Μήνυμα Πάπα για την 33η Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας 2018

«Μη φοβάσαι, Μαριάμ, διότι βρήκες χάρη κοντά στο Θεό» (Λκ 1,30)

Αγαπητοί νέοι,

Η Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας του 2018, μας ωθεί να κάνουμε ένα βήμα μπροστά στην πορεία προετοιμασίας της διεθνούς συνάντησής μας, η οποία θα πραγματοποιηθεί στον Παναμά, τον Ιανουάριο του 2019. Αυτός ο νέος σταθμός της προσκυνηματικής μας πορείας, συμπίπτει με το έτος κατά το οποίο θα συγκληθεί η Τακτική Σύνοδος των Επισκόπων με θέμα: «Οι νέοι, η πίστη και η διάκριση της κλήσεως». Είναι μια όμορφη συγκυρία. Η προσοχή, η προσευχή και η σκέψη της Εκκλησίας θα είναι στραμμένες σ’ εσάς τους νέους, με την επιθυμία να κατανοήσουμε και, κυρίως, να «δεχτούμε» εσάς που είστε  για τον Θεό, για την Εκκλησία και για τον κόσμο δώρο πολύτιμο.

Όπως ήδη γνωρίζετε, σ’ αυτή την πορεία επιλέξαμε να μας συνοδέψει το παράδειγμα και η μεσιτεία της Παναγίας, της νεαρής γυναίκας της Ναζαρέτ, που ο Θεός διάλεξε για Μητέρα του Υιού του. Εκείνη βαδίζει μαζί μας προς την Σύνοδο και προς την Π.Η.Ν του Παναμά. Πέρυσι, μας καθοδήγησαν τα λόγια του δοξαστικού ύμνου της: «Μεγαλεία έκανε σ’ εμένα ο Παντοδύναμος» (Λκ 1,49), διδάσκοντάς μας πως πρέπει να κάνουμε ανάμνηση του παρελθόντος. Φέτος, θα αναζητήσουμε να ακούσουμε μαζί της τη φωνή του Θεού, που δίνει θάρρος και δωρίζει την απαραίτητη χάρη, για να απαντήσουμε στο κάλεσμά του: «Μη φοβάσαι Μαρία, γιατί βρήκες χάρη κοντά στον Θεό» (Λκ 1,30). Είναι τα λόγια που απευθύνει ο αγγελιοφόρος  του Θεού, ο αρχάγγελος Γαβριήλ, στην Παναγία, απλό κορίτσι ενός μικρού χωριού της Γαλιλαίας.

1. Μη φοβάσαι!

Όπως καταλαβαίνετε, η απρόσμενη εμφάνιση του αγγέλου και ο μυστηριώδης χαιρετισμός «Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος είναι μαζί σου!» (Λκ 1,28), προκάλεσαν μια έντονη ταραχή στην Παναγία, που ξαφνιάζεται απ’ αυτή την πρώτη αποκάλυψη της ταυτότητάς της και του καλέσματός της, ως τότε άγνωστης για κείνην. Η Παναγία, όπως και άλλα πρόσωπα της Αγίας Γραφής, τρέμει μπροστά στο μυστήριο του καλέσματος του Θεού, που μέσα σε μια στιγμή την θέτει εμπρός στην απεραντοσύνη του σχεδίου του και την κάνει να συναισθανθεί πόσο μικρή είναι, ένα ταπεινό δημιούργημα. Ο άγγελος διαβάζει στο βάθος της καρδιάς της και της λέει: «Μη φοβάσαι!» Ο Θεός διαβάζει και στο βάθος της δικής μας καρδιάς. Εκείνος γνωρίζει καλά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στη ζωή, κυρίως όταν βρισκόμαστε μπροστά σε θεμελιώδεις επιλογές, από τις οποίες εξαρτάται αυτό που θα είμαστε και αυτό που θα κάνουμε σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι το «ρίγος» που αισθανόμαστε μπροστά στις αποφάσεις για το μέλλον μας, για την κατάσταση της ζωής μας, για την κλήση μας. Αυτές τις στιγμές παραμένουμε ταραγμένοι και μας καταλαμβάνουν πολλοί φόβοι.

