Αρχείο κατηγορίας Κόσμος

Με μαυρισμένο μάτι ο Πάπας στην Κολομβία

ΒΑΤΙΚΑΝΟ. Ο Πάπας Φραγκίσκος, με μαυρισμένο μάτι έπειτα από ατύχημα με το όχημα μετακινήσεώς του, ολοκλήρωσε την Κυριακή το ταξίδι του στην Κολομβία, προτρέποντας τον λαό να απαλλαγεί από τα δεσμά της βίας ύστερα από 50 χρόνια εμφυλίου πολέμου. Το ατύχημα που σημάδεψε την τελευταία του ημέρα στην Κολομβία συνέβη όταν ο ίδιος έχασε την ισορροπία του και χτύπησε το κεφάλι ενόσω βρισκόταν στο όχημα, με αποτέλεσμα να προκληθεί μώλωπας στο ζυγωματικό και κόψιμο στο αριστερό φρύδι. Το Βατικανό δήλωσε ότι ο Πάπας είναι καλά κατόπιν φροντίδας των τραυμάτων με θεραπεία πάγου. Ο Πάπας συνέχισε το ταξίδι του φορώντας έναν μικρό επίδεσμο στο επίμαχο σημείο και αστειεύτηκε λέγοντας πως η μελανιά προκλήθηκε από γρονθοκόπημα, διαβεβαιώνοντας, παράλληλα, ότι είναι καλά στην υγεία του.

«Εάν η Κολομβία επιθυμεί μία σταθερή και διαρκή ειρήνη, θα πρέπει επειγόντως να αναλάβει δράση προς αυτήν την κατεύθυνση, δηλαδή του κοινού καλού, της ισότητας, της δικαιοσύνης, του σεβασμού της ανθρώπινης φύσης και των αξιώσεών της», ανέφερε μεταξύ άλλων ο Πάπας στο κήρυγμά του, επισημαίνοντας πως «μόνο αν λύσουμε τα δεσμά της βίας, θα μπορέσουμε να ξετυλίξουμε τα πολύπλοκα νήματα των διαφωνιών».

Ο Πάπας Φραγκίσκος επιχείρησε, μέσω του ταξιδιού του, να προτρέψει τους Κολομβιανούς να σταματήσουν να διακατέχονται από εκδικητικότητα εξαιτίας του αιματηρού πεντηκονταετούς εμφυλίου πολέμου, επισημαίνοντας, επιπροσθέτως, την ανάγκη θέσπισης νόμων με σκοπό τον τερματισμό της αδικίας, της κοινωνικής ανισότητας και της βίας. Επιπλέον, στηλίτευσε τα φαινόμενα δουλείας και εμπορίας ανθρώπων και υπεραμύνθηκε των δικαιωμάτων των μεταναστών. «Εδώ στην Κολομβία αλλά και στον κόσμο, εκατομμύρια άνθρωποι πωλούνται ακόμα ως σκλάβοι. Είτε παρακαλούν για κάποια κίνηση ανθρωπιάς ή ένδειξη στοργής, είτε τρέπονται σε φυγή έχοντας απολέσει τα πάντα, πρωτίστως την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους», επισήμανε σε δραματικό τόνο ο Ποντίφικας. Νωρίτερα, ο Πάπας Φραγκίσκος είχε δηλώσει ότι προσεύχεται για την ευτυχία όλων των χωρών στην ήπειρο, κυρίως όμως της Βενεζουέλας, λόγω της σφοδρής κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, εκφράζοντας τη συμπαράστασή του σε αυτούς που έφυγαν από τη Βενεζουέλα προς την Κολομβία αναζητώντας τροφή και περίθαλψη.

 

Πηγη kathimerini.gr

Τραυματίστηκε στο κεφάλι ο Πάπας Φραγκίσκος

Έχασε την ισορροπία του και χτύπησε ο Ποντίφικας

Ο πάπας Φραγκίσκος έχασε την ισορροπία του ενώ επέβαινε στο ειδικά διαμορφωμένο όχημά του και μετακινείτο σε δρόμο κατάμεστο από πιστούς στην Καρταχένα, στην Κολομβία, σήμερα, με αποτέλεσμα να προκληθεί μώλωπας στο αριστερό του ζυγωματικό και το βλέφαρο, χωρίς ωστόσο να τραυματιστεί σοβαρά.

Όπως έγινε γνωστό από το Βατικανό, στον ποντίφικα παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και τοποθετήθηκε πάγος στους μώλωπές του. Η κατάσταση της υγείας του δεν εμπνέει καμία ανησυχία και θα συνεχίσει κανονικά το ταξίδι του.

Στο βίντεο που είδε το φως της δημοσιότητας διακρίνεται ο Φραγκίσκος να χτυπά την αριστερή πλευρά του προσώπου του σε μια κάθετη μεταλλική ράβδο του οχήματός του. Λίγες σταγόνες αίματος είναι ορατές πάνω στα λευκά του άμφια και η περιοχή γύρω από το αριστερό μάτι του είναι μελανιασμένη και έχει πρηστεί.

«Με γρονθοκόπησαν. Είμαι καλά», αστειεύτηκε ο ποντίφικας, ενώ αποχωρούσε από ένα σπίτι στην φτωχική γειτονιά Σαν Φρανσίσκο, την τελευταία ημέρα της επίσκεψής του στην Κολομβία. Λίγο αργότερα εθεάθη με ένα μικρό τσιρότο πάνω από το αριστερό φρύδι του.

«Ο πάπας είναι καλά. Τραυμάτισε το αριστερό ζυγωματικό του και το βλέφαρό του», επισήμανε ο εκπρόσωπος τύπου του Γκρεγκ Μπέρκ.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: parapolitika.gr

Ανακαλύφθηκε η πόλη των Αποστόλων Πέτρου, Ανδρέα και Φιλίππου

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι ανακαλύφθηκε η χαμένη ρωμαϊκή πόλη Ιουλία, παλαιότερα γνωστή ως Βηθεσδά, που ήταν ο τόπος καταγωγής των Αποστόλων Πέτρου, Ανδρέα και Φιλίππου.

Τον Ιούλιο, αρχαιολόγοι από το Kinneret Institute for Galilean Archaeology, του Kinneret College στο Ισραήλ, και το Nyack College της Ν. Υόρκης, ολοκλήρωσαν ανασκαφές στο el-Araj, στη βόρεια ακτή της Θάλασσας της Γαλιλαίας. H el-Araj για καιρό θεωρούνταν ως ο πιθανός τόπος της αρχαίας Ιουλίας, που είναι επίσης γνωστή ως Βηθεσδά.

