό κλήρο της Εκκλησιαστικής Επαρχίας της Σύρου. Γεννήθηκε στη Βάρη της Σύρου στις 21 Φεβρουαρίου του έτους 1941. Ολοκλήρωσε τη Δημοτική και Μέση εκπαίδευση στο Λεόντειο Λύκειο των Μαριανών Αδελφών στην Αθήνα. Από το 1960-1966 σπούδασε Φιλοσοφία και Θεολογία στο Ποντιφικό Γρηγοριανό Πανεπιστήμιο της Ρώμης ως μαθητής του εκεί Ελληνικού Κολεγίου. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του και απέκτησε το πτυχίο της Φιλοσοφίας και Θεολογίας. Χειροτονήθηκε Ιερέας στις 19 Δεκεμβρίου του έτους 1965 στη Βάρη της Σύρου από τον Επίσκοπο Γεώργιο Ξενόπουλο.

Διετέλεσε εφημέριος: του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Γεωργίου στην Άνω Σύρο και στη συνέχεια για 25 χρόνια εφημέριος της Ενορίας της Αμιάντου Συλλήψεως στη Βάρη με ταυτόχρονη εξυπηρέτηση για τρία χρόνια και της Ενορίας της Μεταστάσεως της Θεοτόκου στο Μάννα Σύρου. Διατέλεσε για τρία χρόνια Διευθυντής του Διεπαρχιακού Ιεροσπουδαστηρίου της Καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος με έδρα την Ποσειδωνία Σύρου, Γραμματέας του Δευτεροβάθμιου Διεκκλησιαστικού της Σύρου, Γραμματέας του Συνδέσμου Καθολικού Εφημεριακού Κλήρου Ελλάδος, μέλος άλλων επαρχιακών και διεπαρχιακών θεσμών και δίδαξε το μάθημα των Θρησκευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση της Σύρου και της Τήνου

Στις 29 Απριλίου 1993 ο Πάπας Ιωάννης-Παύλος 2ος τον ονόμασε Αρχιεπίσκοπο-Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου, Αποστολικό Τοποτηρητή της Επισκοπής Χίου και Μητροπολίτη παντός Αιγαίου. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στις 4 Ιουλίου του έτους 1993 στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας του Ροδαρίου στην Ξινάρα από τον Προκάτοχό του Αρχιεπίσκοπο Ιωάννη Περρή και όλους τους Αρχιερείς της καθολικής Εκκλησίας της Ελλάδος. Παραμένει Γενικός Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου της Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος από το έτος 1978.

Πηγη: episkopisyrou.gr

ΓΛΥΚΟΧΑΡΑΖΕΙ !

Η προγραμματισμένη από καιρό επίσκεψη έγινε με σκοπό να εξεταστούν οι λεπτομέρειες για την εγκατάσταση στην τοπική μας Εκκλησία μιας νέας μοναχικής κοινότητας από δύο ή τρείς αδελφές, οι οποίες θα εγκατασταθούν πριν το τέλος του χρόνου.

Η παρουσία της αδελφής Επαρχιακής είναι η συγκεκριμένη απάντηση στην πρώτη επιστολή του Αρχιεπισκόπου μας, που απευθύνθηκε στο μοναχικό αυτό τάγμα για πρώτη φορά στις 9/12/2010 ζητώντας το ενδεχόμενο εγκατάστασης στην Εκκλησία μας μιας μοναχικής κοινότητας αποτελούμενης από δύο ή τρεις μοναχές αυτού του νεοσύστατου τάγματος της Καθολικής Εκκλησίας. Ακολούθησε αρκετή αλληλογραφία που δημιούργησε αρκετές ελπίδες και η χθεσινή επίσκεψη ήταν το θετικό αποτέλεσμα.

Η συνάντηση έγινε σε κλίμα φιλικό, με πλήρη κατανόηση και από τις δύο πλευρές και έφερε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Έγινε ένα σταθερό  βήμα προς τα εμπρός πού απέδειξε ότι είναι ειλημμένη  ποια η απόφαση της εγκατάστασης  ήδη άρχισε να γλυκοχαράζει η ημέρα που το όνειρο μας θα γίνει πραγματικότητα.

Μετά τη συνάντηση με τον Αρχιεπίσκοπο π. Νικόλαο, οι δύο αδελφές συμμετείχαν στη Θεία Λειτουργία την οποία τέλεσε  στο Μοναστηριακό Ναό του Αγίου Αντωνίου στην Παλλάδα Τήνου, λόγω της ημέρας Τρίτης κατά την οποία αρκετοί πιστοί συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία και ανανεώνουν την ευλάβεια τους προς τον Άγιο Αντώνιο.

Πηγη: kantam.gr

Λαογραφικό Μουσείο Ουρσουλινών: Η επίσκεψη που έφερε χαμογελά αισιοδοξίας…

Το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων (ICOM), στην προσπάθειά του να αναδείξει τον ρόλο των μουσείων στη σύγχρονη κοινωνία, καθιέρωσε από το 1977 τη 18η Μαΐου ως Διεθνή Ημέρα Μουσείων (International Museum Day)

