Μήνυμα του Αγίου Πατέρα Φραγκίσκου για την Παγκόσμια Ημέρα των Ιεραποστολών

23 Οκτωβρίου 2016
Ιεραποστολική Εκκλησία, μάρτυρας ευσπλαχνίας

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές.

Το Εκτακτο Ιωβηλαίο της Ευσπλαχνίας, που η Εκκλησία αυτή τη στιγμή διανύει, προσφέρει ένα ιδιαίτερο φως και στην Παγκόσμια Ημέρα των Ιεραποστολών του 2016: μας προσκαλεί να κοιτάζουμε την αποστολή προς τα έθνη [ad gentes) ως ένα μεγάλο, τεράστιο έργο ευσπλαχνίας και πνευματικό και υλικό. Πράγματι, σε αυτή την Παγκόσμια Ημέρα των Ιεραποστολών, καλούμαστε «να βγούμε», ως μαθητές ιεραπόστολοι, θέτοντας ο καθένας τα ταλέντα του, τη δημιουργικότητα του, τη σοφία του και την εμπειρία του, στην υπηρεσία της Εκκλησίας, προκειμένου να μεταδώσει το μήνυμα της τρυφερότητας και της συμπόνιας του θεού. σε όλη την ανθρώπινη οικογένεια. Δυνάμει της ιεραποστολικής εντολής, η Εκκλησία αναλαμβάνει τη φροντίδα όσων δεν γνωρίζουν το Ευαγγέλιο, διότι επιθυμεί να σωθούν όλοι και να αποκτήσουν την εμπειρία της αγάπης του Κυρίου. Η Εκκλησία έχει την αποστολή να αναγγέλλει την ευσπλαχνία του Θεού, που είναι «η παλλόμενη καρδιά του Ευαγγελίου» (βούλα Ευσπλαχνίας, 12) και να την διακηρύττει σε κάθε γωνιά της γης, μέχρις ότου φθάσει οε κάθε γυναίκα, άνδρα, ηλικιωμένο, νέο και παιδί.

Η ευσπλαχνία πλημμυρίζει από ενδόμυχη χαρά την καρδιά του Πατέρα όταν συναντά κάθε ανθρώπινο πλάσμα. Από την αρχή ο ίδιος στρέφεται με αγάπη και σ’ αυτά τα πλάσματα που είναι πιο αδύναμα, διότι το μεγαλείο του και η δύναμή του, αποκαλύπτονται ακριβώς στην ικανότητά του να ταυτίζεται με τους μικρούς τους περιθωριοποιημένους, τους καταπιεσμένους (βλ. Δευτ. 4,31. Ψαλ. 86,15. 103,8. 111,4). Αυτός είναι ο Θεός: ήπιος, στοργικός, πιστός. Είναι κοντά & αυτούς που βρίσκονται σε ανάγκη, όπως θα έκαναν ένας πατέρας και μια μητέρα στη ζωή των παιδιών τους (βλ. Ιερ. 31,20). Ο όρος που χρησιμοποιεί π Βίβλος yio να ονομάσει την ευσπλαχνία παραπέμπει στα μητρικά σπλάχνα: συνεπώς, παραπέμπει στην αγάπη μιας μητέρας προς τα παιδιά της. που θα τα αγαπά πάντοτε, οε οποιαδήποτε περίσταση, και οτιδήποτε και αν συμβεί, διότι αποτελούν τον καρπό των σπλάχνων της. Αυτό συνιστά μια πλευρά και της αγάπης του θεού νια όλα τα παιδιά του, ιδιαίτερα για τα μέλη του λαού που έχει ο ίδιος γεννήσει και τον οποίον θέλει να διαπλάσει και να εκπαιδεύσει: μπροστά στις αδυναμίες και τις απιστίες τους, ρίγη συγκίνησης και συμπόνιας τον καταλαμβάνουν (βλ. Οσ. 11,8). Ωστόσο είναι ευσπλαχνικός προς όλους, αγκαλιάζει όλους τους λαούς, και η τρυφερότητα του απλώνεται πάνω σε όλα τα πλάσματά (βλ. Ψαλ. 145, 8-9).

Η ευσπλαχνία του Θεού βρίσκει την mo υψηλή και ολοκληρωμένη εκδήλωση της στον σαρκωμένο Λόγο. Αυτός αποκαλύπτει το πλούσιο σε ευσπλαχνία πρόσωπο του Πατέρα, «μιλάει γι’ αυτήν και την εξηγεί χρησιμοποιώντας παρομοιώσεις και παραβολές, αλλά πάνω απ’ όλα σαρκώνεται και, προσωποποιείται στον Ίδιο» (Ιωάννης Παύλος 2ος, Εγκ. Επιστολή Πλούσιος σε έλεος, 2).