Και εσείς νέοι, ποιους φόβους έχετε; Τι είναι αυτό που περισσότερο σας ανησυχεί στο βάθος της καρδιάς σας; Ένας «υπόγειος» φόβος  που υπάρχει σε πολλούς από εσάς είναι  να μην σας αγαπούν, να μην είστε ευπρόσδεκτοι, να μη γίνεστε αποδεκτοί γι’ αυτό που είστε. Σήμερα, πολλοί νέοι έχουν την αίσθηση πως πρέπει να γίνουν διαφορετικοί απ’ αυτό που είναι στην πραγματικότητα, προσπαθώντας να προσαρμοστούν σε στερεότυπα (standard) πλασματικά και άπιαστα. Κάνουν συνεχόμενα «φωτομοντάζ» της εικόνας τους, με το να κρύβονται πίσω από μάσκες και ψεύτικες ταυτότητες, σχεδόν σε σημείο να γίνονται οι ίδιοι μια απάτη (fake). Υπάρχει σε πολλούς η μανία να λαβαίνουν τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό «μου αρέσει» (like). Και απ’ αυτή την αίσθηση ανικανοποίησης, πηγάζουν πολλοί φόβοι και ανασφάλειες. Άλλοι φοβούνται πως δεν θα καταφέρουν να βρουν συναισθηματική ασφάλεια, και θα μείνουν μόνοι. Πολλοί, μπροστά στην επισφαλή εργασία, φοβούνται ότι δεν θα καταφέρουν να βρουν μια επαγγελματική επιβεβαίωση, πως  δεν θα  δουν τα όνειρά τους να πραγματοποιούνται. Είναι φόβοι που σήμερα  κατέχουν πολλούς νέους, τόσο  πιστούς όσο και μη πιστούς. Και φυσικά, δεν εξαιρούνται από τους φόβους των ούτε αυτοί που δέχτηκαν το δώρο της πίστεως και αναζητούν με σοβαρότητα την κλήση τους. Μερικοί σκέπτονται: ο Θεός ίσως μου ζητά ή θα μου ζητήσει πολλά στο μέλλον. Ακολουθώντας το δρόμο που Εκείνος υποδεικνύει, δεν θα είμαι πραγματικά ευτυχισμένος ή δεν θα σταθώ στο ύψος των όσων μου ζητά. Άλλοι πάλι αναρωτιούνται: εάν ακολουθήσω τον δρόμο που ο Θεός μου υποδεικνύει, ποιος μου εγγυάται πως θα κατορθώσω να τον διατρέξω μέχρι τέλους;  Θα απογοητευτώ; Θα χάσω τον ενθουσιασμό; Θα είμαι ικανός να προσκαρτερώ σ’ όλη τη ζωή μου;

Τις στιγμές όπου οι αμφιβολίες και οι φόβοι πλημμυρίζουν την καρδιά μας, γίνεται αναγκαία η διάκριση(*). Αυτή μας επιτρέπει να βάλουμε τάξη στην σύγχυση των σκέψεων και των συναισθημάτων μας, ώστε  να ενεργήσουμε με τρόπο σωστό και συνετό. Σ’ αυτή τη διαδικασία, το πρώτο βήμα για να ξεπεράσουμε τους φόβους είναι να τις εντοπίσουμε με σαφήνεια, ώστε να μη χάνουμε χρόνο και ενέργεια κυνηγώντας φαντάσματα, δίχως πρόσωπο και δίχως υπόσταση. Γι’ αυτό, σας προσκαλώ όλους να ψάξετε μέσα σας και «να δώσετε  όνομα» στους φόβους σας. Αναρωτηθείτε: σήμερα, στη συγκεκριμένη κατάσταση που βιώνω, τι μου προκαλεί  αγωνία, τι φοβάμαι περισσότερο; Τι με μπλοκάρει και με εμποδίζει να προχωρήσω εμπρός; Γιατί δεν έχω το θάρρος να κάνω τις σπουδαίες επιλογές που θα έπρεπε να κάνω; Μη φοβάστε να κοιτάξετε με εντιμότητα τους φόβους σας, να τους αναγνωρίσετε για αυτό που είναι και να λογαριαστείτε μαζί τους. Η Αγία Γραφή δεν αρνείται το ανθρώπινο συναίσθημα του φόβου, ούτε τις πολλές αιτίες που μπορεί να τον προκαλέσουν. Ο Αβραάμ είχε φόβο (βλ  Γεν 12,10), ο Ιακώβ είχε φόβο (βλ Γεν 31, 31 και 32,8), το ίδιο και ο Μωυσής (βλ Εξ 2,14 και 17,4), ο Πέτρος (βλ Μτ 26,69) και οι Απόστολοι (βλ Μκ 4,38-40 και Μτ 26,56). Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός δοκίμασε φόβο και αγωνία (βλ Μτ 26,37 και Λκ 22,,44), αν και σε ένα επίπεδο μη συγκρίσιμο.