Το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων (ICOM), στην προσπάθειά του να αναδείξει τον ρόλο των μουσείων στη σύγχρονη κοινωνία, καθιέρωσε από το 1977 τη 18η Μαΐου ως Διεθνή Ημέρα Μουσείων (International Museum Day). Ας αφιερώσουμε αυτή την ημέρα στο Λαογραφικό Μουσείο Ουρσουλίνων στα Λουτρά της Τήνου!
Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες την περασμένη Πέμπτη 10 Μάιου ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Λεονταρίτης Γεώργιος μαζί με τον Έπαρχο Τήνου κ. Γιαγιά και τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Καθολικών Τήνου Νικόλαο , επισκέφθηκαν το Λαογραφικό Μουσείο Ουρσουλινών στα Λουτρά προκειμένου να δουν και να υλοποιήσουν ένα παλιό αίτημα του Σεβασμιότατου Νικόλαου, που ως σκοπό θα είχε την χρηματοδότηση του εν λόγω Μουσείου.
Το Λαογραφικό Μουσείο Ουρσουλίνων είναι ένα μουσείο, μία μικρή πόλη που είχε τα πάντα και είμαστε σίγουροι πως μετά απ αυτή την επίσκεψη ο κ. Λεονταρίτης, θα μεριμνήσει έτσι ώστε να υπάρχουν θετικές εξελίξεις σε μακροχρόνιο αίτημα της Τηνιακής κοινωνίας.
Μια πρώτη επαφή κι ας ελπίσουμε να μπουν επιτέλους οι σωστές βάσεις της διαδικασίας που απαιτείται για την αποκατάσταση ενός εκ των σημαντικότερων ιστορικών μνημείων των Κυκλάδων, με πρώτο στάδιο τη χρηματοδότηση της μελέτης και με επόμενο στόχο, μετά την ολοκλήρωση αυτής, την ένταξη του έργου σε κάποιο χρηματοδοτικό πρόγραμμα.
Η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου φαίνεται να βλέπει ζεστά τις δεσμεύσεις της, στηρίζει όλες τις παρεμβάσεις οι οποίες δημιουργούν αναπτυξιακές προοπτικές για τις τοπικές κοινωνίες και προσπαθεί αναδείξει την πολιτιστική κληρονομιά και να ενισχύσει την ιστορική μνήμη μας, κάτι το οποίο το έχει πετύχει…
Εφόσον υλοποιηθούν οι υποσχέσεις της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, πιστεύουμε ακράδαντα ότι θα μιλάμε ίσως για το καλύτερο και μεγαλύτερο Λαογραφικό μουσείο που θα βρίσκεται στην Ελλάδα.
Ένα μουσείο κόσμημα για την Τήνο. Ένα Μουσείο με τεράστια ιστορία και πρόσφορά όχι μόνο στην κοινωνία της Τήνου αλλά για όλους τους Έλληνες.
Μια μικρή πόλη που είχε τα πάντα, Δημοτικό, Οικοτροφείο, Ορφανοτροφείο Γαλλικό Γυμνάσιο, Σιδηρουργείο, Ξυλουργείο, Νοσοκομείο, Φαρμακείο, Ραφείο, Υφαντήριο, Φούρνο, Ωδείο κλπ.
Βασικό και σημαντικό για αυτό το Μουσείο είναι ότι δεν συγκεντρώσαν πράγματα από διάφορα μέρη της Τήνου και της υπόλοιπης Ελλάδος, αλλά ότι υπάρχει είναι απ αυτά που υπήρχαν στο χώρο αυτό από το 1865.
Κάποτε το Cyclades 24 είχε αναφέρει: «Το Κράτος θα έπρεπε να παρακαλέσει την Καθολική Αρχιεπισκοπή Τήνου να δεχθεί χρηματική ενίσχυση για την επισκευή του Μουσείου»
Ευχόμαστε και είμαστε σίγουροι κ. Χατζημάρκο να δείτε με αγάπη και ευαισθησία το αίτημα του Καθολικού Επισκόπου και να είστε σίγουρος ότι θα είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου.
Σήμερα γιορτάζουμε την Διεθνή Ημέρα Μουσείων , τι πιο σημαντικό , τι πιο εορταστικό να μάθουμε ότι σύντομα θα αρχίσουν οι εργασίες επισκευής του Μουσείου στα Λουτρά.
Πηγη cyclades24.gr

Η Τήνος αποχαιρέτησε τον Γιάννη Κορίνθιο

Χθες Πέμπτη  ώρα 13.00 τελέστηκε στον Ενοριακό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρα, στο χωριό Καρκάδος της Τήνου, η εξόδια ακολουθία ενός εκ των δύο θυμάτων του εργατικού ατυχήματος που έγινε στην περιοχή της Ποταμιάς Τήνου τη Δευτέρα 30  Απριλίου, του  Γιάννη Κορίνθιου.

Πλήθος κόσμου έφθασε στο Ναό για να αποχαιρετήσει τον  άτυχο εργάτη και να συμπαρασταθεί στους πονεμένους γονείς του, στη σύζυγο και τα παιδιά του και σε όλα τα μέλη της μεγάλης οικογένειάς του.

Η Εξόδια Ακολουθία τελέστηκε με Αρχιερατική Θεία Λειτουργία την οποία τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπός μας π. Νικόλαος και συλλειτούργησε μαζί του όλος ο Κλήρος της Τήνου, την παρουσία και τεσσάρων Ιερέων και ενός διακόνου της Αδελφής Ορθόδοξης Εκκλησίας με επί κεφαλής τον Αρχιερατικό Επίτροπο Τήνου π. Γεώργιο Φανερό.

Στην Εξόδια Ακολουθία έδωσαν το παρόν ο Δήμαρχος και το Δημοτικό Συμβούλιο Τήνου, άλλες αρχές  αλλά και ένα πολύ μεγάλο πλήθος Τηνίων που θέλησε με την παρουσία του να εκφράσει  τη συμμετοχή του στον αβάστακτο πόνο της οικογένειας του Γιάννη.

Η ατμόσφαιρα ήταν αληθινά «νεκρική» και βοήθησε, ώστε η προσευχή  όσων βρισκόταν μέσα στο ναό αλλά και στους γύρω χώρους έξω από το Ναό, να γίνει για όλους κατάλληλη ατμόσφαιρα  προσευχής με την οποία εμπιστευθήκαμε τον αδελφό μας Γιάννη στα χέρια του Εύσπλαχνου  Θεού Πατέρα.