«Τα αποτελέσματα αυτής της ανασκαφής δείχνουν ότι η el-Araj θα πρέπει τώρα να θεωρηθεί ως η πλέον βασική υποψήφια πόλη για την χαμένη πόλη των Αποστόλων», εξήγησε η ανασκαφική ομάδα μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος στο Fox News.

«Υπάρχουν ενδείξεις ότι έχουμε ανασκάψει τη Βηθεσδά-Ιουλία – θα πρέπει όμως να συνεχίσουμε την ανασκαφή για να επιβεβαιώσουμε και να αποσαφηνίσουμε», είπε στο Fox News ο καθηγητής Steven Notley του Nyack College, ακαδημαϊκός υπεύθυνος της ανασκαφής.

Ενώ πολλοί ειδικοί θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε ανθρώπινη παρουσία στην el-Araj κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, οι πρόσφατες ανασκαφές έριξαν νέο φως στην περιοχή. Για παράδειγμα, ένα βυζαντινό οικοδόμημα που είχε αποκαλυφθεί πρόσφερε πολλά στοιχεία στους αρχαιολόγους. Βρέθηκαν περισσότερα από 30 νομίσματα κάτω από το πάτωμα του οικοδομήματος, τα οποία χρονολογούν την κατασκευή του στον 5 αι. μ.Χ.

Ωστόσο, κάτω από το βυζαντινό επίπεδο, βρέθηκαν κεραμικά της ρωμαϊκής εποχής που πηγαίνει πίσω μεταξύ 1ου και 3ου αι. μ.Χ., μαζί με ένα χάλκινο νόμισμα των τελών του 2ου αιώνα και ένα ασημένιο δηνάριο του Αυτοκράτορα Νέρωνα, το οποίο χρονολογείται μεταξύ 65 και 66 μ.Χ.

Κάτω από το βυζαντινό πάτωμα ανακαλύφθηκε επίσης μια ρωμαϊκή περίοδος. Δίπλα στον τοίχο υπάρχει ένα μεγάλο τμήμα από ασπρόμαυρο μωσαϊκό με κονίαμα, πήλινα τούβλα και κεραμικοί αεραγωγοί τυπικοί των ρωμαϊκών λουτρών. Οι αρχαιολόγοι επισημαίνουν ότι αυτά τα λουτρά δεν συνηθίζονταν σε αγροτικές οικίες, οπότε η παρουσία τους δηλώνει αστικό μέρος, καθιστώντας έτσι τον τόπο ως σημαντικό υποψήφιο για την πόλη Ιουλία.

Οι γεωλόγοι βρήκαν ότι η τοποθεσία είχε καλυφθεί με λάσπη και άργιλο, πιθανώς από πλημμύρα του παρακείμενου ποταμού Ιορδάνη, και εγκαταλείφθηκε μεταξύ 250 και 350 μ.Χ., ενώ φαίνεται να κατοικήθηκε εκ νέου στα τέλη του 4ου αι. μ.Χ., κατά τη βυζαντινή περίοδο.

Πηγή: FoxNews.com

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ BOSE ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ (In Italiano)

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, σήμερα Τετάρτη 6 Σεπτεμβρίου 2017 το πρωί, κήρυξε με την εναρκτήρια ομιλία Του τις εργασίες του 25ου Συνεδρίου Ορθοδόξου Πνευματικότητος, που διοργανώνει η Μονή του Bose στην Βόρειο Ιταλία από 6 – 9 Σεπτεμβρίου 2017, με γενικό θέμα: «Τὸ δῶρο τῆς φιλοξενίας». 
Τον Οικουμενικό Πατριάρχη, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας και όλους τους συνέδρους καλωσόρισε με χαιρετισμό του ο ιδρυτής της Μονής του Bose, εμπνευστής των συνεδρίων Ορθοδόξου Πνευματικότητος και επί δεκαετίες ηγούμενος της Μονής π. Enzo Bianchi. 
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ανέπτυξε στα ιταλικά το θέμα του: «Φιλοξενώντας τὴν ἀνθρωπότητα σὲ μία κατοικήσιμη γῆ». Δημοσιεύουμε στη συνέχεια ολόκληρη την ομιλία του Πατριάρχου. 
Ακολούθησε ομιλία του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β’, με θέμα: «Διακρίνοντας την ευλογία του ξένου».