(*) Η διάκριση είναι η ικανότητα να συναντήσεις το θέλημα του Θεού στη συγκεκριμένη κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι

«Γιατί είστε τόσο δειλοί; Γιατί δεν έχετε πίστη;» (Μκ 4,40). Αυτή η επίπληξη του Ιησού προς τους μαθητές, μας βοηθά να καταλάβουμε πως συχνά το εμπόδιο στην πίστη δεν είναι η απιστία, αλλά ο φόβος. Η διεργασία της διάκρισης, με αυτή την έννοια, εφόσον θα έχουμε δώσει ένα όνομα στους φόβους μας, πρέπει να μας βοηθήσει να τους ξεπεράσουμε και να ανοιχτούμε στη ζωή, αντιμετωπίζοντας με ηρεμία τις προκλήσεις που εκείνη μας εμφανίζει. Ιδιαιτέρως, για μας τους χριστιανούς, ο φόβος δεν είναι ποτέ η τελευταία λέξη, αλλά είναι ευκαιρία για να προβούμε σε μια πράξη πίστεως στον Θεό… και στη ζωή! Αυτό σημαίνει πως πιστεύουμε στη θεμελιώδη καλοσύνη της ύπαρξης που ο Θεός μας δώρισε,  εμπιστευόμαστε  πως Εκείνος την  κατευθύνει προς ένα καλό σκοπό, ακόμη και μέσα από συνθήκες και ταλαιπωρίες συχνά για μας μυστηριώδεις. Εάν όμως τροφοδοτούμε τους φόβους μας,  θα τείνουμε να κλειστούμε στον εαυτό μας,  να οχυρωθούμε για να προστατευτούμε από όλα και απ’ όλους, παραμένοντας σαν παράλυτοι. Πρέπει να αντιδράσετε! Ποτέ μην κλείνεστε! Στην Αγία Γραφή, βρίσκουμε 365 φορές την έκφραση «μη φοβάσαι», με όλες τις εναλλαγές της. Σαν να μας λέει πως, κάθε μέρα του έτους, ο Κύριος μας θέλει ελεύθερους από τον φόβο.

Η διάκριση γίνεται απαραίτητη όταν πρόκειται για την αναζήτηση της προσωπικής μας κλήσης. Αυτό, πράγματι, τις περισσότερες φορές δεν είναι αμέσως ξεκάθαρο ή απόλυτα σαφές, αλλά γίνεται αντιληπτό σιγά σιγά. Η διάκριση που επιβάλλεται σ’ αυτή την περίπτωση, δεν εννοείται ως προσπάθεια προσωπικής εσωτερικής εξέτασης, με σκοπό να γνωρίσουμε καλύτερα τους εσωτερικούς μας μηχανισμούς, για να ενδυναμωθούμε  και να φθάσουμε σε  κάποια ισορροπία. Σ’ αυτήν την περίπτωση το άτομο μπορεί να γίνει  μεν πιο δυνατό, αλλά παραμένει, παρόλα αυτά, κλεισμένο στον περιορισμένο ορίζοντα των δυνατοτήτων του και του δικού του τρόπου να βλέπει τα πράγματα. Η κλήση, αντιθέτως, είναι ένα κάλεσμα από ψηλά και η διάκριση σ’ αυτή την περίπτωση συνίσταται κυρίως στο άνοιγμα προς τον Άλλο, που καλεί. Είναι απαραίτητη λοιπόν η σιωπή της προσευχής, για να ακούσουμε τη φωνή του Θεού που αντηχεί στη συνείδηση. Εκείνος χτυπά στην πόρτα της καρδιάς μας, όπως έκανε με την Παναγία, γεμάτος επιθυμία να συνάψει μια σχέση φιλίας μαζί μας  μέσα από την προσευχή, να μας μιλήσει μέσα από την Αγία Γραφή, να μας προσφέρει την ευσπλαχνία του στο μυστήριο της Συμφιλίωσης, να γίνει ένα μαζί μας στην ευχαριστιακή Κοινωνία.