Ο Αρχιεπίσκοπος, μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου, μίλησε στους στη συναγμένη Εκκλησία και είπε:

“Να είστε πάντοτε έτοιμοι διότι την ώρα που δε νομίζετε ο Υιός του ανθρώπου έρχεται”.

Αυτό μας είπε λίγο πριν ο Κύριος. Είναι λόγια που συχνά μας επαναλαμβάνει. Είναι λόγια που συχνά επαληθεύονται στη ζωή μας. Δεν είναι όμως λόγια  τρόμου και φόβου, αλλά λόγια φιλικής ενημέρωσης και προειδοποίησης.

Αυτά τα λόγια απευθύνονται σε εκείνους που ο Κύριος αγαπά και θέλει, όταν έλθει η στιγμή της αναχώρησής τους από αυτό τον πρόσκαιρο και μάταιο κόσμο, να είναι έτοιμοι, να περάσουν μαζί Tου στον κόσμο της αιωνιότητας και της ευτυχίας που εξασφαλίζει η παντοτινή παρουσία του Θεού.

Αυτά τα λόγια αδελφοί μου και αδελφές μου επαληθεύτηκαν το πρωί της περασμένης Δευτέρας 30 Μαΐου στο νησί μας για δύο αδελφούς μας,  κατά την ώρα της εργασία τους. Η ώρα για τους δύο αδελφούς μας έφθασε απρόσμενα. Η αναχώρησή τους από τον κόσμο αυτό σε στιγμή ανύποπτη. Είναι γνωστό,  πως η αναχώρησή μας από τον κόσμο αυτό για άλλους ανθρώπους έρχεται με τρόπο αναμενόμενο και για άλλους με τρόπο απρόσμενο. Για άλλους νωρίς και για άλλους αργά.

Σήμερα εδώ αυτή η ενοριακή κοινότητα βιώνει τον αποχαιρετισμό δύο μελών της: του νέου σε ηλικία Ιωάννη αυτή τη στιγμή και σε λίγες ώρες της  ηλικιωμένης αδελφής μας Ελένης. Ανεξιχνίαστα πράγματι τα σχέδια του Κυρίου.

Όταν ο χρόνος συγκρίνεται με την αιωνιότητα, τότε χίλια χρόνια είναι σαν μια ημέρα που  έρχεται, αλλά γρήγορα φεύγει.

Είναι αλήθεια πως για μας τους θνητούς ανθρώπους δεν είναι εύκολο να κατανοήσουμε τέτοιου είδους αιφνίδιες και τραγικές αναχωρήσεις, τέτοιες ανθρώπινες περιπέτειες, γι’ αυτό και  σπεύδουμε αλόγιστα, ως παράλογες να τις κρίνουμε.

Είναι στιγμές που χρειαζόμαστε την άνωθεν σοφία  του Θεού για να μπορέσουμε να ανακαλύψουμε τα ανεξιχνίαστα σχέδια της αγάπης Του, που αποκαλύπτονται ακόμη και μέσα από τον πόνο και τη θλίψη. Τον πόνο που ο ίδιος ως άνθρωπος δοκίμασε.

Στις δύσκολες αυτές στιγμές ο Κύριος δε μας αφήνει μόνους.  Σήμερα είναι και  Εκείνος  εδώ παρών. Σε λίγο ως Θεός, κάτω από τα είδη του άρτου και του οίνου. Είναι Εκείνος που θα μας επαναλάβει: «Όποιος τρώει τη σάρκα μου και πίνει το αίμα, κι αν πεθάνει θα ζήσει». Είναι παρών όμως εδώ και ως άνθρωπος, όπως τότε που λυπήθηκε και παρηγόρησε τη χήρα της Ναϊν, που έκλαψε όταν πληροφορήθηκε το θάνατο του φίλου του Λαζάρου, που πήγε στο σπίτι του Ιαείρου για τη νεκρή κόρη του. Είναι εδώ μαζί μας σήμερα, συμμετέχει στον πόνο  των σκληρά δοκιμασμένων γονέων του Γιάννη, κοντά στην πονεμένη Ρόζα τη σύζυγό του, στα δυο αγαπημένα παιδιά του το Γιώργο και τη Μαργαρίτα, κοντά στην  ευρύτερη οικογένειά του, κοντά σε όλους μας, γιατί όλοι μας πονάμε και ψάχνουμε τρόπο να παρηγορηθούμε. Αλλά Κύριε σε ποιόν άλλο μπορούμε να αποταθούμε; Μόνο εσύ έχεις λόγια ζωής αιώνιας.

Σ’ αυτές τις δύσκολες ανθρώπινα στιγμές, το πνεύμα το πονηρό δε μένει αδιάφορο, τις εκμεταλλεύεται  και μας πειράζει. Χίλιες δυο σκέψεις περνούν από το μυαλό μας, χίλια δυο ερωτήματα μας δημιουργούνται και πολλά «γιατί», απευθύνουμε στον ίδιο το Θεό μας.

Είναι στιγμές, αδελφοί μου και αδελφές μου που όλοι μας πρέπει να φανούμε  δυνατοί, δεν πρέπει να  υποκύψουμε στον πειρασμό που μας προκαλεί να ζητήσουμε από το Θεό  να μας δικαιολογήσει, γιατί αυτός ο πρόωρος θάνατος, γιατί αυτός ο αιφνίδιος θάνατος, γιατί αυτός ο τραγικός θάνατος; Σας ζητώ να μην  υποκύψουμε  σ’ αυτόν τον πειρασμό,  αλλά να ζητήσουμε από τον Κύριο να μας στηρίξει στην πίστη και να μας βοηθήσει να καταλάβουμε  το λόγο Του  που λίγο πριν ακούσαμε: «ο δίκαιος κι αν πρόωρα πεθάνει, θα γνωρίσει την ανάπαυση. Σεβαστό γήρας δεν είναι τα πολλά χροιά, ούτε με τον αριθμό των ετών μετριέται. Η ηλικία του γήρατος είναι ο ακηλίδωτος  βίος».