40 σπάνιες φωτογραφίες από την καταστροφή της Σμύρνης

Μέσα από τη συγκλονιστική αφήγηση μιας νεαρής Σμυρνιάς και με τη βοήθεια του Φωτογραφικού Αρχείου του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου, αναβιώνει την πιο σκοτεινή σελίδα του ελληνισμού της Μικράς Ασίας , 94 χρόνια μετά τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922 «Οι γονείς μου κατοικούσαν στη Σμύρνη και ωνομάζοντο Ανδρομάχη και Κωνσταντίνος Χατζημάρκου. Ο πατέρας μου είχε ξενοδοχείο ύπνου, καφενείο και ηλεκτροκίνητο καφετριβείο “η Μόκα” στην προκυμαία της Σμύρνης. Γεννήθηκα στη Σμύρνη, στο ξενοδοχείο μας, στες 15 Μαρτίου του 1909. Επειδή οι αδελφές μου μεγάλωσαν και δεν ήθελε ο πατέρας μου να ζούμε στο ξενοδοχείο, κατοικήσαμε σ’ άλλο προάστειο, τον Κιός Τεπέ. Το σπίτι μας ήταν μία ωραία έπαυλις σ’ένα ύψωμα, από όπου εφαίνετο ωραία η κίνησις του κόλπου… Η ζωή μας κυλούσε ήρεμη και ανέφελη, την ευτυχία μας δε τη μεγάλωσε ο Ελληνικός στρατός, που κατέλαβε τη Σμύρνη. Θυμούμε μάλιστα με τι λαχτάρα στες 2 Μαΐου 1919 τους υποδεχθήκαμε στο σπίτι μας, τον χορό που έδωσε ο πατέρας μου στον 1ον λόχο των ευζώνων, που ήλθε στο χωριό καθώς και τον Εθνικόν Ύμνον που για πρώτη φορά έπαιξα στο πιάνο με την αδελφούλα μου. Έτσι πέρασαν τρία χρόνια γεμάτα χαρά και ευτυχία, που βλέπαμε τη Σμύρνη μας γαλανόλευκη. Η ευτυχία μας όμως δεν βάσταξε πολύ· και μια μέρα του 1922, στες 14 Αυγούστου , μάθαμε την οπισθοχώρησι του Ελληνικού στρατού. Στην αρχή μας φάνηκε απίστευτο, γιατί ο εγωϊσμός μας δεν μας άφινε να το πιστέψωμε. Και όμως ένα Σάββατο… ακούστηκε ο φοβερός ερχομός των Τούρκων…» Η Αμφιλύκη Χατζημάρκου, ήταν ένα κορίτσι που μεγάλωνε στη Σμύρνη ανέμελα και με σχετική οικονομική άνεση μέχρι την καταστροφή της πόλης το Σεπτέμβριο του 1922. Η αφήγησή της αναβιώνει μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας, τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης, που σφράγισε επί της ουσίας το θάνατο του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και την αποτυχία της υλοποίησης της Μεγάλης Ιδέας. Μικρασιατική Καταστροφή για τους Έλληνες, Αγώνας Ανεξαρτησίας (Kurtuluş Savaşı) για τους Τούρκους Το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου 1923 ο τουρκικός στρατός, ο ίδιος ο Μουσταφά Κεμάλ και οι άτακτοί του, μπήκαν στην Σμύρνη. Επτά μέρες πριν είχε αποχωρήσει και το τελευταίο ελληνικό στρατιωτικό τμήμα από τη Μικρά Ασία με το Μέτωπο να έχει καταρρεύσει από τις παραμονές του Δεκαπενταύγουστου. Η ήττα του Ελληνικού στρατού και η κατάληψη της πόλης από τους κεμαλικούς βρήκε την οικογένεια της Αμφιλύκης απροετοίμαστη. Αναζήτησαν ασφάλεια «στο στόμα του λύκου», στο ξενοδοχείο της Προκυμαίας, αλλά κατάφεραν να σωθούν με τη βοήθεια ενός άλλου ξενοδόχου μουσουλμάνου, πιθανόν του Ναΐμ Μούλαβιτς, ιδιοκτήτη των «Σμύρνα Παλάς» και «Σπλέντιτ Παλάς». Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι αντάλλασαν εξυπηρετήσεις και προστασία κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας και της ελληνικής κατοχής του 1919-1922, ως τεχνολογία επιβίωσης απέναντι στις υπερβάσεις των αρχών και τη βιαιότητα των ατάκτων ενόπλων ομάδων. Μόνο που τον Αύγουστο – Σεπτέμβριο του 1922 οι παλιές ασφαλιστικές δικλείδες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς…

Φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα

7b4c17bd2afe9f6f0f367bc6b7af004b

Όποιος μπορέσει ας σωθή· η Σμύρνη καίεται «Την Τετάρτη το βράδυ έρχεται ο Τούρκος ξενοδόχος και μας λέγει: “Όποιος μπορέσει ας σωθή· η Σμύρνη καίεται”» περιγράφει η Αμφιλύκη Χατζημάρκου στην σπάνια σήμερα έκδοση «Από τας ημέρας της Μικρασιατικής Καταστροφής, Αυτοβιογραφίαι των Προσφύγων Κοριτσιών του Οικοτροφείου του Διεθνούς Συνδέσμου Γυναικών» (Αθήνα, 1926). «Βγήκαμε όλοι έξω και βλέπομε τη Σμύρνη να καίεται από τέσσερα μέρη και όλος ο κόσμος να φωνάζη και να μη ξεύρη που πηγαίνει. Ο πατέρας μου βλέποντας το κακό που γινότανε έξω, αποφάσισε να καούμε εκεί για να μη πέσωμε στα χέρια των θηρίων αυτών». Ο πατέρας μου βλέποντας το κακό που γινότανε έξω, αποφάσισε να καούμε εκεί για να μη πέσωμε στα χέρια των θηρίων αυτών. «Η απόφασις του ήτο σταθερά. Η μητέρα μου κ’ εμείς με κλάματα τον παρακαλούσαμε να φύγωμε. Τόσο τραγικό το σύμπλεγμα αυτό φάνηκε στον Τούρκο ξενοδόχο που ήρθε και είπε στη μητέρα μας: “Έλα πάρε τα παιδιά σου και θα σωθούμε όλοι μαζί. Έχω ατμάκατο”. Μια αχτίνα χαράς μας παρηγόρησε και αφού μας έδωσαν σκεπάσματα οθωμανικά μαζί με τη μητέρα και αδελφή του ξενοδόχου μας παρέλαβον μερικοί ωπλισμένοι Τούρκοι και μας πήγαν στην ατμάκατο. Προχωρήσαμε λίγο και ύστερα από πολλά εμπόδια, γιατί τα πτώματα των πνιγμένων κτυπούσαν δεξιά και αριστερά στην ατμάκατο, σταθήκαμε στο μέσον του κόλπου. Μπροστά στα μάτια μας είχαμε το τραγικό θέαμα, που μας παρουσιάζει φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα. Σ’ όλη μου τη ζωή δε θα ξεχάσω την τραγική αυτή νύχτα». Μπροστά στα μάτια μας είχαμε το τραγικό θέαμα, που μας παρουσιάζει φωτιά, μαχαίρι και θάλασσα. Σ’ όλη μου τη ζωή δε θα ξεχάσω την τραγική αυτή νύχτα.

