Η Λειτουργία των Νεοκατηχουμενικών Κοινοτήτων της Σύρου

Το Σάββατο 13 Αυγούστου 2016 είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω στη Λειτουργία που τελούν οι Νεοκατηχουμενικές Κοινότητες της Σύρου. Συγκεντρώνονται στην παλιά εκκλησία του Μάννα, κάθε Τετάρτη βράδυ για τον Λόγο του Θεού και κάθε Σάββατο βράδυ για τη θεία Λειτουργία της Κυριακής.

Τις τελετές αυτές εμψυχώνουν οι Ιερείς π. Νίκος Ρούσσος Εφημέριος Ευαγγελιστρίας Ερμουπόλεως και π. Piotr Klym Εφημέριος Ενορίας Αμιάντου Συλλήψεως της Θεοτόκου Βάρης.

Εκείνο το Σάββατο η Θεία Λειτουργία τελέσθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Καθολικών Αθηνών π. Σεβαστιανό Ροσσολάτο, με συλλειτουργό τον π. Νίκο. Παρόντα 40 περίπου μέλη των Κοινοτήτων, ηλικίας από 15 έως 96 Ετών!!! Η ατμόσφαιρα «ζεστή», έδειχνε πιστούς που περίμεναν πώς και πώς την συνάντηση αυτή!

Ο Σεβασμιότατος για πολλά χρόνια ήταν ο βασικός εμψυχωτής τους και, μετά την ανάληψη των νέων «υψηλών» καθηκόντων του , ανέλαβαν αρχικά ο π.Νίκος και μεταγενέστερα ο π.Piotr.

Η Θεία Λειτουργία προετοιμάζεται όλη από τα μέλη της κοινότητας.

Στην αρχή, κάποιο μέλος κάνει μία σύντομη εισαγωγή προετοιμάζοντας τους συμμετέχοντες στο Μυστήριο και στα κείμενα του Θείου Λόγου.

Επίσης πριν από κάθε ανάγνωσμα κάνουν ανάλογη εισαγωγή άλλα μέλη της ομάδας προετοιμασίας. Φυσικά χορωδία είναι όλοι οι συμμετέχοντες, με τη συνοδεία κιθάρας που παίζουν οι ψάλτες της κοινότητας.

Πριν από το Κήρυγμα του Θείου Λόγου ο λειτουργός δίνει τη δυνατότητα σε λίγα μέλη να εκφράσουν την απήχηση που είχε μέσα τους ο Λόγος του Θεού που διαβάστηκε.

Ο Σεβασμιότατος στο κήρυγμά του είπε:

Δεν πρέπει να νομίζουμε ότι όλοι οι άνθρωποι που αντιστέκονται ή αντιδρούν στην Πίστη, στο Χριστό, στην Εκκλησία ή στο καλό, ότι όλοι αυτοί είναι άνθρωποι κακοί, ότι από κακή πρόθεση δεν καταλαβαίνουν ή διαστρεβλώνουν την αλήθεια ή απιστούν ή δεν ακολουθούν το λόγο του Θεού.

Υπάρχει και η «τύφλωση», η οποία δεν μπορούμε να γνωρίζουμε σε τι οφείλεται σε κάθε περίπτωση. Αναφέρομαι πιο ειδικά, αρχίζοντας από την περίπτωση του Ιερεμία. Τότε που συνέβησαν όσα ακούσαμε, γίνονταν ενώ η πόλη της Ιερουσαλήμ ήταν πολιορκημένη. Και όταν ένα Έθνος αντιμετωπίζει την επίθεση ενός στρατού που έρχεται να τον κυριεύσει, να τον εξουσιάσει, τι πιο φυσιολογικό να αντισταθούμε από πατριωτισμό, για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε όσο είναι δυνατόν την ελευθερία μας.

Σ’ αυτή την κατάσταση, οι Άρχοντες που διαμαρτύρονταν στο Βασιλιά, φαινόταν να έχουν δίκιο. Του έλεγαν: Μα θα αφήνουμε ελεύθερο τον Ιερεμία να λέει στους πολίτες και στους στρατιώτες: «Άδικα αγωνίζεστε, δεν πρόκειται να κάνετε τίποτα, η πόλη θα πέσει στον εχθρικό στρατό, σωτηρία δεν υπάρχει»; Θα τον αφήσουμε να συνεχίσει να απογοητεύει το λαό, ενώ εμείς προσπαθούμε να τον ενθαρρύνουμε, να τον ενθουσιάσουμε, για να πολεμήσει μέχρι τη νίκη;