Είναι όμως σημαντική επίσης η αντιπαράσταση και ο διάλογος  με τους άλλους, τους αδελφούς και τις αδελφές μας στην πίστη, που έχουν  εμπειρία και μας βοηθούν να δούμε καλύτερα για να επιλέξουμε ανάμεσα στις διάφορες επιλογές. Ο νεαρός Σαμουήλ, όταν άκουσε τη φωνή του Κυρίου, δεν την αναγνώρισε αμέσως  και για τρεις φορές έτρεξε στον Ηλία, τον ηλικιωμένο ιερέα, ο οποίος στο τέλος του πρότεινε τη σωστή απάντηση που έπρεπε να δώσει στο κάλεσμα του Κυρίου: «εάν σε καλέσει ξανά, να πεις: Μίλησε Κύριε, γιατί ο δούλος σου σε ακούει». (1 Σαμ 3,9). Στις αμφιβολίες σας, να γνωρίζετε πως μπορείτε να υπολογίζετε στην Εκκλησία. Γνωρίζω πως υπάρχουν καλοί ιερείς, αφιερωμένοι και αφιερωμένες, πιστοί λαϊκοί, πολλοί από τους οποίους είναι νέοι και αυτοί, και ως μεγαλύτεροι αδελφοί και αδελφές  στην πίστη, μπορούν να σας συνοδέψουν. Εμψυχωμένοι από το Άγιο Πνεύμα, θα μπορούν να σας βοηθήσουν να αποκωδικοποιήσετε τις αμφιβολίες σας και να διαβάσετε το σχέδιο της προσωπικής σας κλήσης. Ο «άλλος» δεν είναι μόνο ο πνευματικός καθοδηγητής, αλλά είναι και εκείνος που μας βοηθά να ανοιχτούμε σ’  όλα τα αναρίθμητα πλούτη της ύπαρξης, που ο Θεός μας δώρισε. Είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε χώρους στις πόλεις μας και στις κοινότητές μας, για να ωριμάσουμε, να ονειρευτούμε, για να κοιτάξουμε νέους ορίζοντες! Ποτέ μη χάσετε την αίσθηση να απολαμβάνετε μια συνάντηση, τη φιλία, τη «γεύση» να ονειρεύεστε μαζί, να βαδίζετε μαζί με άλλους. Οι αυθεντικοί χριστιανοί δεν φοβούνται να ανοιχτούν προς τους άλλους, να μοιραστούν τους ζωτικούς χώρους τους, μετατρέποντάς τους σε χώρους αδελφοσύνης. Μην αφήσετε, αγαπητοί νέοι, η λάμψη της νεότητάς σας να σβήσει στο σκοτάδι ενός κλειστού δωματίου, όπου μοναδικό παράθυρο για να κοιτάξετε τον κόσμο είναι εκείνο του υπολογιστή ή του smartphone. Ανοίξτε διάπλατα τις πόρτες της ζωής σας! Οι χώροι σας και οι χρόνοι σας ας κατοικούνται από βαθιές σχέσεις και συγκεκριμένα πρόσωπα, με τα οποία μοιράζεστε αυθεντικές και αληθινές εμπειρίες στην καθημερινότητά σας.

2. Παναγία!