Η μεγάλη πυρκαγιά εκδηλώθηκε αρχικά στην αρμενική συνοικία από την ανατίναξη της Αρμενικής Εκκλησίας του Αγίου Νικολάου. Με τη βοήθεια του ευνοϊκού για τους Τούρκους ανέμου (που έπνεε αντίθετα από την τουρκική συνοικία) και της βενζίνης με την οποία ράντιζαν τα σπίτια, η φωτιά κατέκαψε όλη την πόλη, εκτός από τη μουσουλμανική και την εβραϊκή συνοικία. Η φωτιά διήρκεσε από τις 13 έως τις 17 Σεπτεμβρίου του 1922 (31 Αυγούστου έως 4 Σεπτεμβρίου με το παλαιό ημερολόγιο). Καθώς η οικογένεια Παπαμάρκου προσπαθούσε να διαφύγει, ο πατέρας συνελήφθη. Στην αφήγησή της η Αμφιλύκη χρησιμοποιεί το παλιό ημερολόγιο αλλά και αυτές οι ημερομηνίες φαίνεται πως είναι συγκεχυμένες στο μυαλό της. «Στες 4 το πρωΐ της 1ης Σεπτεμβρίου φθάσαμε στο Κορδελιό, προάστειο της Σμύρνης. Οι Τούρκοι για να δείχνουν δυσκίολες στους χριστιανούς, ζητούσαν διάφορα πιστοποιητικά. Ο πατέρας κατώρθωσε με τη βοήθεια ενός δικηγόρου, Τούρκου να κάνη ένα τέτοιο πιστοποιητικό, που έπρεπε να επικυρωθή από την Τουρκική κυβέρνησι, και γι αυτό πήγε στο Διοικητήριο. Αλά δυστυχώς για μας εκεί κρατήθηκε από τους Τούρκους. Ήτανε Σαββάτο στες 15 Σεπτεμβρίου του 1922, η πιο δυστυχισμένη μέρα της ζωής μου . Αφού άδικα γυρέψαμε να τον σώσωμε και δεν μπορέσαμε, στες 15 Σεπτεμβρίου το πρωΐ φύγαμε αφήνοντας πίσω μας τον καλό μας πατέρα, περιουσία, σπίτι και την πατρίδα μας, με ένα επίτακτο Αμερικανικό που ήλθε να μας σώση».Πιθανόν αναφέρεται στο Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου, τελευταία μέρα που επιτρέπονταν η ελεύθερη αποχώρηση του χριστινικού πληθυσμού από τον Τουρκικό στρατό. Φαίνεται ότι η οικογένεια εξάντλησε άδικα κάθε περιθώριο για τη σωτηρία του πατέρα…

Ξεριζωμός

563ac307fb1d3f36347296c69a1325f4
b1d177ab04e30b1aa17ac2f7dfcb30be

Φύγαμε αφήνοντας πίσω μας τον καλό μας πατέρα, περιουσία, σπίτι και την πατρίδα μας Ο ξεριζωμός ενός μεγάλου μέρους του χριστιανικού πληθυσμού, Ελλήνων και Αρμενίων, προς τη μικρασιατική ακτή, που -κατά τους υπολογισμούς του Οικουμενικού Πατριαρχείου- έφτανε τις 250.000, άρχισε μετά την ήττα του ελληνικού στρατού και την κατάρρευση του Μετώπου στα μέσα Αυγούστου του 1922. Την επομένη της αναχώρησης και του τελευταίου ελληνικού στρατιωτικού τμήματος από τη Σμύρνη, οι χιλιάδες των προσφύγων Έλληνες και Αρμένιοι που κατέκλυζαν όλο το μήκος της περίφημης Προκυμαίας “Κε” μάταια περίμεναν πλέον τα επιταγμένα ελληνικά πλοία για τη μεταφορά τους στα γειτονικά ελληνικά νησιά. Μετά από παρέμβαση του Αμερικανού Προξένου G. Horton, στάλθηκαν δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά για την εξυπηρέτηση των προσφύγων.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/40-spanies-fotografies-apo-tin-katastrofi-tis-smirnis/

Οι τζιχαντιστές του ISIS απειλούν τον πάπα Φραγκίσκο και την Ιταλία – «Θα έρθουμε στην Ρώμη»

Το Ισλαμικό Κράτος εξαπέλυσε πάλι απειλές εναντίον της Ιταλίας και του πάπα Φραγκίσκου, μέσω ενός βίντεο που γυρίστηκε στις Φιλιππίνες, γράφει στη διαδικτυακή της έκδοση η εφημερίδα La Stampa.

Στο βίντεο, ένας τζιχαντιστής δείχνει την φωτογραφία του πάπα Φραγκίσκου και ακούγεται να λέει : «πρόκειται να (φτάσουμε) ως τη Ρώμη».

Στο ίδιο βίντεο, τζιχαντιστές καταστρέφουν αγάλματα του Χριστού και σκίζουν φωτογραφίες του ποντίφικα. «Θυμηθείτε το, άπιστοι: Θα έρθουμε στην Ρώμη», ακούγεται να λέει μια φωνή στα αγγλικά.

isis-rome

Παράλληλα, στο διαδίκτυο, μέσω του φιλικού προς το ΙΚ ιστότοπου Telegram, το Ισλαμικό Κράτος υπέδειξε στους υποστηρικτές του στόχους για τρομοκρατικά χτυπήματα στην Ιταλία, στο Βέλγιο και στη Δανία.

Τέλος, όπως αναφέρει η αμερικανική οργάνωση Site, η οποία καταγράφει την δράση των τρομοκρατών και αναρτεί τις πληροφορίες στον ιστότοπό της, το Ισλαμικό Κράτος καλεί τους μαχητές του («μοναχικούς λύκους») να επιτεθούν σε στόχους στην Ιταλία, κάνοντας και χρήση αυτοκινήτων.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ- ΜΠΕ

Επίσκεψη στη Τήνο αντιπροσωπίας caritas cuneo (Piemonte, Italia)

Στα πλαίσια συνεργασίας Ελληνικών και Ιταλικών Κάριτας που έχουν εγκαινιαστεί εδώ και τέσσερα χρόνια υποδεχθήκαμε στην Τήνο στις 23-24 Ιουνίου τριμελής αντιπροσωπία από την Caritas Cuneo(Βόρεια Ιταλία, περιοχή του Piemonte). Η ομάδα αποτελούταν από την κα. Claudia Aceto, συνταξιούχο και πρώην υπάλληλο της Κάριτας υπεύθυνη για την επικοινωνία, την κα. Vilma Lusso, εκπαιδευτικό σε δημόσιο σχολείο και εθελόντρια στην Κάριτας που από δυο χρόνια έχει αναλάβει το πόστο της επικοινωνίας και τον νεαρό Michele Ottenga με σπουδές στις διεθνείς σχέσεις ο οποίος με σύμβαση εργασίας προσφέρει τις υπηρεσίες του στην CaritasCuneoτα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Στο λίγο χρόνο που είχαμε στη διάθεσή μας ενημερώσαμε για το έργο της τοπικής μας Κάριτας και τις προσπάθειές μας σε Τήνο, Νάξο και Άνδρο και ο σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος κατά τη διάρκεια του γεύματος που είχαμε όλοι μαζί αναφέρθηκε στα δεδομένα της τοπικής εκκλησίας. Κατά τη συνάντηση με την εργαζόμενη στο συμβουλευτικό σταθμό είχαν την ευκαιρία να δουν τον παρόν και υπό διαμόρφωση χώρο που προορίζεται για Κέντρο Ακρόασης και μέσα από το διάλογο κατανόησαν τον τρόπο λειτουργίας του κέντρου, τη δυσκολία διασύνδεσης των νησιών αλλά και τις ιδιαιτερότητες των νησιώτικων κοινωνιών εν γένει. Συνάμα μοιραστήκαμε μαζί τους το όραμά μας για περαιτέρω ανάπτυξη της τοπικής μας Κάριτας και τονίσαμε τον ευεργετικό αντίκτυπο που έχουν για μας οι συνεργασίες με τις Κάριτας του εξωτερικού.