Εμείς τι θέση θα παίρναμε σε τέτοια στιγμή; Πού είναι η αλήθεια; Η αγάπη προς την πατρίδα λέει να αντισταθούμε στον εχθρό. Ο απεσταλμένος του Θεού λέει: Άδικος κόπος, διότι άλλοι θα σκοτωθείτε, άλλοι θα χάσετε τα σπίτια σας, θα σας τα κάψουν, και άλλοι θα οδηγηθείτε στην εξορία. Σωτηρία δεν υπάρχει. Τι να ακολουθήσομε;

Ο προβληματισμός όμως δεν ξεκινάει εκείνες οι ημέρες, διότι ο Ιερεμίας δεν είχε αρχίσει να μιλάει ένα μήνα πριν. Μιλούσε από χρόνια και έλεγε: «Επιστρέψετε στο Θεό, τον έχετε εγκαταλείψει. Όχι μόνο λέτε ψέματα, αδικείτε, είσαστε πονηροί, κακοί, δολοφονείτε, εκμεταλλεύεστε, αλλά έχετε γίνει και ειδωλολάτρες: απολαμβάνετε τη χώρα που σας έδωσε ο Θεός και τον Θεό που σας την έδωσε τον έχετε ξεχάσει και δεν τον υπακούτε. Μεταστραφείτε διότι διαφορετικά θα έλθει η συμφορά.

Τότε έπρεπε να προβληματιστούν, όχι την τελευταία στιγμή. Την τελευταία στιγμή, μετά από τόσες προειδοποιήσεις και επιμονή στο κακό, δεν υπάρχει σωτηρία. Ολοκληρώνεται η κακία των ανθρώπων μιας περιοχής και το κακό θα έλθει, όπως έχει έλθει τόσες και τόσες φορές το κακό στην ανθρωπότητα, σε μικρές ή σε μεγάλες διαστάσεις, σε τοπικούς ή παγκόσμιους πολέμους. Το πρόβλημα λοιπόν δεν γεννιέται εκείνη τη στιγμή, αλλά κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.

Άλλωστε η Παναγία όταν εμφανιζόταν στη Λούρδη, στη Φάτιμα, και προειδοποιούσε για συμφορές, μιλούσε για μεταστροφή, και για προσευχή υπέρ των αμαρτωλών. Ο Θεός δηλαδή ενδιαφέρεται για μας, ασχολείται μαζί μας, θέλει όχι μόνο την αιώνια σωτηρία μας, αλλά και την επίγεια χαρά και ειρήνη μας. Και αυτά τα δύο είναι αλληλένδετα.

Ο Ιησούς Χριστός, τον ακούσαμε να λέει στο Ευαγγέλιο: «Ήλθα να φέρω τη φωτιά επάνω στη γη και πόσο θα ήθελα να είχε ήδη ανάψει».

Ποια φωτιά; Όχι τη φωτιά που καταστρέφει, όχι τη φωτιά του πολέμου, όχι τη φωτιά του μίσους, της διχόνοιας, της αντιπαλότητας, της εκμετάλλευσης.

Ήλθε να φέρει τη φωτιά της Αγάπης για το Θεό, της Υπακοής στο Θεό, της εμπιστοσύνης στο Θεό. Αλλά η φωτιά αυτή, πίστεως και εμπιστοσύνης στο Θεό, και υπακοής και τήρησης του Θελήματος του Θεού, η φωτιά αυτή δεν μπορεί να ανάψει, επειδή είναι η καρδιά του ανθρώπου εκείνη που δεν έχει την δυνατότητα να ανάψει αυτή τη φλόγα.

Έπρεπε να την ανάψει Εκείνος, ο Χριστός, γι’ αυτό λέει μετά: «Ήλθα να βαπτιστώ ένα βάπτισμα και πόσο ανυπομονώ μέχρις ότου συντελεστεί αυτό το βάπτισμα». Είχε ήδη λάβει το Βάπτισμα στον Ιορδάνη ποταμό, αλλά εδώ μιλούσε για το βάπτισμα του Αίματος επάνω στο Σταυρό. «Πόσο θα ήθελα να είχε συντελεστεί αυτό το Βάπτισμα», για να ανάψει η φωτιά που ήλθα να φέρω στη γη.