Όλοι εμείς ήλθαμε εδώ σήμερα, διότι  θέλουμε, να μοιραστούμε τον πόνο σας αγαπητοί μας: Ρόζα, Γιώργο και  Μαργαρίτα.

Ήρθαμε να τελέσουμε το Μυστήριο του θανάτου και της αναστάσεως του Κυρίου, το Μυστήριο το οποίο εξασφαλίζει την αιώνια ζωή σε όσους τρώνε και πίνουν το σώμα και το αίμα του Χριστού.

Μαζί με το ψωμί και το κρασί που θα προσφέρουμε στο Θεό Πατέρα, θα προσφέρουμε και τον ανθρώπινο πόνο σας και τα δάκρυά σας. Εκείνος ας τα μετουσιώσει σε ελπίδα, πίστη και σιγουριά, πως η ζωή του συζύγου σου Ρόζα και του πατέρα σας Γιώργο και Μαργαρίτα δεν αφαιρέθηκε, αλλά μεταβλήθηκε από γήινη και πρόσκαιρη  σε ουράνια και  αιώνια. ΑΜΗΝ.

Έφυγαν ξαφνικά δύο τίμιοι εργάτες

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ
ΝΑΞΟΥ-ΤΗΝΟΥ- ΑΝΔΡΟΥ-ΜΥΚΟΝΟΥ
ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΝΟΜΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Τήνος 30/4/2018

Έφυγαν ξαφνικά δύο τίμιοι εργάτες

Την  παραμονή της Πρωτομαγιάς, γιορτή της εργατιάς, που σε κάθε γωνιά της γης γιορτάζεται το δικαίωμα του ανθρώπου στην εργασία και όχι στη δουλειά, ένα θανατηφόρο ατύχημα με θύματα δύο τίμιους νέους εργάτες, μετέτρεψε στο νησί της Τήνου τη γιορτή σε πένθος.

Είναι αποδεδειγμένο πως η θλίψη και ο πόνος, στο νησί της Τήνου, ευαισθητοποιούν όλους τους κατοίκους της. Όμως  ο πόνος και η θλίψη αυτή τη φορά είναι και αβάστακτος, διότι προκλήθηκε από τον ξαφνικό και τραγικό θάνατο δύο νέων συνανθρώπων μας, δύο τίμιων εργατών.

Κάθε φορά που συμβαίνει  ένα θανατηφόρο γεγονός σε νέους ανθρώπους, δεν είναι λίγα τα δικαιολογημένα «γιατί»: «γιατί στο παιδί μου, γιατί στον άνδρα μου; γιατί στη γυναίκα μου, τον αδελφό μου, το συγγενή και το φίλο μου;

Αυτά τα «γιατί», για όσους πιστεύουν,  έχουν λάβει ήδη την απάντηση δυο χιλιάδες  χρόνια πριν: «Προσέχετε, αγρυπνείτε και προσεύχεστε, διότι  δεν ξέρετε πότε θα έρθει ο καιρός» (Μάρκ. 13,33).

Αυτά τα λόγια, αδελφοί μου και αδελφές μου  δεν αφορούν  μόνο στους άλλους!

Συμμετέχουμε στο σκληρό πόνο των οικογενειών για τον αδόκητο θάνατο των δύο αδελφών μας: Γιάννη και  Δημήτρη και ευχόμαστε σύντομη ανάρρωση στον τραυματισθέντα Νίκο.

Αύριο,  πρωτομαγιά, στην 11.00, κατά την Αρχιερατική  Θεία Λειτουργία στο Ναό του Αγίου Ιωσήφ στον οικισμό «Μοναστήρια» της Τήνου, θα προσευχηθούμε όλοι οι παρόντες: για την αιώνια ανάπαυση της ψυχής των δύο αγαπητών αδελφών μας και θα ζητήσουμε την προστασία του Αγίου Ιωσήφ, ο οποίος στην Καθολική Εκκλησία την πρωτομαγιά γιορτάζεται ως Προστάτης όλων των εργατών, να προστατεύει όλους τους εργάτες.

Ενημερώνουμε ότι: η Θεία Λειτουργία που είχε προγραμματιστεί να τελεστεί την πρωτομαγιά στο Παρεκκλήσιο του Αγίου Ιωσήφ στους κήπους της πρώην Μονής Ουρσουλινών στα Λουτρά, αναβάλλεται.

+Νικόλαος, Αρχιεπίσκοπος

Πηγη kantam.gr

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΜΗΝΥΜΑ 2018

+ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ
ΝΑΞΟΥ-ΤΗΝΟΥ-ΑΝΔΡΟΥ-ΜΥΚΟΝΟΥ

Τήνος 28/03/2018

ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΜΗΝΥΜΑ 2018

Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές,

Με την πορεία της Τεσσαρακοστής φτάνουμε στην Κυριακή των Βαΐων και του Πάθους του Κυρίου. Η Μεγάλη Εβδομάδα ξεκινάει με την ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Ιησού στα Ιεροσόλυμα που έγινε την Κυριακή πριν από το Πάσχα.

Ο Ιησούς, ο οποίος ήταν πάντα αντίθετος σε κάθε δημόσια εκδήλωση προς τιμήν Του και ο οποίος την απέφευγε κάθε φορά που ο λαός ήθελε να τον κάνει βασιλιά (Ιω. 6:15), την Κυριακή των Βαΐων δέχτηκε να συνοδευτεί θριαμβευτικά στην Ιερουσαλήμ. Μόνο τώρα, που πλησιάζει το Πάθος του, δέχεται να αναγνωριστεί δημόσια ως Μεσσίας, διότι ακριβώς πεθαίνοντας πάνω στο σταυρό θα αποδειχθεί ότι είναι ο Μεσσίας, ο Σωτήρας, ο Βασιλιάς, ο Νικητής.