Προ ημερών λάβαμε μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου με το οποίο η τριμελής ομάδα περιγράφει την εμπειρία της στην Τήνο και ευχαριστεί την Κάριτας Νάξου – Τήνου για τη φιλοξενία. Η ανταπόκρισή τους είναι ιδιαίτερα γλαφυρή και δοσμένη με λογοτεχνικό ύφος – ακολουθεί παρακάτω μεταφρασμένη στα ελληνικά από το μέλος του ΔΣ της τοπικής μας Κάριτας, κα Στέλλα Φωσκόλου.

Τήνος

Στο βάθος, μεταξύ ομίχλης και ατμούς ζέστης, διαφαίνεται ακόμα αδιευκρίνιστα το σχήμα ενός νησιού, ενός μεταξύ των πολλών στη καρδιά του Αιγαίου, που ακριβώς επειδή είναι πολυάριθμα, δίνουν στον ταξιδιώτη την εντύπωση ότι δεν βρίσκεται σε ανοικτή θάλασσα.

Ενώ το πλοίο πλησιάζει στο λιμάνι, η Τήνος, αυτό είναι το όνομα του νησιού, φαίνεται άγονη, εν μέρει βραχώδης, άνυδρη, μόνον κάθε τόσο σαρωμένη από τον καλοκαιρινό άνεμο και που σήμερα δεν μετριάζει τον καύσωνα και τον καυτό ήλιο. Εδώ κι’ εκεί, ελάχιστα άσπρα σπίτια αποτελούν χαρακτηριστικά χωριουδάκια ακουμπισμένα στις πλαγιές ή σκαρφαλωμένα στους λόφους, κρεμασμένα σχεδόν σε μια σιωπή και μια εξωπραγματική γαλήνη.

Ο όχλος των διακοπών διασκορπίζεται πολύβουος και χαρούμενος στους δρομίσκους του παραλιακού χωριού, όπου η κρίση που μαστίζει τη χώρα, μοιάζει να μην υπάρχει: κατευθύνεται σε μεγάλο μέρος στο ναό της Μεγαλόχαρης, τη Λούρδη των ορθοδόξων, ένα καθεδρικό ναό ντυμένο με άσπρα μάρμαρα, όπου συχνά οι προσκυνητές πηγαίνουν γονατιστοί.

Εδώ, με ένα εκτυφλωτικό φως, μας υποδέχεται με μεγάλη εγκαρδιότητα η ειδική Γραμματέας της τοπικής Κάριτας, κ. Στέλλα Φωσκόλου, συνταξιούχος γιατρός, δραστήρια και ενεργητική, αλλά υπερβολικά ευαίσθητη και διαθέσιμη, τέλεια γνώστης της ιταλικής γλώσσας και γι’ αυτό απαραίτητη μεταφράστρια και για τον διευθυντή (= Πρόεδρο) της κ. Αντώνη Δελατόλα, νεαρό κοινωνικό λειτουργό, και για μας.

Όπως παντού στην Ελλάδα, η υποδοχή τους είναι γενναιόδωρη, ανιδιοτελής και αμέσως μας κάνει να αισθανόμαστε μέλη της τοπικής Κάριτας, μιας Κάριτας που δρα από χρόνια, αλλά τώρα λόγω των αυξανόμενων αναγκών και βοηθούμενη από την αδελφοποίηση με το Foligno και το Reggio Calabria, οργανώθηκε με αξιέπαινο τρόπο, και εργάζεται συνδεδεμένη με το Ospoweb, με στατιστικά στοιχεία, με περιληπτικές καρτέλες τυπολογίας των βοηθημάτων και των βοηθούμενων,  διακριτική και πολύ δραστήρια, προσφέρει τη βοήθειά της σε όποιον έχει ανάγκη, χωρίς διάκριση πίστης φύλου ή προέλευσης.

Με έκπληξη, όντως, ο διευθυντής μας διηγείται ότι, παρά τη παρουσία ενός θαλερού τουρισμού και επομένως μιας διάχυτης ευημερίας, η κρίση στη Τήνο αν και όχι καταστροφική όπως στην υπόλοιπη Ελλάδα, έγινε βαθειά αισθητή και έκανε να γονατίσουν πολλές τοπικές δραστηριότητες. Γι’ αυτό όπου ήταν δυνατόν οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να «επιστρέψουν στις ρίζες» ή να φύγουν για την Αθήνα ή για αλλού.

Η επιλογή να παραμείνουν σ’ αυτή τη γη με τις χειροποίητες ξερολιθιές που ορίζουν τις ιδιοκτησίες και συγκρατούν το χώμα στα πλάγια των λόφων, δεν αντάμειψε πάντα με γενναιοδωρία τους κατοίκους της, λαό απλό, προσκολλημένο στη γη και στις παραδόσεις, απρόθυμο να εγκαταλείψει αυτό το νησί, όπου όλοι γνωρίζονται και βοηθιούνται με απλότητα και φυσικότητα, για να δοκιμάσουν άλλους δρόμους και άλλες ευκαιρίες.