Αποδεχόμενο» και ακολουθώντας τον Ιησού διαμέσου του Ευαγγελίου και των Μυστηρίων, δια της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος, εμείς μπορούμε να γίνουμε ευσπλαχνικοί όπως ο ουράνιος Πατέρας μας, μαθαίνοντας να αγαπάμε όπως Εκείνος μας αγαπά, και μετατρέποντας τη ζωή μας σε δώρο ανιδιοτελές οι σημείο της καλοσύνης Του (Βλ. Βούλα Ευσπλαχνίας, 3). Πρώτη η Εκκλησία, μέσα στην ανθρωπότητα, είναι η κοινότητα που βιώνει την ευσπλαχνία του Χριστού: αισθάνεται ότι ο Χριστός την προστατεύει και την επιλέγει με αγάπη ευσπλαχνική, και από αυτήν την αγάπη αντλεί τον τρόπο να τηρεί την εντολή του, να την βιώνει, και να φροντίζει να την γνωρίσουν τα έθνη μέσα από έναν διάλογο γεμάτο σεβασμό για κάθε κουλτούρα και θρησκευτική πεποίθηση.

Για να δίνουν μαρτυρία αυτής της ευοπλαχνικής αγάπης, όπως στους πρώτους χρόνους της εκκλησιαστικής εμπειρίας, υπάρχουν πολλοί άνδρες και γυνα:<ες. κάθε ηλικίας και κατάστασης. Σημείο εύγλωττο της μητρικής αγάπης του Θεού. είναι μια αξιοσημείωτη και αυξανόμενη γυναικεία παρουσία στον κόσμο των ιεραποστολών, πλάι στην ανδρική. Οι γυναίκες, λαϊκές ή αφιερωμένες, και όχι λίγες οικογένειες σήμερα, πραγματοποιούν την ιεραποστολική τους κλήση κάτω από διάφορες μορφές: από την άμεση αναγγελία του Ευαγγελίου, ως τα έργα φιλανθρωπίας. Πλάι στο ευαγγελιστικό και μυστηριακό έργο των ιεραποστόλων, οι γυναίκες και οι οικογένειες συχνά, κατανοούν καλύτερα τα προβλήματα του κόσμου και ξέρουν να τα αντιμετωπίζουν με κατάλληλο και μερικές φορές πρωτότυπο τρόπο: στο να φροντίζουν τη ζωή, με μια εξέχουσα προσοχή, περισσότερο στα πρόσωπα παρα στις δομές και αξιοποιώντας κάθε ανθρώπινο και πνευματικό πόρο για την οικοδόμηση αρμονίας, σχέσεων, ειρήνη, αλληλεγγύης, διαλόγου, συνεργασίας και αδελφοσύνης, τόοο στο πεδίο των διαπροσωπικών σχέσεων, όσο και οτο ευρύτερο πεδιο της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής, και ιδιαίτερα στη φροντίδα των φτωχών.

Σε πολλές περιοχές, ο ευαγγελισμός έχει ως αφετηρία την εκπαιδευτή δραοτηριότητα. στην οποία το ιεραποστολικό έργο αφιερώνει χρονο και στρατεύεται, όπως ο ευσπλαχνικός αμπελουργός του Ευαγγελίου (βλ. Λκ. 13, 7-9 Ιω. 15,1), αναμένοντας υπομονετικά τους καρπούς έπειτα από χρόνια βραδείας μόρφωσης. Έτσι, αναδύονται πρόσωπα ικανά να ευαγγελίζονται και να κάνουν να φθάσει το Ευαγγέλιο εκεί όπου δεν θα περίμενε κανείς να το δει να ανθεί. Η Εκκλησία μπορεί να είναι «μητέρα» ακόμη και για όσους θα μπορέσουν να φτάσουν κάποια μέρα στη πίστη στον Χριστό. Για τον λόγο αυτόν, εύχομαι ο άγιος λαός του Θεού να ασκεί τη μητρική υπηρεσία της ευσπλαχνίας, που τόσο βοηθά να συναντήσουν και να αγαπήσουν τον Κύριο οι λαοί που ακόμη δεν τον γνωρίζουν. Η πίστη, πράγματι, είναι ένα δώρο του Θεού και όχι καρπός προσηλυτισμού. Αυξάνεται όμως χάρη στην πίστη και στην αγάπη των ευαγγελιστών που είναι μάρτυρες του Χριστού. Πορευόμενοι στους δρόμους του κόσμου, ζητείται από τους μαθητές του Ιησού αυτή η αγάπη που δεν έχει μέτρο, αλλά μάλλον τείνει να έχει απέναντι σε όλους το ίδιο το μέτρο του Κυρίου. Αναγγέλλουμε το πιο ωραίο και το πιο μεγάλο δώρο που Εκείνος μας έχει κάνει: τη ζωή Του και την αγάπη Του.