Δέχεται να αναγνωριστεί ως βασιλιάς, αλλά ένας βασιλιάς με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: ταπεινός και πράος, ο οποίος εισέρχεται στην Αγία Πόλη καθισμένος πάνω σε ένα γαϊδουράκι, σύμβολο της φτώχειας. Η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα γίνεται με μια αυθόρμητη απόδοση τιμής στον Ιησού, ο οποίος οδηγείται μέσω του πάθους και του θανάτου, στην πλήρη φανέρωση της θεϊκής βασιλείας Του. Όλο αυτό το πλήθος των ανθρώπων που ζητωκραύγαζε το «Ωσαννά» δε μπορούσε να συλλάβει την πλήρη έννοια αυτής της εκδήλωσης, αλλά η σημερινή κοινότητα των πιστών που επαναλαμβάνει αυτή την εκδήλωση μπορεί να κατανοήσει το βαθύτερο νόημά της.

Θα ακολουθήσουμε τον Κύριο αυτή την εβδομάδα βήμα-βήμα από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα επαναλαμβάνοντας τις δικές μας ζητωκραυγές του Ωσαννά μέχρι εκεί στο Γολγοθά όπου δυστυχώς θα φθάσει σχεδόν μόνος, εγκαταλειμμένος από όλους εκείνους που του ήταν κοντά, από τους πιο αγαπημένους φίλους που ο ίδιος είχε διαλέξει και για τους οποίους τώρα προσφέρει τη ζωή Του.

Τα γεγονότα επισπεύδονται, όλα φαίνεται να βυθίζονται στο σκοτάδι. Όμως στην καρδιά της μοναξιάς και της αγωνίας ο Ιησούς ελκύει και ενώνει όλους τους ανθρώπους του σύμπαντος κόσμου. Όλα φαίνονται χαμένα. Η αλήθεια όμως είναι πως τώρα όλα αρχίζουν.

Το Πάσχα είναι μια νέα αρχή: η λέξη «Πάσχα» σημαίνει πέρασμα. Ήταν τότε το πέρασμα του Εβραϊκού λαού από τη σκλαβιά της Αιγύπτου στην ελευθερία της γης της Επαγγελίας. Είναι τώρα το πέρασμα του Ιησού από το θάνατο στη ζωή.

Το αντίφωνο του αντιφωνικού ψαλμού της Κυριακής του Πάσχα μας προτρέπει: «Αυτή είναι η ημέρα που έκανε ο Κύριος. Ας αγαλλιάσουμε και ας ευφρανθούμε κατ’ αυτήν». Είναι η πιο όμορφη και πιο χαρούμενη ημέρα διότι «ο Κύριος της ζωής ήταν νεκρός, αλλά τώρα ζει και θριαμβεύει».

Εάν ο Ιησούς δεν είχε αναστηθεί, μάταιη θα ήταν η ενσάρκωσή Του και ο θάνατός Του δε θα έδινε ζωή στους ανθρώπους. «Αν ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί – γράφει ο άγιος Παύλος – η πίστη σας θα ήταν μάταιη και θα ήσασταν ακόμη μέσα στις αμαρτίες σας» (1 Κορ. 15:17). Ποιος πράγματι μπορεί να πιστέψει ένα νεκρό; Όμως ο Χριστός δεν είναι νεκρός, αλλά ζωντανός: «Γιατί ζητάτε το ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς; Αναστήθηκε, δεν είναι εδώ»(Μάρ. 16: 6).

Η είδηση της ανάστασης του Ιησού, στην αρχή δημιούργησε φόβο και τρόμο, τόσο που «οι γυναίκες έφυγαν μακριά … και δεν είπαν τίποτα σε κανέναν, διότι φοβόντουσαν. Όμως όταν έφθασαν στο μνήμα ο Πέτρος και ο Ιωάννης «είδαν και πίστεψαν». Αυτός είναι ο δρόμος για να φθάσει κανείς στον Ιησού. Ο Πέτρος και ο Ιωάννηςβλέπουν με τα φυσικά τους μάτια τον τάφο ανοικτό και την ταφόπλακα απομακρυσμένη, το σουδάριο και το σεντόνι σε μια άκρη τυλιγμένα, βλέπουν τα «σημάδια» της Ανάστασης και πιστεύουν. Ναι είναι ο Θεός.

Αν και με άλλη μορφή, τα «σημάδια» της Ανάστασης εξακολουθούν και σήμερα να υπάρχουν στον κόσμο μας: η ηρωική πίστη. η ευαγγελική ζωή τόσων και τόσων απλών και αφανών ανθρώπων, η ζωτικότητα της Εκκλησίας που παρά τους σκληρούς διωγμούς και τους άσπονδους αγώνες εναντίον της δεν καταφέρνουν να την εξαφανίσουν. Η Ευχαριστία και η ζωντανή παρουσία του Ιησού συνεχίζουν να ελκύουν τόσους ανθρώπους.

Εναπόκειται σε εμάς να δούμε αυτά τα «σημάδια» και να πιστέψουμε όπως πίστευαν οι απόστολοι.

Ο Χριστός αναστήθηκε για να ενώσει όλους τους ανθρώπους στην πραγματικότητα της ανάστασής Του και να τους οδηγήσει εκεί όπου Εκείνος τώρα ζει αιώνια μέχρι να τους κάνει μέτοχους της δικής Του δόξας.