Σε πολλούς αυτή η άρνηση να φύγουν, όπως μας λέει η Πετρούλα, που κατάγεται από την Τήνο, με σπουδές στη Ρώμη και τώρα υπάλληλος στην Αθήνα στο Νέο Κόσμο, μπορεί να φαίνεται κλείσιμο στον εαυτό τους, έλλειψη κουράγιου και επιχειρηματικότητας, αλλά για άλλους ακόμη και νέους, είναι μόνον βαθιά προσκόλληση στη πατρική γη, είναι ένας τρόπος για να συμμαζέψουν τα διασκορπισμένα από τη κρίση κοινωνικά κομμάτια και να προσπαθήσουν να οικοδομήσουν κάτι καινούργιο και βιώσιμο, πολύτιμο.

Και οι δύο στάσεις είναι κατανοητές, και οι δυο απαιτούν πνεύμα πρωτοβουλίας και προσαρμοστικότητας, μακροχρόνιου προγραμματισμού, σημαντικά όνειρα στα οποία να επενδύσουν και να προσπαθήσουν. Χρειάζεται πράγματι,  μια όχι κοινή δύναμη ψυχής είτε  για να εγκαταλείψει κάποιος αυτόν τον παράδεισο φωτός, θάλασσας, ανθρωπιάς με δεσμούς, ναι, αλλά και με την καθησυχαστική παρουσία συγγενών και φίλων, είτε για να παραμείνει και να στοιχηματίσει στη λύτρωση και στην ανάκτηση του δικού του νησιού και της δικής του ταυτότητας.

Βέβαια, τα περισσότερα από τριακόσια ημιτελή κτίσματα η κατασκευή των οποίων έχει διακοπεί εδώ και μερικά χρόνια, τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια που ζουν τώρα πια «μέρα με τη μέρα», ο τουρισμός που έρχεται και φεύγει, προς το παρόν δεν δίνουν ελπίδα για κάτι ωραιότερο και καλύτερο και δικαιολογούν την αυξημένη προσπάθεια της τοπικής Κάριτας η οποία, εδώ δεν ασχολείται με τους πρόσφυγες και μετανάστες, όπως μας λέει ο Επίσκοπος κατά τη διάρκεια του λιτού αλλά νοστιμότατου γεύματος με τοπικά πιάτα που μας πρόσφερε, αλλά πρέπει να βοηθάει του νησιώτες, πρέπει να εντοπίσει εκείνους που, από ντροπή και συστολή δεν τολμούν να ζητήσουν βοήθεια, πρέπει να φθάσει εκεί όπου κανείς άλλος δεν θα φθάσει ποτέ.

Βέβαια, ο Επίσκοπος Νικόλαος είναι μια εξέχουσα προσωπικότητα της Εκκλησιαστικής Επαρχίας, με βαθιά επίγνωση των περιορισμών των Τηνίων και των σοβαρών δυσκολιών των νησιών Λέσβου, Χίου και Σάμου όπου αποβιβάζονται οι μετανάστες και οι ανάγκες δεν μετριούνται πια, παρόλα ταύτα, ποιμένας φιλόξενος και χαμογελαστός, που ενθαρρύνει και είναι προσεκτικός, χαρούμενος στην Πίστη και την Αγάπη του Χριστού: αληθινό σύμβολο εκείνου του χριστιανού που ευελπιστεί και εύχεται ο Πάπας Φραγκίσκος, εκείνου του πιστού που ακριβώς επειδή είναι πιστός, ακόμη και στις δυσκολίες και κάποιες φορές στις εχθρότητες των οποίων είναι αντικείμενο η καθολική Εκκλησία, ξέρει ότι δεν είναι μόνος στη μάχη και μπορεί να υπολογίζει στην εγγύτητα του Ιησού.

Αυτή τη θετική στάση ξαναβρίσκουμε στη λεπτότητα των λειτουργών της Κάριτας, στη διακριτικότητα των συναντήσεων που ορίζονται με ραντεβού με σεβασμό στην ιδιοτικότητα, στη διακριτική συνεργασία με τα Θεσμικά Όργανα στα οποία ο Διευθυντής εργάζεται, στο να έχουν βρει ένα κέντρο ακρόασης λιγότερο κεντρικό, στο να το έχουν επισκευάσει με φειδώ, αλλά με φροντίδα για να το κάνουν φιλόξενο και εύχρηστο, για να μεταδίδει – λέει η Στέλλα – ένα μήνυμα ελπίδας και ενθάρρυνσης.

Τώρα θα ήταν χρήσιμο ένα μικρό ψυγείο, κάποιες καρέκλες, ένα γραφείο για τον υπολογιστή, κάποια ράφια για τους φακέλους και τα αρχεία, όλα στον εύθετο χρόνο, επειδή τη προτεραιότητα την έχουν οι άνθρωποι, «τα ανθρώπινα όντα» – υπογραμμίζει ο διευθυντής – και τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν.

Βέβαια, οι αιτήσεις για χρηματική, ιατρική, εργασιακή υποστήριξη, για τρόφιμα και ενδύματα αυξάνονται συνεχώς και εκείνοι προσπαθούν με τους λίγους πόρους που διαθέτουν, με τους εράνους που οι 23 ενορίες του νησιού οργανώνουν μια φορά το χρόνο ή με τα χρήματα που οι πιστοί βάζουν στα μικρά ξύλινα κουτάκια που κρέμονται στο τοίχο των εκκλησιών ή από τις δωρεές των ξέων Κάριτας, αλλά οι ανάγκες είναι πολλές και, με μεγάλη ταπεινότητα, λένε ότι θα είχαν ανάγκη να μπορούν να υπολογίζουν σε άλλες βεβαιότητες.

Ιδού επομένως, τα κίνητρα για τις αιτήσεις αδελφοποίησης, δικαιολογημένη η ανάγκη για αναζήτηση νέων τρόπων αλληλεγγύης και κοινωνίας, συμμεριζόμενη η επιθυμία για οργάνωση, καλυτέρευση, για μάθηση για να είμαστε πιο αποτελεσματικοί, για να δομήσουμε ξανά τη πραγματικότητα, καταστάσεις, ανθρώπινες σχέσεις ενωμένες κάποτε και τώρα πληγωμένες από την κρίση.