Κάθε λαός και πολιτισμός έχει δικαίωμα να λάβει το μήνυμα που είναι δώρο του Θεού για όλους. Τούτο είναι ακόμη περισσότερο αναγκαίο αν σκεφτούμε πόσες αδικίες, πόλεμοι, ανθρωπιστικές κρίσεις, αναμένουν σήμερα μια λύση. Οι ιεραπόστολοι γνωρίζουν εκ πείρας ότι το Ευαγγέλιο της συγχώρησης και της ευσπλαχνίας μπορεί να προσφέρει χαρά και συμφιλίωση, δικαιοσύνη και ειρήνη. Η ευαγγελική εντολή: «Πηγαίνετε λοιπόν και κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη. βαφιίζοντάς τους στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και διδαξτε τους να τηρούν όλες τις εντολές που σας έδωσα» (Μτ. 28.19-20) δεν έπαυσε να ισχύει, απεναντίας, μας δεσμεύει όλους, στα νέα σενάρΐα και στις σημερινές προκλήσεις, να αισθανθούμε ότι καλούμαστε σε μια ανανεωμένη ιεραποστολική «έξοδο», όπως υποδείκνυα και στην αποστολική Παραίνεση Η Χαρά του Ευαγγελίου: «Κάθε χριστιανός και κάθε κοινότητα θα διακρίνει ποιό δρόμο ζητάει ο Κύριος, όμως καλούμαστε όλοι να αποδεχτούμε αυτό το κάλεσμα: Να βγούμε από την άνεσή μας και να έχουμε το θάρρος να φτάσουμε σε όλα τα μέρη που έχουν ανάγκη από το φως του Ευαγγελίου» (20).

Σε αυτό ακριβώς το Ιωβηλαίο Έτος, συμπίπτει η 90η επέτειο της Παγκόσμιας Ημέρας των Ιεραποστολών, που εισηγήθηκε το Ποντιφικό Έργο Διάδοσης της Πίστεως και επικυρώθηκε από τον Πάπα Πίο 11ο, το 1926. Ωστόσο, θεωρώ σκόπιμο να υπενθυμίσω τις σοφές υποδείξεις των Προκαθημένων μου, οι οποίοι, όρισαν ότι, θα προορίζονταν για το Έργο αυτό όλες οι προσφορές που θα μπορούσαν να συλλέξουν οι εκκλησιαστικές Επαρχίες, ενορίες, μοναχικές κοινότητες, οργανώσεις και εκκλησιαστικές κινήσεις, από κάθε περιοχή του κόσμου, για να συνδράμουν τις χριστιανικές κοινότητες που είχαν ανάγκη από βοήθεια, και να ενισχύσουν την αναγγελία του Ευαγγελίου μέχρι τα πέρατα της γης. Ακόμη σήμερα ακολουθούμε αυτή την υπόδειξη με αυτή την πράξη εκκλησιαστικής ιεραποστολικής κοινωνίας. Ας μην κλείνουμε την καρδιά μας αποκλειστικά μέσα στις δικές μας έγνοιες, αλλά ας την διευρύνουμε στους ορίζοντες όλης της ανθρωπότητας,

Παναγία Παρθένε, ύψιστη εικόνα της λυτρωμένης ανθρωπότητας, ιεραποστολικό υπόδειγμα για την Εκκλησία, δίδαξε σε όλους, άνδρες, γυναίκες, και οικογένειες, να μαρτυρούν και να διαφυλάττουν παντού τη ζωντανή και μυστηριώδη παρουσία του Αναστημένου Κυρίου, ο οποίος ανανεώνει και πλημμυρίζει από χαρούμενη ευσπλαχνία τις σχέσεις μεταξύ των προσώπων, των πολιτισμών και των λαών.

Φραγκίσκος

Από το Βατικανό, 15 Μαΐου 2016, εορτή της Πεντηκοστής.
Mετάφραση από τα Ιταλικά: Πέτρος Ανδριώτης

Πηγή episkopisyrou.gr

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s