Αυτή είναι, αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές, η πασχαλινή ευχή μου : Να μπορέσουμε με το Πάσχα, που με αγωνία περιμένουμε, να ενδυναμώσουμε την πίστη μας στον Αναστημένο Ιησού και να μαρτυρούμε με τη ζωή μας την καλή αγγελία: ο Θεός μας αγαπά και έστειλε τον Υιό Του στη γη, ώστε μέσω της Αναστάσεως Του να μπορέσουμε να έχουμε τη ζωή, η οποία στο λεξιλόγιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη σημαίνει κοινωνία με το Θεό, αναγνώριση της πατρότητας Του και, κατά συνέπεια, της αδελφοσύνης που πρέπει πάντοτε να χαρακτηρίζει όσους πιστεύουν στο Χριστό.

Είθε όλοι οι Χριστιανοί της γης όχι μόνο να ευχόμαστε το «Χριστός Ανέστη» αλλά αδελφωμένοι, αγαπημένοι και ενωμένοι να κηρύττουμε με τη ζωή μας και το «Αληθώς Ανέστη».

Καλό Πάσχα

+Νικόλαος
Καθολικός Αρχιεπίσκοπος Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου
Αποστολικός Τοποτηρητής Καθολικής Επισκοπής Χίου-Λέσβου-Σάμου
Μητροπολίτης παντός Αιγαίου

Πηγη kantam.gr

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΤΗΝΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟ π. ΝΙΚΟΛΑΟ

Τις μεσημβρινές ώρες, χθες Τετάρτη 20 Δεκεμβρίου 2017, ο  Δήμαρχος Τήνου κ. Ιωάννης Σιώτος επισκέφτηκε τον Αρχιεπίσκοπο π. Νικόλαο στα Γραφεία της Αρχιεπισκοπής στη Χώρα Τήνου.

Το Δήμαρχο υποδέχθηκε ο Σεβασμιότατος με το προσωπικό της Γραμματείας  της Αρχιεπισκοπής.

Η Συνάντηση έγινε μέσα σε εγκάρδια ατμόσφαιρα και ανταλλάχτηκαν δώρα.

Ο Αρχιεπίσκοπος ευχήθηκε στο Δήμαρχο καλή θητεία, τον βεβαίωσε για τη συνεργασία του και του ζήτησε να συνεχίσει να υλοποιεί τα όνειρα του αείμνηστου προκατόχου του,  ο οποίος από εκεί που βρίσκεται σίγουρα  χαίρεται για τον άξιο διάδοχο του στο Δήμο της Τήνου για τον οποίο εκείνος θυσίασε τη ζωή του.

Πηγη kantam.gr

Επίσκεψη στη Τήνο αντιπροσωπίας caritas cuneo (Piemonte, Italia)

Στα πλαίσια συνεργασίας Ελληνικών και Ιταλικών Κάριτας που έχουν εγκαινιαστεί εδώ και τέσσερα χρόνια υποδεχθήκαμε στην Τήνο στις 23-24 Ιουνίου τριμελής αντιπροσωπία από την Caritas Cuneo(Βόρεια Ιταλία, περιοχή του Piemonte). Η ομάδα αποτελούταν από την κα. Claudia Aceto, συνταξιούχο και πρώην υπάλληλο της Κάριτας υπεύθυνη για την επικοινωνία, την κα. Vilma Lusso, εκπαιδευτικό σε δημόσιο σχολείο και εθελόντρια στην Κάριτας που από δυο χρόνια έχει αναλάβει το πόστο της επικοινωνίας και τον νεαρό Michele Ottenga με σπουδές στις διεθνείς σχέσεις ο οποίος με σύμβαση εργασίας προσφέρει τις υπηρεσίες του στην CaritasCuneoτα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Στο λίγο χρόνο που είχαμε στη διάθεσή μας ενημερώσαμε για το έργο της τοπικής μας Κάριτας και τις προσπάθειές μας σε Τήνο, Νάξο και Άνδρο και ο σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος κατά τη διάρκεια του γεύματος που είχαμε όλοι μαζί αναφέρθηκε στα δεδομένα της τοπικής εκκλησίας. Κατά τη συνάντηση με την εργαζόμενη στο συμβουλευτικό σταθμό είχαν την ευκαιρία να δουν τον παρόν και υπό διαμόρφωση χώρο που προορίζεται για Κέντρο Ακρόασης και μέσα από το διάλογο κατανόησαν τον τρόπο λειτουργίας του κέντρου, τη δυσκολία διασύνδεσης των νησιών αλλά και τις ιδιαιτερότητες των νησιώτικων κοινωνιών εν γένει. Συνάμα μοιραστήκαμε μαζί τους το όραμά μας για περαιτέρω ανάπτυξη της τοπικής μας Κάριτας και τονίσαμε τον ευεργετικό αντίκτυπο που έχουν για μας οι συνεργασίες με τις Κάριτας του εξωτερικού.

Προ ημερών λάβαμε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με το οποίο η τριμελής ομάδα περιγράφει την εμπειρία της στην Τήνο και ευχαριστεί την Κάριτας Νάξου – Τήνου για τη φιλοξενία. Η ανταπόκρισή τους είναι ιδιαίτερα γλαφυρή και δοσμένη με λογοτεχνικό ύφος – ακολουθεί παρακάτω μεταφρασμένη στα ελληνικά από το μέλος του ΔΣ της τοπικής μας Κάριτας, κα Στέλλα Φωσκόλου.

Τήνος

Στο βάθος, μεταξύ ομίχλης και ατμούς ζέστης, διαφαίνεται ακόμα αδιευκρίνιστα το σχήμα ενός νησιού, ενός μεταξύ των πολλών στη καρδιά του Αιγαίου, που ακριβώς επειδή είναι πολυάριθμα, δίνουν στον ταξιδιώτη την εντύπωση ότι δεν βρίσκεται σε ανοικτή θάλασσα.