«Σε κάλεσα με το όνομά σου» (Ησ 43,1). Η πρώτη αιτία για να μη φοβόμαστε, είναι ακριβώς το γεγονός πως ο Θεός μας καλεί με το όνομά μας. Ο άγγελος, αγγελιοφόρος του Θεού, κάλεσε την Παναγία με το όνομά της. Είναι χαρακτηριστικό του Θεού να δίνει ονόματα. Στο έργο της δημιουργίας, Εκείνος κάλεσε στην ύπαρξη κάθε δημιούργημα με το όνομά του. Πίσω από το όνομα υπάρχει μια ταυτότητα, αυτό το οποίο είναι μοναδικό σε καθετί, σε κάθε πρόσωπο, εκείνη η μοναδική ουσία που μόνο ο Θεός γνωρίζει σε βάθος. Αυτό το θεϊκό προνόμιο μοιράστηκε, εν συνεχεία, με τον άνθρωπο, στον οποίο ο Θεός ανέθεσε να δώσει όνομα στα ζώα, στα πουλιά και στα παιδιά τους (Γεν 2,19-21 και 4,1). Πολλές κουλτούρες συμμερίζονται αυτή τη βαθιά βιβλική οπτική, αναγνωρίζοντας στο όνομα την αποκάλυψη του βαθύτερου μυστηρίου μιας ζωής, το νόημα μιας ύπαρξης.

Όταν καλεί κάποιο πρόσωπο με το όνομά του, ο Θεός του φανερώνει ταυτόχρονα και την κλήση του, το σχέδιο αγιοσύνης και καλού, μέσα από το οποίο εκείνο το πρόσωπο θα γίνει ένα δώρο για τους άλλους και θα το καταστήσει μοναδικό. Ακόμη και όταν ο Κύριος θέλει να κάνει ευρύτερους τους ορίζοντες μιας ζωής, επιλέγει να δώσει στο πρόσωπο που καλεί ένα νέο όνομα, όπως έκανε με τον Σίμωνα, ονομάζοντάς τον «Πέτρο».  Από αυτό προήλθε η συνήθεια να αποκτά νέο όνομα όποιος μπαίνει σε ένα μοναχικό τάγμα, ως ένδειξη μιας νέας ταυτότητας και μιας νέας αποστολής. Καθώς είναι προσωπικό και μοναδικό το θεϊκό κάλεσμα, απαιτεί από εμάς το θάρρος να ξεφύγουμε από την πίεση των στερεοτύπων, ώστε η ζωή μας να είναι πραγματικά ένα αυθεντικό και ανεπανάληπτο δώρο για τον Θεό, για την Εκκλησία και για τους άλλους.

Αγαπητοί νέοι, το να καλείται κανείς με το όνομά του είναι επομένως, ένα σημείο της μεγάλης μας αξιοπρέπειας στα μάτια του Θεού, της προτίμησής του για μας. Και ο Θεός καλεί τον καθένα από εσάς με το όνομά σας. Εσείς είστε το «εσύ» του Θεού, πολύτιμοι στα μάτια του Κυρίου, άξιοι εκτίμησης και αγαπητοί (βλ Ησ  43,4). Δεχτείτε με χαρά αυτό τον διάλογο που ο Θεός σας προτείνει, αυτή την πρόσκληση που Εκείνος απευθύνει σ’ εσάς, καλώντας σας με το όνομά σας.

3. Βρήκες χάρη κοντά στον Θεό

Η βασική αιτία για την οποία η Παναγία δεν πρέπει να φοβάται είναι επειδή βρήκε χάρη κοντά στο Θεό.  Η λέξη «χάρη» παραπέμπει σε γενναιόδωρη αγάπη, που δε μας οφείλεται.  Πόσο μας ενθαρρύνει να γνωρίζουμε πως δεν απαιτείται να γίνομε άξιοι της εγγύτητας και της βοήθειας του Θεού παρουσιάζοντας  προκαταβολικά ένα «άριστο βιογραφικό», γεμάτο αξιομισθίες και επιτυχίες! Ο άγγελος λέει στην Παναγία πως ήδη βρήκε χάρη κοντά στον Θεό, όχι πως θα την αποκτήσει στο μέλλον. Και η ίδια η διατύπωση των λόγων του αγγέλου, μας κάνει να καταλάβουμε πως η θεϊκή χάρη είναι συνεχόμενη, δεν είναι κάτι περιστασιακό ή στιγμιαίο και γι’ αυτό δε θα λείψει ποτέ. Ακόμη και στο μέλλον, θα υπάρχει πάντοτε η χάρη του Θεού να μας στηρίζει, κυρίως τις στιγμές δοκιμασίας και σκότους.