Δηλαδή ήλθε ως ΣΩΤΗΡΑΣ ο Ιησούς Χριστός. Δεν είμαστε εμείς που μπορούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο. Ο Θεός, με την ιστορία της Σωτηρίας: από τον Αβραάμ και έπειτα, δηλαδή επί 1800 χρόνια μέχρι να έλθει ο Χριστός, έδειξε στον άνθρωπο όχι μόνο ποιος είναι ο σωστός δρόμος, αλλά και ότι ο άνθρωπος αδυνατεί να τον ακολουθήσει, και ότι έχει ανάγκη από τον Σωτήρα που προανήγγειλαν οι Προφήτες.

Και ήλθε ο Σωτήρας: «’Ηλθα να βαπτιστώ ένα Βάπτισμα». Γι’ αυτό ήλθα, για να βαπτιστώ το Βάπτισμα του αίματος και να νικήσω την κακία της καρδιάς και το κακό του θανάτου και της φθοράς. Και με την Ανάσταση να δώσω στον άνθρωπο τη δυνατότητα να συμφιλιωθεί με το Θεό, με την Πίστη και το Βάπτισμα να γίνει υιοθετημένο παιδί του Θεού και να φουντώσει αυτή η φωτιά.

Δεν έχει δηλαδή σημασία εάν τα μέλη της Καθολικής Εκκλησίας είναι ένα δισεκατομμύριο και μαζί με τους άλλους Χριστιανούς φθάνουμε τα 2 δισεκατομμύρια. Ίσως είναι χειρότερα έτσι που είμαστε πολλοί. Σημασία έχει: αυτοί οι βαφτισμένοι να έχουμε την φωτιά, για την οποία ήλθε ο Χριστός. Εάν είμαστε «κούφιοι», είναι χειρότερα που υπάρχομε, που λεγόμαστε χριστιανοί.

Ή θα γίνομε Χριστιανοί φλογισμένοι, ή θα είμαστε σαν αυτούς που αντιμετώπιζαν τον Ιερεμία (οι πολιτικοί άρχοντες) ή σαν αυτούς που αντιμετώπιζαν τον Ιησού Χριστό (οι θρησκευτικοί ηγέτες). Εκείνοι έκαναν λάθος: έλεγαν στους πιστούς να ακούμε τους προφήτες και ότι έρχεται ο Μεσσίας. Αλλά όταν ήλθε ο Μεσσίας, είπαν: «Αυτός είναι καταστροφή του λαού, είναι λαοπλάνος. Θάνατος στον Ιησού!!!

Να λοιπόν η τύφλωση για την οποία μίλησα στην αρχή. Τύφλωση των πολιτικών, τύφλωση των εκκλησιαστικών. Η τύφλωση είναι δυνατή σε όλους. Το τονίζω αυτό, για να πω ότι εκείνο που έχει σημασία δεν είναι απλώς να θρησκευόμαστε. Σημασία έχει να φλογιστούμε, έτσι ώστε να ανοίξουν τα μάτια μας και να μπορούμε να βλέπουμε την ΑΛΗΘΕΙΑ. Να μην παραποιούμε την αλήθεια. Γι’ αυτό και μέσα στις Ενορίες υπάρχουν συγκρούσεις και διχόνοιες.

Αυτό που λέει ο Ιησούς Χριστός για την οικογένεια (ότι θα είναι δύο εναντίον τριών), οφείλεται στην τύφλωση. Το πόσο φταίει ο καθένας ας το αφήσουμε στην άκρη. Αυτό μόνο ο Θεός μπορεί να το κρίνει σωστά. Δεν κρίνω αυτή τη στιγμή τα πρόσωπα, δεν ξέρουμε αυτή τη στιγμή σε τι οφείλεται η τύφλωση του Α ή του Β.

Μας ενδιαφέρει να συνειδητοποιούμε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι τυφλός, ακόμα και μεταξύ των βαπτισμένων. Και εμείς πρέπει να μάθομε να διακρίνομε την αλήθεια.

Αλλά να διακρίνομε την αλήθεια στην ώρα της. Όχι την αλήθεια όταν φθάσει ο κόμπος στο χτένι. Όσο είναι καιρός πρέπει να ακούμε το Λόγο του Θεού, πρέπει να βλέπομε και να μεταστρεφόμαστε. Να μεταστρεφόμαστε, διότι η μεταστροφή μας επηρεάζει την κατάσταση στην οποία ζούμε. Δεν εννοώ μόνο τον πόλεμο, ή μόνο τις αρρώστιες. Εννοώ και την εκμετάλλευση, την αδικία, την τρομοκρατία, την οικονομική κρίση. Όλα είναι μέσα.