Ενώ το πλοίο πλησιάζει στο λιμάνι, η Τήνος, αυτό είναι το όνομα του νησιού, φαίνεται άγονη, εν μέρει βραχώδης, άνυδρη, μόνον κάθε τόσο σαρωμένη από τον καλοκαιρινό άνεμο και που σήμερα δεν μετριάζει τον καύσωνα και τον καυτό ήλιο. Εδώ κι’ εκεί, ελάχιστα άσπρα σπίτια αποτελούν χαρακτηριστικά χωριουδάκια ακουμπισμένα στις πλαγιές ή σκαρφαλωμένα στους λόφους, κρεμασμένα σχεδόν σε μια σιωπή και μια εξωπραγματική γαλήνη.

Ο όχλος των διακοπών διασκορπίζεται πολύβουος και χαρούμενος στους δρομίσκους του παραλιακού χωριού, όπου η κρίση που μαστίζει τη χώρα, μοιάζει να μην υπάρχει: κατευθύνεται σε μεγάλο μέρος στο ναό της Μεγαλόχαρης, τη Λούρδη των ορθοδόξων, ένα καθεδρικό ναό ντυμένο με άσπρα μάρμαρα, όπου συχνά οι προσκυνητές πηγαίνουν γονατιστοί.

Εδώ, με ένα εκτυφλωτικό φως, μας υποδέχεται με μεγάλη εγκαρδιότητα η ειδική Γραμματέας της τοπικής Κάριτας, κ. Στέλλα Φωσκόλου, συνταξιούχος γιατρός, δραστήρια και ενεργητική, αλλά υπερβολικά ευαίσθητη και διαθέσιμη, τέλεια γνώστης της ιταλικής γλώσσας και γι’ αυτό απαραίτητη μεταφράστρια και για τον διευθυντή (= Πρόεδρο) της κ. Αντώνη Δελατόλα, νεαρό κοινωνικό λειτουργό, και για μας.

Όπως παντού στην Ελλάδα, η υποδοχή τους είναι γενναιόδωρη, ανιδιοτελής και αμέσως μας κάνει να αισθανόμαστε μέλη της τοπικής Κάριτας, μιας Κάριτας που δρα από χρόνια, αλλά τώρα λόγω των αυξανόμενων αναγκών και βοηθούμενη από την αδελφοποίηση με το Foligno και το Reggio Calabria, οργανώθηκε με αξιέπαινο τρόπο, και εργάζεται συνδεδεμένη με το Ospoweb, με στατιστικά στοιχεία, με περιληπτικές καρτέλες τυπολογίας των βοηθημάτων και των βοηθούμενων,  διακριτική και πολύ δραστήρια, προσφέρει τη βοήθειά της σε όποιον έχει ανάγκη, χωρίς διάκριση πίστης φύλου ή προέλευσης.

Με έκπληξη, όντως, ο διευθυντής μας διηγείται ότι, παρά τη παρουσία ενός θαλερού τουρισμού και επομένως μιας διάχυτης ευημερίας, η κρίση στη Τήνο αν και όχι καταστροφική όπως στην υπόλοιπη Ελλάδα, έγινε βαθειά αισθητή και έκανε να γονατίσουν πολλές τοπικές δραστηριότητες. Γι’ αυτό όπου ήταν δυνατόν οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να «επιστρέψουν στις ρίζες» ή να φύγουν για την Αθήνα ή για αλλού.

Η επιλογή να παραμείνουν σ’ αυτή τη γη με τις χειροποίητες ξερολιθιές που ορίζουν τις ιδιοκτησίες και συγκρατούν το χώμα στα πλάγια των λόφων, δεν αντάμειψε πάντα με γενναιοδωρία τους κατοίκους της, λαό απλό, προσκολλημένο στη γη και στις παραδόσεις, απρόθυμο να εγκαταλείψει αυτό το νησί, όπου όλοι γνωρίζονται και βοηθιούνται με απλότητα και φυσικότητα, για να δοκιμάσουν άλλους δρόμους και άλλες ευκαιρίες.

Σε πολλούς αυτή η άρνηση να φύγουν, όπως μας λέει η Πετρούλα, που κατάγεται από την Τήνο, με σπουδές στη Ρώμη και τώρα υπάλληλος στην Αθήνα στο Νέο Κόσμο, μπορεί να φαίνεται κλείσιμο στον εαυτό τους, έλλειψη κουράγιου και επιχειρηματικότητας, αλλά για άλλους ακόμη και νέους, είναι μόνον βαθιά προσκόλληση στη πατρική γη, είναι ένας τρόπος για να συμμαζέψουν τα διασκορπισμένα από τη κρίση κοινωνικά κομμάτια και να προσπαθήσουν να οικοδομήσουν κάτι καινούργιο και βιώσιμο, πολύτιμο.

Και οι δύο στάσεις είναι κατανοητές, και οι δυο απαιτούν πνεύμα πρωτοβουλίας και προσαρμοστικότητας, μακροχρόνιου προγραμματισμού, σημαντικά όνειρα στα οποία να επενδύσουν και να προσπαθήσουν. Χρειάζεται πράγματι,  μια όχι κοινή δύναμη ψυχής είτε  για να εγκαταλείψει κάποιος αυτόν τον παράδεισο φωτός, θάλασσας, ανθρωπιάς με δεσμούς, ναι, αλλά και με την καθησυχαστική παρουσία συγγενών και φίλων, είτε για να παραμείνει και να στοιχηματίσει στη λύτρωση και στην ανάκτηση του δικού του νησιού και της δικής του ταυτότητας.