Η συνεχής παρουσία της θεϊκής χάρης  μας ενθαρρύνει να αγκαλιάσουμε με εμπιστοσύνη την κλήση μας, που απαιτεί μια δέσμευση πιστότητας, η οποία οφείλει  να ανανεώνεται καθημερινά. Ο δρόμος της κλήσης πράγματι δεν είναι δίχως σταυρούς: όχι μόνο οι αρχικές αμφιβολίες, αλλά και οι συχνοί πειρασμοί που συναντούμε στο διάβα της πορείας μας. Το αίσθημα της ανεπάρκειας συνοδεύει το μαθητή του Χριστού μέχρι τέλους, αλλά εκείνος γνωρίζει πως τον στηρίζει η χάρη του Θεού.

Τα λόγια του αγγέλου κατεβαίνουν πάνω στους ανθρώπινους φόβους, διαλύοντάς τους με τη δύναμη της καλής είδησης, την οποία μεταφέρουν: η ζωή μας δεν είναι καθαρή τύχη ή απλός αγώνας επιβίωσης, αλλά ο καθένας από μας έχει μια ιστορία την οποία αγαπά ο Θεός. Το ότι «βρήκς χάρη στα μάτια του Θεού» σημαίνει πως ο Δημιουργός βλέπει μια μοναδική ομορφιά στο είναι μας και έχει ένα υπέροχο σχέδιο για την ύπαρξή μας. Αυτή η συνειδητοποίηση δεν επιλύει βέβαια όλα τα προβλήματα ή δεν αφαιρεί τις αβεβαιότητες της ζωής, αλλά έχει τη δύναμη να τη μεταμορφώσει σε βάθος. Το άγνωστο που μας επιφυλάσσει το αύριο, δεν είναι μια σκοτεινή απειλή από την οποία πρέπει να επιβιώσουμε, αλλά ένας προνομιακός καιρός που μας δίνεται για να ζούμε την μοναδικότητα της προσωπικής μας κλήσης και να τη μοιραζόμαστε με τα αδέλφια και τις αδελφές μας στην Εκκλησία και στον κόσμο.

4. Θάρρος στην παρούσα κατάσταση

Από τη βεβαιότητα πως η χάρη του Θεού είναι μαζί μας προέρχεται η δύναμη να έχουμε θάρρος στην παρούσα κατάσταση: θάρρος για να προχωρήσουμε σ’ αυτό το οποίο ο Θεός μας ζητά εδώ και τώρα, σε κάθε τομέα της ζωής μας, θάρρος για να αγκαλιάσουμε την κλήση που ο Θεός μας παρουσιάζει, θάρρος για να ζούμε την πίστη μας δίχως να την κρύβουμε η να τη μειώνουμε.

Ναι, όταν ανοιγόμαστε στη χάρη του Θεού, το αδύνατο γίνεται πραγματικότητα. «Εάν ο Θεός είναι με το μέρος μας, ποιος θα είναι εναντίον μας;» (Ρωμ 8,31). Η χάρη του Θεού αγγίζει το σήμερα της ζωής σας, σας αδράχνει έτσι όπως είστε, με όλους τους φόβους και τα όρια σας, αλλά φανερώνει και τα θαυμάσια σχέδια του Θεού! Εσείς νέοι έχετε ανάγκη να νιώσετε πως κάποιος έχει πραγματικά εμπιστοσύνη σ’ εσάς: να ξέρετε πως ο Πάπας σας εμπιστεύεται, πως η Εκκλησία σας εμπιστεύεται! Και εσείς, εμπιστευτείτε την Εκκλησία!