Εάν στην Ελλάδα ζούσαν 10-11 εκατομμύρια αληθινών Χριστιανών, δεν νομίζω ότι θα υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, διότι δεν θα υπήρχε η διαφθορά.

Εκείνο στο οποίο νομίζω ότι πρέπει να καταλήξομε από το σημερινό λόγο του Θεού, είναι αυτό που μας συνοψίζει η επιστολή προς τους Εβραίους: «Αναλογιστείτε Εκείνον που υπέμεινε εναντίον του εαυτού Του τόσο μεγάλη εχθρότητα από τους αμαρτωλούς: τον Ιησού Χριστό, ώστε και εσείς να μην αποκάμετε χάνοντας το θάρρος σας».

Ο Ιησούς στον οποίο πιστεύομε, υπέμεινε εχθρότητα από εκείνους που ήταν τυφλοί, επομένως καλούμαστε και εμείς να μην αποκάμομε από εκείνους που είναι τυφλοί και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας κάνουν τη ζωή δύσκολη. Ακόμα και εκείνοι που ζουν μέσα στην Εκκλησία, συχνά κάνουν δύσκολη τη ζωή στους άλλους, διότι κρίνουν, κατακρίνουν, σχολιάζουν, κατηγορούν, συκοφαντούν, κουτσομπολεύουν. Και μέσα στην ίδια Ενορία, στην ίδια οικογένεια, υπάρχουν συγκρούσεις, διαιρέσεις.

Ενώ ο Ιησούς φωνάζει: μην κρίνετε για να μην κριθείτε, οι Ενορίες αντιθέτως είναι γεμάτες κρίση, ο ένας κρίνει τον άλλο, ο ένας κατακρίνει τον άλλο και προσπαθεί να υποβιβάσει το έργο του άλλου. Δεν μπορεί έτσι να υπάρξει Ειρήνη. Αναγκαστικά λοιπόν δύο θα είναι εναντίον τριών και τρείς εναντίον δύο!!!

Αλλά εκείνο που έχει σημασία για μας, δεν είναι να μείνουμε στη διαπίστωση, και να ξέρουμε ότι όσο περισσότερο προσπαθούμε να εναρμονιστούμε με το θέλημα του Θεού, όπως ο Ιερεμίας, όπως ο Ιησούς Χριστός, όπως οι Απόστολοι, τόσο θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε δυσάρεστες, δύσκολες καταστάσεις.

Εκείνο που έχει σημασία είναι η επισήμανση της επιστολής προς τους Εβραίους: «Δεν έχετε ακόμα αντισταθεί στον αγώνα σας εναντίον της αμαρτίας μέχρις αίματος». Δηλαδή ο γνήσιος Χριστιανός, είναι εκείνος που είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και να κρατηθεί στον αγώνα του, όχι μόνο τόσο όσο ο Θεός φαίνεται ότι τον βοηθάει, αλλά ακόμα και όταν χρειασθεί να πληρώσει αυτή την πιστότητά του με το αίμα του.

Δεν ξέρω αν στην Ελλάδα, όσο ζούμε εμείς, θα υπάρξει τέτοια περίπτωση: να μείνομε πιστοί στον Χριστό μέχρι να χύσομε το αίμα μας. Αλλά ο αγώνας, η αντίσταση, γίνεται δύσκολη όταν σε σχολιάζει ο άλλος, όταν σε ειρωνεύεται, όταν κατηγορεί, όταν κουτσομπολεύει. Και τότε φθάνουμε να απογοητευόμαστε. Και λέμε: Τώρα εγώ τι να κάνω; να συνεχίσω; Θα συνεχίσουν… Να σταματήσω; Να, ο «αγώνας μέχρις αίματος».

Εάν δεν έχουμε την πρόθεση, εάν δεν καλλιεργούμε την πίστη μας, τόσο ώστε να βρούμε την δύναμη να είμαστε έτοιμοι να αντισταθούμε μέχρις αίματος, σε κάποια στιγμή θα λυγίσουμε, θα συμβιβαστούμε. Και τότε τι κάνουμε;

Ο Ιερεμίας είχε απογοητευθεί στην αρχή, και είπε: «Κύριε δεν αντέχω άλλο, θα πάψω να μιλάω για σένα, δεν ξαναλέω αυτά που μου λες». Αλλά έφτασε μια στιγμή και είπε: «Ένοιωθα μέσα μου μια φλόγα, δεν μπορούσα να αντισταθώ και άρχισα πάλι να μιλάω…»

Αυτό μπορούμε να το ζητήσουμε από τον Κύριο; Τη δύναμη να συνεχίσουμε τον αγώνα; Αγώνα χωρίς να αντιπαθούμε εκείνους που έχουν τύφλωση, που δεν βλέπουν την αλήθεια, που μας κάνουν ίσως να πονάμε, επειδή θέλουμε να ακολουθήσουμε τον Ιησού Χριστό. Αλλά να συνεχίζομε με πραότητα, με αγάπη, με συγχωρητικότητα. Εμείς θα αντέχουμε, βαδίζοντας προς την τελειότητα.