Αυτό το μικρό νησί, θαυμαστό στη θάλασσά του, στον ουρανό του, στους ανεμόμυλούς του, στα σπίτια του σταθερά σκαρφαλωμένα στους λόφους, όπως οι κάτοικοί του, στους καλλιεργημένους αγρούς με αγκινάρες, που έχει ακόμα έντονη την επιρροή που άφησε η Βενετία στα επώνυμα και στους σχεδόν 650 περιστεριώνες, αυτό το κομμάτι γης βουτηγμένο στο Αιγαίο, όπου η αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων είναι απόλυτα φυσική και αυθόρμητη, αξίζει τη στήριξή μας και την προσοχή μας: ίσως εμείς να μπορέσουμε να τους διδάξουμε τη χρήση της τεχνολογίας και τη τεχνική οργάνωση ενός γραφείου, να μπορέσουμε να δώσουμε την εμπειρία μας στη διαχείριση των επειγόντων περιστατικών, μα εκείνοι θα μπορέσουν να μας διδάξουν τι είναι ο αληθινός σεβασμός του ανθρώπου, φτιαγμένος από απλότητα, ανθρωπιά, βαθιά εμπάθεια για τον πλησίον.

Caritas Cuneo, Ιούνιος 2017

Πηγη kantam.gr

Νέος Πατριάρχης Αντιοχείας στην Μελχίτικη Καθολική Εκκλησία

Ο Επίσκοπος Ιωσήφ Άμπσι είναι από σήμερα ο νέος Πατριάρχης Αντιοχείας, Αλεξάνδρειας και Ιεροσολύμων της Μελχίτικης Καθολικής Εκκλησίας.

Η Σύνοδος της Μελχίτικης Καθολικής Εκκλησίας, που συνεδρίαζε από την Δευτέρα 19 Ιουνίου στο Λίβανο, εξέλεξε τον Επίσκοπο Ιωσήφ Άμπσι ως νέο πατριάρχη της Μελχίτικης Καθολικής Εκκλησίας, μετά την παραίτηση του Γρηγορίου του Γ΄ Λάχαμ στις 6 Μαϊου.

Ο ελληνορθόδοξος Πατριάρχης Αντιοχείας και πάσης Ανατολής κ. Ιωάννης σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε συνεχάρη το νέο προκαθήμενο της Μελχίτικης Καθολικής Εκκλησίας, Πατριάρχη Αντιόχειας, Αλεξάνδρειας και Ιεροσολύμων και ευχήθηκε στο βάθος της αδελφικής σχέσης και εξ’ ονόματος του λαού της Ορθόδοξης Αντιοχείας, κάθε επιτυχία στο νέο έργο που του έχει ανατεθεί για το καλό της Εκκλησίας στην Ανατολή για όλες τις χώρες και το κοινό καλό των ανθρώπων της περιοχής που μαρτυρούν στις πιο αντίξοες συνθήκες.

Πηγη orthodoxia.info

Δύο οικογένειες μουσουλμάνων είναι εδώ και αιώνες οι φύλακες και κλειδοκράτορες του Ναού του Παναγίου Τάφου…

Από τις λιγότερο, σε πολλούς τουλάχιστον, πτυχές της ιστορίας του είναι αυτές που σχετίζονται με τις αντιπαλότητες, τα μίση και τα πάθη που έχει προκαλέσει….

H έναρξη των εργασιών συντήρησης, στον λαξευτό τάφο στην καρδιά του Ναού της Ανατάσεως όπου παραδοσιακά θεωρείται πως εναποτέθηκε η σορός του Ιησού Χριστού, έχει προκαλέσει το έντονο ενδιαφέρον επιστημόνων από ποικίλους κλάδους, πολλών πιστών αλλά και διεθνών ΜΜΕ. Και πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά αφού αυτό είναι το ιερότερο μνημείο της Χριστιανοσύνης εκεί που όπως γράφει η Washington Post «εκατομμύρια προσκυνητών έχουν γονατίσει και προσευχηθεί, εκεί που το αλάτι τον δακρύων και ο ιδρώτας έχουν λειάνει την πιο σκληρή πέτρα».

Από τις λιγότερο, σε πολλούς τουλάχιστον, πτυχές της ιστορίας του είναι αυτές που σχετίζονται με τις αντιπαλότητες, τα μίση και τα πάθη που έχει προκαλέσει….

Βιντεο του National Geografic

Η ιστορία του Ναού Ο πρώτος ναός χτίστηκε με εντολή του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου τον 4ο αιώνα, αφού κατέστρεψε τον προϋπάρχοντα ναό του Αδριανού που είχε χτιστεί προς τιμήν της θεάς Αφροδίτης. Ο Πανάγιος Τάφος διασώθηκε από τον μουσουλμάνο κατακτητή Ομάρ το 638 μ.Χ, αλλά καταστράφηκε από τον Αιγύπτιο χαλίφη Αλ-Χακίμ το 1009. Ακολούθησε η ανέγερση ενός ακόμη ναού από τους Σταυροφόρους και ξανά τέθηκε υπό την προστασία των μουσουλμάνων και συγκεκριμένα του διάσημου κατακτητή Σαλαντίν για να καταστραφεί όμως στη συνέχεια το στρατό της Δυναστείας των Χωρεσμίων, που εισέβαλαν έφιπποι στην εκκλησία ενώ αποκεφάλιζαν στο πέρασμά τους, τους μοναχών που προσεύχονταν. Όπως τονίζει όμως η Washington Post, ακόμη και όταν ο ναός δεν βρίσκεται εν μέσω του χάους που προκαλούν μικρής ή μεγάλης έκτασης εχθροπραξίες στην ευρύτερη περιοχή, οι θρησκευτικές εντάσεις είναι πάντα παρούσες. Εδώ και αιώνες τη «διαχείριση» του Ναού έχουν από κοινού έξι χριστιανικές Εκκλησίες. Η Ρωμαιοκαθολική, η Ελληνική Ορθόδοξη, η Αρμένικη Αποστολική, των Σύριων Ορθοδόξων, η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αιθιοπίας και αυτή των Αιγυπτίων Κοπτών….