Στη νεαρή Παναγία δόθηκε μια σημαντική ευθύνη, ακριβώς επειδή ήταν νέα. Εσείς νέοι έχετε δύναμη, βρίσκεστε σε μια φάση της ζωής  που αναμφίβολα δε λείπει η ενέργεια. Αξιοποιήστε αυτή τη δύναμη και αυτή την ενέργεια για να κάνετε καλύτερο τον κόσμο, ξεκινώντας από εκείνη την πραγματικότητα που είναι πιο κοντά σε σας. Επιθυμώ να σας δοθούν σημαντικές ευθύνες μέσα στην Εκκλησία, να υπάρξει το θάρρος να σας δοθεί χώρος, και εσείς προετοιμαστείτε για να αναλάβετε αυτές τις ευθύνες.

Σας προσκαλώ να ατενίσετε ακόμη την αγάπη της Παναγίας: μια αγάπη γεμάτη ζήλο, δυναμική, συγκεκριμένη, μια αγάπη γεμάτη τόλμη, στραμμένη όλη προς την αυτοπροσφορά. Μια Εκκλησία η οποία διαπνέεται από αυτά τα προσόντα της Παναγίας, είναι μια Εκκλησία σε έξοδο, που πάει πέρα από τα όριά της και τα σύνορα, για να ξεχειλίσει παντού η χάρη που έλαβε. Αν αφήσουμε να μας επηρεάσει το παράδειγμα της Παναγίας, θα ζήσουμε στην πράξη εκείνη την αγάπη που μας ωθεί να αγαπάμε τον Θεό πάνω απ’ όλα  και πάνω από εμάς, και να αγαπούμε τους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε την καθημερινή ζωή. Και τότε θα αγαπούμε ακόμη και όποιον μπορεί να μας φαίνεται πως δεν είναι πολύ αξιαγάπητος. Είναι μια αγάπη που γίνεται υπηρεσία και αφοσίωση, κυρίως προς τους πιο αδύναμους και πιο φτωχούς, και που μεταμορφώνει τα πρόσωπά μας και μας γεμίζει χαρά.

Θα ήθελα να κλείσω με τα όμορφα λόγια του Αγίου Βερνάρδου, σε μια γνωστή ομιλία του πάνω στο μυστήριο του Ευαγγελισμού, λόγια που εκφράζουν την προσμονή όλης της ανθρωπότητας για την απάντηση της Παναγίας: «Άκουσες, Αειπάρθενε, πως θα συλλάβεις και θα γεννήσεις έναν υιό, άκουσες πως αυτό θα συμβεί όχι με ενέργεια ενός άνδρα, αλλά με ενέργεια του Αγίου Πνεύματος!  Ο Άγγελος περιμένει την απάντηση (…). Περιμένουμε, ω Κυρία μας, έναν λόγο συμπόνιας και εμείς (…). Με την σύντομη απάντησή σου θα ανανεωθούμε και θα κληθούμε ξανά στη ζωή (…). Όλος ο κόσμος είναι σε αναμονή, προσπέφτει εμπρός στα γόνατά σου (…). Ω Αειπάρθενε, δώσε γρήγορα την απάντηση» (Ομιλία 4,8, )

Αγαπητοί νέοι, ο Κύριος, η Εκκλησία, ο κόσμος, περιμένουν και τη δική σας απάντηση στο μοναδικό κάλεσμα που ο καθένας έχει σ’ αυτή τη ζωή! Καθώς πλησιάζει η Π.Η.Ν του Παναμά, σας  προσκαλώ να προετοιμαστείτε γι’ αυτή τη συνάντηση, με τη χαρά και τον ενθουσιασμό εκείνου που θέλει να συμμετάσχει σε μια μεγάλη περιπέτεια. Η Π.Η.Ν είναι για τους θαρραλέους! Δεν είναι για νέους που ζητούν μόνο την άνεσή τους και κάνουν πίσω μπροστά στις δυσκολίες. Δέχεστε την πρόκληση;

Από το Βατικανό, 11 Φεβρουαρίου 2018
6η Κυριακή της Περιόδου του έτους
Μνήμη των εμφανίσεων της Αειπάρθενου Μαρίας στη Λούρδη

Πηγη episkopisyrou.gr

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s