Ο Ιησούς Χριστός μας καλεί προς την τελειότητα. Δεν ξέρουμε σε τι σημείο βρισκόμαστε. Εμείς καλούμαστε να τείνουμε, και να κάνουμε προσευχή μας την επίκληση: «Κύριε σπεύσε να με βοηθήσεις». Αν θέλεις να με ελευθερώσεις από αυτό που βρίσκομαι, θα Σε ευχαριστήσω. Αν με βοηθήσεις να μείνω πιστός μέχρις αίματος, πάλι θα σε ευχαριστήσω. Θέλω να με βοηθήσεις να μείνω ΠΙΣΤΟΣ.

Γι’ αυτό είμαστε εδώ αδελφοί μου. Θα κοινωνήσουμε στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού, ο οποίος έμεινε πιστός μέχρις αίματος, ο οποίος έλαβε το βάπτισμα του Αίματος. Εκεί πρέπει να τείνουμε. Μόνο έτσι η Εκκλησία θα μπορέσει να μαρτυρήσει την πίστη σε άλλους, να μαρτυρήσει μία Πίστη μαρτύρων.

Ακούσαμε πράγματι από την προς Εβραίους: «Έχοντας γύρω μας ένα τόσο μεγάλο σύννεφο από μάρτυρες, ας απορρίψουμε από πάνω μας το βάρος και την αμαρτία που μας περικυκλώνει, και ας διατρέξουμε τον αγώνα που έχουμε μπροστά μας με υπομονή. Ατενίζοντας τον Αρχηγό και τελειωτή της Πίστεως, τον Ιησού Χριστό, ο οποίος αντί για τη χαρά που είχε μπροστά Του, υπέμεινε το Σταυρό, περιφρονώντας την ντροπή και έτσι κάθισε στα δεξιά του θρόνου του Θεού». Να, τι εμπνέει το Χριστιανό.

Θα προσευχηθούμε λοιπόν στο Θεό, με τη μεσιτεία του Ιησού Χριστού, για να μας δώσει αυτή τη δύναμη στον Αγώνα, δύναμη που είναι δική Του και όχι δική μας. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να υπερηφανευόμαστε, γι’ αυτό πρέπει και να ζητάμε αυτή τη δύναμη στον Αγώνα!

Επίσης, κατά την Εκτενή Δέηση, όποιος επιθυμεί εκφράζει την προσωπική του προσευχή, στην οποία συνηγορούν όλοι με την επίκληση «Κύριε, άκουσέ μας».

Κατά τον ασπασμό της ειρήνης, όλοι οι συμμετέχοντες εύχονται ο ένας στον άλλον την Ειρήνη του Χριστού με αληθινό ασπασμό!!

Για την Κοινωνία των Αχράντων Μυστηρίων, ένα μέλος ετοιμάζει στο σπίτι του τον άζυμο άρτο, ο οποίος, μετά την καθαγίαση και πριν την κοινωνία τεμαχίζεται σε τόσες μερίδες, όσοι είναι και οι συμμετέχοντες Ιερείς και πιστοί. Για το Αίμα του Κυρίου πίνουν όλοι οι συμμετέχοντες από το Άγιο Ποτήριο.

Στο τέλος ο καθένας δίνει τον οβολό του για τις ανάγκες της κοινότητας ή για φιλανθρωπικό σκοπό.

Είναι μία «διαφορετική» Θεία Λειτουργία η οποία βοηθά σε μία ιδιαίτερη προσέγγιση στο Λόγο του Θεού!!!! Η χαρά και ο ενθουσιασμός όλων των συμμετεχόντων βοηθά και στους προβληματισμούς, που ο Κύριος θέλει να έχουμε για την ποιότητα της καθημερινής ζωής μας, αλλά κυρίως βοηθά να γεμίζουμε με δύναμη την ψυχή μας για τα προβλήματα που ζούμε και για την Ελπίδα του αύριο!!!

Λεονάρδος Ιωάν.Βαμβακάρης

Πηγή: episkopisyrou.gr

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s