Οι διαφορές των ομόθρησκων Οι διαφορές μεταξύ των Εκκλησιών έχουν προκαλέσει πολλές και συχνά μεγάλης έντασης ταραχές που δεν έχουν περιοριστεί σε αίθουσες συνεδριάσεων αλλά έχουν βάλει «φωτιά» και στους δρόμους της Ιερουσαλήμ. Όπως τονίζεται στο δημοσίευμα, κληρικοί διαφόρων ταγμάτων έχουν δώσει «μάχες» ακόμη και για πράγματα, όπως για την τοποθέτηση χαλιών μπροστά από τους βωμούς έως για το δικαίωμα συμμετοχής σε ιερή πομπή προς το Ναό. «Οι αντίπαλες ομάδες πιστών πολέμησαν όχι μόνο με τις γροθιές τους, αλλά με σταυρούς, κηροπήγια, δισκοπότηρα, λάμπες και λιβανιστήρια, ακόμη και με κομμάτια ξύλου που αφαίρεσαν από τα ιερά προσκυνήματα», έχει γράψει ο ιστορικός Orlando Figes, αναφερόμενος στην σφοδρή αντιπαλότητα Καθολικών και Ορθοδόξων το 1846 και τονίζει: «Οι μάχες συνεχίστηκαν με μαχαίρια και πιστόλια που πέρασαν λαθραία μέσα στον Πανάγιο Τάφο οι πιστοί και των δύο πλευρών»….

Οι εχθρότητες επιβιώνουν μέχρι και σήμερα και «ευθύνονται» και για την καθυστερημένη απόφαση να ξεκινήσουν τα έργα συντήρησης και αποκατάστασης. Για παράδειγμα το 2009, ξέσπασε μια ακόμη αιματηρή συμπλοκή μεταξύ των Αρμενίων και των Ελλήνων Ορθοδόξων ιερέων και τελικά η εκκλησία «πλημμύρισε» από τις ισραηλινές αστυνομικές δυνάμεις. Περί ασήμαντης αφορμής Σύμφωνα δε με την ιστοσελίδα Loweringthebar.net κάποιες από τις αφορμές για την έναρξη νέου γύρου εχθροπραξιών είναι από ανούσιες έως και αστείες, όπως: Το 2002 ένας Κόπτης μοναχός που η δουλειά του ήταν να κάθεται στην οροφή για να υπενθυμίζει τη διεκδίκηση των Κοπτών στο τμήμα της οροφής που διεκδικούσαν οι Αιθίοπες, μετακίνησε την καρέκλα του στη σκιά. Οι Αιθίοπες διαμαρτυρήθηκαν, ξέσπασε καβγάς και 11 μοναχοί κατέληξαν στο νοσοκομείο. Το 2004 ένας Ορθόδοξος μοναχός φέρεται πως άφησε ανοιχτή την πόρτα που οδηγεί στο παρεκκλήσι των Φραγκισκανών μοναχών. Οι Φραγκισκανοί εξέλαβαν αυτή την πράξη ως ένδειξη ασέβειας, ήρθαν στα χέρια και ακολούθησαν συλλήψεις. Το 2008, την Κυριακή των Βαΐων, ξέσπασε ένας ακόμη καβγάς αφού ένας Ορθόδοξος μοναχός βρέθηκε εκτός του ναού. Όταν άνδρες της αστυνομίας έφτασαν στο σημείο οι εμπλεκόμενοι μοναχοί κυνήγησαν και αυτούς. Και φυσικά υπάρχουν πάντα οι εντάσεις κατά την τελετή αφής του Αγίου Φωτός. Οι φύλακες του Ναού από τον 12ο αιώνα Η διαιώνιση λοιπόν αυτών των αντιπαλοτήτων οδήγησε σε μια μάλλον περίεργη όσο και μοναδική «διευθέτηση» του ζητήματος που χρονολογείται από τον 12ο αιώνα όταν ένας Άραβας κουρασμένος από τις χριστιανικές έριδες, αποφάσισε να αναθέσει σε δύο μουσουλμανικές οικογένειες το ρόλο του φρουρών του ναού. Πρόκειται για την οικογένεια Joudeh που κρατά το κλειδί του ναού, και την οικογένεια Nuseibeh που έχει την ευθύνη να ανοίγει την πόρτα της εκκλησίας κάθε πρωί και να κλειδώνει το βράδυ. Σε μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο CNN νωρίτερα φέτος ο Adeeb Joudeh, ο οποίος είναι και ο σημερινός κάτοχος του κλειδιού, θεωρεί το καθήκον που του έχει ανατεθεί ως οικογενειακή κληρονομιά. Εκλαμβάνει δε την όλη «ρύθμιση» ως μια αλληγορία για την θρησκευτική ανοχή. «Για μένα, πηγή της συνύπαρξης για την ισλαμική και χριστιανική θρησκεία είναι η Εκκλησία του Παναγίου Τάφου». Ο δε Wajeeh Nuseibeh, μιλώντας στο San Francisco Chronicle το 2005, περιέγραψε το ζωτικό ρόλο αυτών των δύο μουσουλμανικών οικογενειών. «Όπως όλα τα αδέλφια, έτσι και αυτοί έχουν μερικές φορές προβλήματα», είπε, αναφερόμενος στις διενέξεις μεταξύ των Χριστιανών. «Τους βοηθάμε να επιλύσουν τις διαφορές τους. Είμαστε ουδέτεροι. Είμαστε ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Μπορούμε να συμβάλουμε στη διατήρηση της ειρήνης σε αυτό το ιερό μέρος»….

EYXEΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟ, ΠΑΣΧΑ 2017

Ευχές του Πάπα Φραγκισκου, προς την »Ομοσπονδία Συνδέσμων Ελλήνων Καθολικών», μαζι με  τις Ευχες της Αποστολικής Νουντσιατούρα στην Ελλαδα,

Eντιμότατε Κύριε,

Ο Αγιος Πατέρας δεχθηκε με χαρά τις Ευχές Σας που Εσεις, και στο ονομα της  »Ομοσπονδίας Συνδέσμων Ελλήνων Καθολικών»  Του στείλατε με την ευκαιρία του Αγιου Πάσχα.

Ο Υπατος Ποντίφηκας αναγνωρίζοντας τον Σεβασμό και την Αγάπη, προτρέπει να προσεγγίσετε ολο και περισσότερο στον Αναστημένο Χριστό, τον καλό Βοσκό που για το ποίμνιό του οδηγηθηκε πρός τον θάνατο και, ενω ζητά να εμμένετε στην προσευχή για Αυτόν και για την υπηρεσία Του στην Εκκλησία, δίδει εις Εσας και εις ολους οσους ειναι ενωμένοι με την αυτή σκέψη την επικαλούμενη Αποστολική Ευλογία.

Δράττομαι της ευκαιρίας για να επιβεβαιώσω τα αισθήματα της ειλικρινούς μου εκτίμησης,

Mons. Paolo Borgia

Assessore

σάρωση0017σάρωση0018