Βέβαια, τα περισσότερα από τριακόσια ημιτελή κτίσματα η κατασκευή των οποίων έχει διακοπεί εδώ και μερικά χρόνια, τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια που ζουν τώρα πια «μέρα με τη μέρα», ο τουρισμός που έρχεται και φεύγει, προς το παρόν δεν δίνουν ελπίδα για κάτι ωραιότερο και καλύτερο και δικαιολογούν την αυξημένη προσπάθεια της τοπικής Κάριτας η οποία, εδώ δεν ασχολείται με τους πρόσφυγες και μετανάστες, όπως μας λέει ο Επίσκοπος κατά τη διάρκεια του λιτού αλλά νοστιμότατου γεύματος με τοπικά πιάτα που μας πρόσφερε, αλλά πρέπει να βοηθάει του νησιώτες, πρέπει να εντοπίσει εκείνους που, από ντροπή και συστολή δεν τολμούν να ζητήσουν βοήθεια, πρέπει να φθάσει εκεί όπου κανείς άλλος δεν θα φθάσει ποτέ.

Βέβαια, ο Επίσκοπος Νικόλαος είναι μια εξέχουσα προσωπικότητα της Εκκλησιαστικής Επαρχίας, με βαθιά επίγνωση των περιορισμών των Τηνίων και των σοβαρών δυσκολιών των νησιών Λέσβου, Χίου και Σάμου όπου αποβιβάζονται οι μετανάστες και οι ανάγκες δεν μετριούνται πια, παρόλα ταύτα, ποιμένας φιλόξενος και χαμογελαστός, που ενθαρρύνει και είναι προσεκτικός, χαρούμενος στην Πίστη και την Αγάπη του Χριστού: αληθινό σύμβολο εκείνου του χριστιανού που ευελπιστεί και εύχεται ο Πάπας Φραγκίσκος, εκείνου του πιστού που ακριβώς επειδή είναι πιστός, ακόμη και στις δυσκολίες και κάποιες φορές στις εχθρότητες των οποίων είναι αντικείμενο η καθολική Εκκλησία, ξέρει ότι δεν είναι μόνος στη μάχη και μπορεί να υπολογίζει στην εγγύτητα του Ιησού.

Αυτή τη θετική στάση ξαναβρίσκουμε στη λεπτότητα των λειτουργών της Κάριτας, στη διακριτικότητα των συναντήσεων που ορίζονται με ραντεβού με σεβασμό στην ιδιοτικότητα, στη διακριτική συνεργασία με τα Θεσμικά Όργανα στα οποία ο Διευθυντής εργάζεται, στο να έχουν βρει ένα κέντρο ακρόασης λιγότερο κεντρικό, στο να το έχουν επισκευάσει με φειδώ, αλλά με φροντίδα για να το κάνουν φιλόξενο και εύχρηστο, για να μεταδίδει – λέει η Στέλλα – ένα μήνυμα ελπίδας και ενθάρρυνσης.

Τώρα θα ήταν χρήσιμο ένα μικρό ψυγείο, κάποιες καρέκλες, ένα γραφείο για τον υπολογιστή, κάποια ράφια για τους φακέλους και τα αρχεία, όλα στον εύθετο χρόνο, επειδή τη προτεραιότητα την έχουν οι άνθρωποι, «τα ανθρώπινα όντα» – υπογραμμίζει ο διευθυντής – και τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν.

Βέβαια, οι αιτήσεις για χρηματική, ιατρική, εργασιακή υποστήριξη, για τρόφιμα και ενδύματα αυξάνονται συνεχώς και εκείνοι προσπαθούν με τους λίγους πόρους που διαθέτουν, με τους εράνους που οι 23 ενορίες του νησιού οργανώνουν μια φορά το χρόνο ή με τα χρήματα που οι πιστοί βάζουν στα μικρά ξύλινα κουτάκια που κρέμονται στο τοίχο των εκκλησιών ή από τις δωρεές των ξέων Κάριτας, αλλά οι ανάγκες είναι πολλές και, με μεγάλη ταπεινότητα, λένε ότι θα είχαν ανάγκη να μπορούν να υπολογίζουν σε άλλες βεβαιότητες.

Ιδού επομένως, τα κίνητρα για τις αιτήσεις αδελφοποίησης, δικαιολογημένη η ανάγκη για αναζήτηση νέων τρόπων αλληλεγγύης και κοινωνίας, συμμεριζόμενη η επιθυμία για οργάνωση, καλυτέρευση, για μάθηση για να είμαστε πιο αποτελεσματικοί, για να δομήσουμε ξανά τη πραγματικότητα, καταστάσεις, ανθρώπινες σχέσεις ενωμένες κάποτε και τώρα πληγωμένες από την κρίση.

Αυτό το μικρό νησί, θαυμαστό στη θάλασσά του, στον ουρανό του, στους ανεμόμυλούς του, στα σπίτια του σταθερά σκαρφαλωμένα στους λόφους, όπως οι κάτοικοί του, στους καλλιεργημένους αγρούς με αγκινάρες, που έχει ακόμα έντονη την επιρροή που άφησε η Βενετία στα επώνυμα και στους σχεδόν 650 περιστεριώνες, αυτό το κομμάτι γης βουτηγμένο στο Αιγαίο, όπου η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων είναι απόλυτα φυσική και αυθόρμητη, αξίζει τη στήριξή μας και την προσοχή μας: ίσως εμείς να μπορέσουμε να τους διδάξουμε τη χρήση της τεχνολογίας και τη τεχνική οργάνωση ενός γραφείου, να μπορέσουμε να δώσουμε την εμπειρία μας στη διαχείριση των επειγόντων περιστατικών, μα εκείνοι θα μπορέσουν να μας διδάξουν τι είναι ο αληθινός σεβασμός του ανθρώπου, φτιαγμένος από απλότητα, ανθρωπιά, βαθιά εμπάθεια για τον πλησίον.

Caritas Cuneo, Ιούνιος 2017

Πηγη kantam.gr